spowolnienie motoryki przełyku
Spowolnienie motoryki przełyku to zaburzenie funkcji ruchowej tego narządu, charakteryzujące się zmniejszoną częstotliwością oraz siłą skurczów mięśni przełyku. Jest to nieprawidłowość, która zaburza prawidłowy transport pokarmu z jamy ustnej do żołądka.
Etiologia tego zaburzenia jest zróżnicowana i może wynikać z chorób neurologicznych (np. neuropatii cukrzycowej, choroby Parkinsona), zaburzeń tkanki łącznej (twardzina układowa), zaburzeń mięśniowych lub być skutkiem ubocznym stosowania niektórych leków (np. antagonistów wapnia, leków antycholinergicznych). Spowolnienie motoryki przełyku może również występować jako pierwotne zaburzenie czynnościowe.
Objawy kliniczne obejmują dysfagię (trudności w połykaniu), odynofagię (ból podczas przełykania), uczucie zalegania pokarmu w przełyku oraz refluks żołądkowo-przełykowy. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach manometrycznych przełyku, które pozwalają ocenić siłę i koordynację skurczów mięśni przełyku, a także na badaniach obrazowych, takich jak kontrastowe badanie radiologiczne przełyku.
Leczenie spowolnienia motoryki przełyku zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię (prokinetyki, inhibitory pompy protonowej), modyfikację diety, a w niektórych przypadkach interwencje endoskopowe lub chirurgiczne. Istotne jest również leczenie chorób podstawowych, które mogą przyczyniać się do zaburzeń motoryki przełyku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aribit ODT
Stosowanie arypiprazolu w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Aribit ODT) wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami rytmu serca (w tym wydłużeniem odstępu QT), a także u osób z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów późnych dyskinez, zaburzeń pozapiramidowych (akatyzja, parkinsonizm), a także potencjalnie śmiertelnego Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (NMS), charakteryzującego się m.in. wysoką gorączką, sztywnością mięśni i niestabilnością autonomiczną. W trakcie terapii konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z historią napadów drgawkowych oraz osób z grupy wysokiego ryzyka samobójstwa, ze względu na możliwość nasilenia zachowań samobójczych po rozpoczęciu lub zmianie leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z chorobą Alzheimera odnotowano zwiększone ryzyko zgonu (3,5% vs 1,7% w grupie placebo), głównie z powodu chorób układu krążenia i zakażeń, dlatego arypiprazol nie jest wskazany w tej populacji.
akatyzja, arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba psychiczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, działanie niepożądane krążenia mózgowego, dziedziczna nietolerancja galaktozy, epizod manii, fenyloketonuria, hiperglikemia, kwasica ketonowa, leczenie przeciwpsychotyczne, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, parkinsonizm, patologiczny hazard, polidypsja, poliuria, późna dyskineza, przejściowy napad niedokrwienny, psychoza związana z demencją, reakcja alergiczna, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, spowolnienie motoryki przełyku, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie nastroju, zaburzenie przewodzenia, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa