Działania niepożądane
Dipper-Mono 160 mg

Działania niepożądane leku Dipper-Mono (walsartan)

Walsartan, substancja czynna leku Dipper-Mono 160 mg (tabletki powlekane), jest antagonistą receptora angiotensyny II, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Podobnie jak każdy lek, może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. W badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ogólna częstość działań niepożądanych była porównywalna z grupą placebo, co świadczy o dobrym profilu bezpieczeństwa preparatu. Co istotne, częstość działań niepożądanych nie wykazywała zależności od dawki ani czasu trwania leczenia, a także od płci, wieku lub rasy pacjentów.¹

Klasyfikacja działań niepożądanych wg częstości występowania

Działania niepożądane zostały uszeregowane według częstości występowania, stosując następujące definicje:

• bardzo często (≥1/10) – występują u co najmniej 1 na 10 pacjentów
• często (≥1/100 do <1/10) – występują u 1 do 10 na 100 pacjentów
• niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) – występują u 1 do 10 na 1000 pacjentów
• rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) – występują u 1 do 10 na 10 000 pacjentów
• bardzo rzadko (<1/10 000) – występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów, włącznie z pojedynczymi przypadkami
• częstość nieznana – częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Należy zwrócić uwagę, że działaniom niepożądanym opisywanym po wprowadzeniu produktu do obrotu i w badaniach laboratoryjnych nie można było przypisać dokładnej częstości występowania, dlatego zaliczono je do kategorii „częstość nieznana”.²

Profil bezpieczeństwa u różnych grup pacjentów

Profil bezpieczeństwa walsartanu różni się w zależności od populacji pacjentów. U dorosłych z nadciśnieniem tętniczym obserwuje się inny zakres działań niepożądanych niż u pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca. Również u dzieci i młodzieży profil bezpieczeństwa ma swoją specyfikę, szczególnie u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek.³

Szczegółowy wykaz działań niepożądanych według układów i narządów

Działania niepożądane u dzieci i młodzieży

Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu zostało ocenione w dwóch randomizowanych badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą oraz w jednym otwartym badaniu. Łącznie badano 711 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do poniżej 18 lat, zarówno z przewlekłą chorobą nerek, jak i bez niej. Spośród tych pacjentów 560 otrzymywało walsartan.⁴

Poza pojedynczymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego (takimi jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotami głowy, nie stwierdzono istotnych różnic między profilem bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży a profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.⁵

W łącznej analizie danych od 560 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku 6-17 lat) otrzymujących walsartan w monoterapii (n=483) lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (n=77) odnotowano następujące dane:

• 85 pacjentów (15,2%) miało przewlekłą chorobę nerek (początkowe GFR <90 ml/min/1,73 m²)
• 45 pacjentów (8%) przerwało udział w badaniu z powodu działań niepożądanych
• Działania niepożądane wystąpiły u 111 pacjentów (19,8%)

Najczęściej obserwowane działania niepożądane w całej grupie to:

• bóle głowy (5,4%)
• zawroty głowy (2,3%)
• hiperkaliemia (2,3%)

Zaobserwowano różnice w profilu działań niepożądanych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek i bez niej. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek najczęściej występowały:

• hiperkaliemia (12,9%)
• bóle głowy (7,1%)
• zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi (5,9%)
• niedociśnienie tętnicze (4,7%)

Natomiast u pacjentów bez przewlekłej choroby nerek najczęściej notowano:

• bóle głowy (5,1%)
• zawroty głowy (2,7%)

Warto podkreślić, że działania niepożądane obserwowano częściej u pacjentów otrzymujących walsartan w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi niż u pacjentów stosujących walsartan w monoterapii.⁶

Bezpieczeństwo neuropoznawcze u dzieci i młodzieży

Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju dzieci i młodzieży w wieku 6-16 lat nie wykazała, aby trwające do jednego roku leczenie walsartanem miało ogólnie niekorzystny, istotny klinicznie wpływ na te funkcje.⁷

Bezpieczeństwo u małych dzieci (1-6 lat)

W randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą u 90 dzieci w wieku 1-6 lat, kontynuowanym jako roczne przedłużone badanie otwarte, odnotowano dwa zgony i pojedyncze przypadki znacznego zwiększenia aktywności aminotransferaz. Zdarzenia te wystąpiły w populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Nie ustalono jednak związku przyczynowego ze stosowaniem walsartanu.⁸

W drugim badaniu, do którego włączono losowo 75 dzieci w wieku 1-6 lat, nie odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia aktywności aminotransferaz ani zgonów związanych z leczeniem walsartanem.⁹

Warto zauważyć, że hiperkaliemia występowała częściej u dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat z przewlekłą chorobą nerek niż u pacjentów bez tej choroby.¹⁰

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące działań niepożądanych

Ze względu na potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania walsartanu w następujących przypadkach:

• U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek – ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii i innych zaburzeń nerkowych
• U pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego lub z niewydolnością serca – ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego i zaburzeń czynności nerek
• U dzieci w wieku poniżej 6 lat – ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w tej grupie wiekowej
• U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby – ze względu na ryzyko zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych

Zgłaszanie działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.¹¹