wlew zewnątrzoponowy

Wlew zewnątrzoponowy (inaczej blokada zewnątrzoponowa) to procedura medyczna polegająca na wprowadzeniu leków do przestrzeni zewnątrzoponowej kręgosłupa. Technika ta wykorzystywana jest zarówno w anestezjologii, jak i w leczeniu bólu przewlekłego.

Procedura polega na podaniu leku (najczęściej środka znieczulającego miejscowo, sterydu lub opioidu) przez specjalną igłę lub cewnik wprowadzony do przestrzeni zewnątrzoponowej, która znajduje się między opona twardą rdzenia kręgowego a więzadłem żółtym. Leki podane tą drogą działają bezpośrednio na korzenie nerwowe, zapewniając efektywne znieczulenie lub łagodzenie bólu.

Wlewy zewnątrzoponowe stosuje się w znieczuleniu okołooperacyjnym, podczas porodu, a także w terapii bólu przewlekłego, szczególnie w przypadkach radikulopatii, stenoz kanału kręgowego czy zespołów bólowych kręgosłupa. Do możliwych powikłań procedury należą: ból głowy spowodowany nakłuciem opony twardej, niedociśnienie, zatrzymanie moczu, uszkodzenie neurologiczne czy infekcje.

Skuteczność wlewów zewnątrzoponowych jest dobrze udokumentowana w literaturze medycznej, choć efekty terapeutyczne mogą być różne w zależności od wskazania klinicznego. W przypadku bólu przewlekłego zazwyczaj stosuje się serie zastrzyków w określonych odstępach czasu, dostosowując protokół do indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropivacaine BioQ

Ropivacaine BioQ, zawierający chlorowodorek ropiwakainy w stężeniu 2 mg/ml, wymaga stosowania w warunkach zapewniających pełne monitorowanie pacjenta oraz dostęp do sprzętu resuscytacyjnego, ze względu na ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej i powikłań kardiologicznych, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami serca lub przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron). Szczególną ostrożność należy zachować przy blokadach nerwów obwodowych, zwłaszcza w okolicach głowy i szyi, gdzie istnieje ryzyko przypadkowego podania donaczyniowego. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (metabolizm leku) i nerek (farmakokinetyka) konieczne jest dostosowanie dawkowania i ścisła kontrola kliniczna. Ropivacaine BioQ nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży oraz może wywoływać porfirię, dlatego u pacjentów z ostrą porfirią należy go stosować wyłącznie w braku innych opcji terapeutycznych.
analgezja pooperacyjna, blok przewodzenia serca, blokada nerwów obwodowych, chlorowodorek ropiwakainy, chondroliza, choroba wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, inhibitor izoenzymu CYP1A2, kwasica, leczenie bólu pooperacyjnego, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, lek przeciwarytmiczny klasy III, monitorowanie EKG, nadwrażliwość krzyżowa, ostra porfiria, podanie zewnątrzoponowe, resuscytacja, toksyczność ogólnoustrojowa, uszkodzenie nerwu, wlew ciągły, wlew zewnątrzoponowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodnictwa, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie miejscowe, znieczulenie przewodowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ropimol 2 mg/ml

Ropimol to roztwór do wstrzykiwań zawierający chlorowodorek ropiwakainy w stężeniu 2 mg/ml, stosowany do uśmierzania ostrego bólu u pacjentów w różnym wieku, w tym noworodków, dzieci, młodzieży i dorosłych. Preparat jest izotoniczny, o pH 4,0-6,0, dostępny w ampułkach 10 ml (20 mg substancji czynnej) oraz 20 ml (40 mg substancji czynnej). Zastosowanie obejmuje ciągły wlew zewnątrzoponowy, blokady miejscowe oraz blokady nerwów obwodowych, zarówno pojedyncze, jak i ciągłe, w celu analgezji pooperacyjnej, porodowej oraz podczas zabiegów chirurgicznych. Warto zwrócić uwagę na zawartość sodu – 3 mg/ml, co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej.
analgezja pooperacyjna, blokada miejscowa, blokada nerwów obwodowych, blokada zewnątrzoponowa krzyżowa, ból pooperacyjny, ból porodowy, chlorowodorek ropiwakainy, dieta niskosodowa, infuzja ciągła, infuzja zewnątrzoponowa, ostry ból, powtarzane wstrzyknięcia, roztwór izotoniczny, wlew zewnątrzoponowy, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne
Leksykon substancji czynnych
Bupiwakaina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bupiwakainy, stosowanej w znieczuleniu regionalnym, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach farmakologicznych oraz toksyczności ostrej i przewlekłej nie zaobserwowano działań niepożądanych wykraczających poza znane efekty farmakodynamiczne, takie jak neurotoksyczność i kardiotoksyczność, które pojawiają się przy dawkach przekraczających zalecane. Badania genotoksyczności i rakotwórczości, m.in. dla preparatu Bupivacainum hydrochloricum WZF 0,5%, nie potwierdziły potencjału mutagennego ani rakotwórczego. Ocena tolerancji miejscowej, szczególnie istotna dla podawania do przestrzeni podpajęczynówkowej (np. Marcaine Spinal 0,5% Heavy), również nie wykazała niepokojących objawów.
bariera łożyskowa, bupiwakaina, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, kardiotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, przestrzeń podpajęczynówkowa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ krążenia, wlew zewnątrzoponowy, znieczulenie regionalne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ropimol 2 mg/ml

Ropiwakaina, będąca czystym S-(-)-enancjomerem, wykazuje liniową farmakokinetykę z maksymalnym stężeniem w osoczu proporcjonalnym do dawki. Po podaniu zewnątrzoponowym charakteryzuje się dwufazowym, powolnym wchłanianiem, co wydłuża okres półtrwania do 14 minut – 4 godzin u dorosłych. Kluczowe parametry to: całkowity klirens osoczowy 440 ml/min, klirens nerkowy 1 ml/min, objętość dystrybucji 47 l oraz okres półtrwania po dożylnym podaniu 1,8 godziny. Ropiwakaina silnie wiąże się z kwaśną α1-glikoproteiną (frakcja wolna ~6%), a wzrost jej stężenia pooperacyjnego wpływa na zwiększenie całkowitego stężenia leku w osoczu, przy minimalnych zmianach frakcji niezwiązanej, odpowiedzialnej za działanie farmakologiczne i toksyczność. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z wydalaniem 86% dawki w moczu, głównie w postaci metabolitów, a sam lek przenika przez łożysko, z niższym stężeniem u płodu ze względu na mniejsze wiązanie z białkami.
3-hydroksyropiwakaina, blokada krzyżowa, blokada nerwów obwodowych, dawkowanie pediatryczne, enancjomer, farmakodynamika, frakcja niezwiązana, frakcja niezwiązana leku, hydroksylowanie aromatyczne, infuzja zewnątrzoponowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens wątrobowy, kwaśna α1-glikoproteina, metabolit ropiwakainy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie donaczyniowe, racemizacja ropiwakainy, Ropimol, ropiwakaina, toksyczność systemowa, wlew zewnątrzoponowy, wychwyt wątrobowy, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ropimol 7,5 mg/ml

Ropiwakaina, będąca czystym S-(-)-enancjomerem o wysokiej rozpuszczalności w tłuszczach, jest stosowana jako miejscowy środek znieczulający. Jej farmakokinetyka cechuje się liniowością, a stężenie maksymalne w osoczu jest proporcjonalne do dawki. Po podaniu zewnątrzoponowym obserwuje się dwufazowe wchłanianie z okresem półtrwania od 14 minut do 4 godzin. Klirens całkowity wynosi średnio 440 ml/min, a okres półtrwania końcowego 1,8 godziny. Ropiwakaina wiąże się w około 94% z białkami osocza, głównie kwaśną α1-glikoproteiną, a frakcja niezwiązana stanowi około 6%. Pooperacyjny wzrost tej glikoproteiny powoduje wzrost całkowitego stężenia ropiwakainy w osoczu, jednak zmiany stężenia aktywnej farmakologicznie frakcji niezwiązanej są znacznie mniejsze. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, a 86% dawki jest wydalane z moczem, głównie w postaci metabolitów, z niezmienioną ropiwakainą stanowiącą około 1% wydalanej substancji.
alfa-1-glikoproteina kwaśna, blokada krzyżowa, blokada mięśni pochyłych, blokada nerwów obwodowych, dojrzałość metaboliczna wątroby, ekspozycja systemowa, enancjomer, farmakodynamika, farmakokinetyka liniowa, frakcja niezwiązana, hydroksylowanie aromatyczne, hydroksyropiwakaina, infuzja zewnątrzoponowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie zewnątrzoponowe, próg toksyczności, przedział ufności, przenikanie przez łożysko, racemizacja, ropiwakaina, środek znieczulający miejscowy, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie dwufazowe, wiązanie z białkami osocza, wlew zewnątrzoponowy, wychwyt wątrobowy

wlew zewnątrzoponowy

Powiązane wpisy

Specjalne ostrzeżenia – Ropivacaine BioQ

Wskazania do stosowania – Ropimol 2 mg/ml

Bupiwakaina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Właściwości farmakokinetyczne – Ropimol 2 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Ropimol 7,5 mg/ml