pierwotny hipogonadyzm męski

Pierwotny hipogonadyzm męski to zaburzenie endokrynologiczne, w którym jądra nie produkują odpowiedniej ilości testosteronu oraz/lub nie wytwarzają prawidłowej liczby plemników. Stan ten wynika z pierwotnego uszkodzenia lub dysfunkcji gonad, przy zachowanej prawidłowej funkcji osi podwzgórze-przysadka mózgowa.

W pierwotnym hipogonadyzmie obserwuje się niskie stężenie testosteronu przy podwyższonych poziomach gonadotropin (FSH i LH), co stanowi kluczowy element diagnostyczny różnicujący go od hipogonadyzmu wtórnego. Przyczyną tego stanu mogą być zaburzenia genetyczne (np. zespół Klinefeltera), urazy jąder, zakażenia (np. świnka), radioterapia, chemioterapia, autoimmunologiczne zapalenie jąder czy niedokrwienie.

Klinicznie pierwotny hipogonadyzm objawia się obniżonym libido, zaburzeniami erekcji, zmniejszeniem masy mięśniowej, zwiększeniem tkanki tłuszczowej, osłabieniem, zmęczeniem, depresją, osteoporozą, a także niepłodnością. U pacjentów, u których schorzenie wystąpiło przed okresem dojrzewania, obserwuje się także brak rozwoju drugorzędowych cech płciowych.

Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia testosteronu (całkowitego i wolnego), gonadotropin, prolaktyny, wykonaniu badań obrazowych jąder oraz badań genetycznych. Leczenie polega głównie na substytucji testosteronu, która poprawia jakość życia pacjentów, jednak często nie przywraca płodności.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl