zakrzepica tętnicy wieńcowej
Zakrzepica tętnicy wieńcowej to stan, w którym dochodzi do powstania zakrzepu (skrzepliny) w świetle jednej lub kilku tętnic wieńcowych, które zaopatrują serce w krew. Jest to poważne zaburzenie, będące główną przyczyną ostrych zespołów wieńcowych, w tym zawału mięśnia sercowego.
Najczęściej zakrzepica tętnicy wieńcowej rozwija się na podłożu miażdżycy. Pęknięcie lub erozja niestabilnej blaszki miażdżycowej inicjuje proces zakrzepowy poprzez odsłonięcie czynników tkankowych, które aktywują kaskadę krzepnięcia. W proces zaangażowane są płytki krwi, które ulegają adhezji, aktywacji i agregacji, tworząc skrzeplinę zamykającą światło naczynia.
Klinicznie zakrzepica tętnicy wieńcowej objawia się jako ostry zespół wieńcowy, z bólem dławicowym w klatce piersiowej, często promieniującym do lewego ramienia, szyi lub żuchwy. Inne objawy mogą obejmować duszność, pocenie się, nudności i niepokój. W badaniach diagnostycznych kluczowe znaczenie ma koronarografia, która pozwala na wizualizację zamknięcia naczynia.
Leczenie zakrzepicy tętnicy wieńcowej wymaga natychmiastowej interwencji i obejmuje reperfuzję za pomocą przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) z implantacją stentu lub trombolityki. Farmakoterapia obejmuje leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, inhibitory P2Y12), antykoagulanty, beta-blokery, inhibitory ACE i statyny. Opóźnienie w leczeniu zwiększa obszar nieodwracalnego uszkodzenia mięśnia sercowego i pogarsza rokowanie.
Profilaktyka zakrzepicy tętnicy wieńcowej koncentruje się na kontroli czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, takich jak nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu oraz wdrożeniu zdrowego stylu życia. Po przebytym incydencie zakrzepowym konieczne jest długotrwałe stosowanie podwójnej terapii przeciwpłytkowej w celu zapobiegania nawrotom.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Biwalirudyna Accord 250 mg
Biwalirudyna Accord, stosowana jako bezpośredni inhibitor trombiny w dawce 250 mg (proszek do sporządzania koncentratu roztworu do wstrzykiwań/infuzji), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim ryzykiem krwawień, które są zgodne z jej mechanizmem działania. Najczęstsze poważne działania niepożądane to duże krwotoki, w tym śródczaszkowe, oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny. W badaniach klinicznych HORIZONS, ACUITY i REPLACE-2 częstość dużych krwawień wynosiła od ≥1/100 do <1/10, a małych krwawień ≥1/10, z istotnie niższą ich częstością w porównaniu do terapii heparyną i inhibitorami GPIIb/IIIa. Trombocytopenia występowała z częstością od 0,1% do 1,6%, najczęściej u pacjentów jednocześnie leczonych kwasem acetylosalicylowym, klopidogrelem i inhibitorami GP IIb/IIIa. Zakrzepica w stencie była obserwowana częściej w pierwszej dobie u pacjentów leczonych biwalirudyną (1,5% vs. 0,3%, p=0,0002), jednak w dalszym okresie (do 30 dni i po roku) różnice nie były statystycznie istotne. Wzrost wskaźnika INR u pacjentów przyjmujących jednocześnie warfarynę wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
biwalirudyna, bradykardia, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, duszność, enoksaparyna, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor trombiny, INR, krwiomocz, krwioplucie, krwotok, krwotok osierdziowy, krwotok otrzewnowy, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przełyku, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, ostry zespół wieńcowy, poziom hemoglobiny, przezskórna interwencja wieńcowa, smoliste stolce, tamponada serca, trombocytopenia, uszkodzenie reperfuzyjne, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica tętnicy wieńcowej, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego, zespół ciasnoty międzypowięziowej - Leksykon substancji czynnych
Biwalirudyna – Działania niepożądane
Biwalirudyna, jako bezpośredni inhibitor trombiny, jest stosowana głównie w procedurach przezskórnych interwencji wieńcowych (PCI). Najważniejszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, które występują często (duże krwawienia ≥ 1/100 i < 1/10, małe krwawienia ≥ 1/10) i mogą obejmować krwotoki śródczaszkowe, do przestrzeni pozaotrzewnowej, płucne oraz z przewodu pokarmowego. W badaniach HORIZONS, ACUITY i REPLACE-2 wykazano, że częstość krwawień jest istotnie niższa u pacjentów leczonych biwalirudyną w porównaniu do heparyny i inhibitorów GPIIb/IIIa. Trombocytopenia występuje z częstością od 0,1% do 1,6%, zwykle u pacjentów jednocześnie przyjmujących kwas acetylosalicylowy i klopidogrel, bez przypadków śmiertelnych. Istotnym ryzykiem jest także zakrzepica w stencie, szczególnie w pierwszej dobie po PCI (1,5% vs. 0,3% w grupie heparyny), co może prowadzić do zawału mięśnia sercowego i zgonu. Ponadto, podawanie biwalirudyny u pacjentów na warfarynie może powodować wzrost INR, co wymaga ścisłego monitorowania.
biwalirudyna, bradykardia, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, duże krwawienie, inhibitor GpIIb/IIIa, krwotok osierdziowy, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość, niestabilna dławica piersiowa, pokrzywka, przezskórna interwencja wieńcowa, reakcja anafilaktyczna, tamponada serca, trombocytopenia, wskaźnik INR, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs hipowolemiczny, zakrzepica cewnika, zakrzepica tętnicy wieńcowej, zakrzepica w stencie, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał NSTEMI, zawał STEMI, zespół ciasnoty międzypowięziowej