sekwencjonowanie metodą Sangera
Sekwencjonowanie metodą Sangera (również znane jako metoda dideoksy lub metoda terminacji łańcucha) to technika określania sekwencji nukleotydów w DNA, opracowana przez Fredericka Sangera w 1977 roku. Jest to pierwsza szeroko stosowana metoda sekwencjonowania DNA, za którą Sanger otrzymał Nagrodę Nobla.
Podstawą tej metody jest wykorzystanie dideoksynukleotydów (ddNTP), które po włączeniu do syntetyzowanego łańcucha DNA powodują terminację jego dalszej elongacji. W reakcji sekwencjonowania wykorzystuje się mieszaninę deoksynukleotydów (dNTP) i znakowanych fluorescencyjnie dideoksynukleotydów, które konkurują o włączenie do nowo syntetyzowanego łańcucha. Powstałe fragmenty DNA o różnej długości są następnie rozdzielane elektroforetycznie, a ich detekcja umożliwia odczytanie sekwencji.
Choć współcześnie sekwencjonowanie Sangera zostało w dużej mierze zastąpione przez metody sekwencjonowania nowej generacji (NGS) w projektach genomowych na dużą skalę, nadal pozostaje „złotym standardem” w diagnostyce medycznej ze względu na wysoką dokładność (99,99%). Jest powszechnie stosowane w diagnostyce molekularnej chorób genetycznych, w weryfikacji mutacji punktowych oraz w badaniach preimplantacyjnych i prenatalnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Różnice w rozwoju płciowym – Diagnostyka i diagnoza
Różnice w rozwoju płciowym (DSD) to wrodzone stany charakteryzujące się niezgodnością między chromosomalną, gonadalną lub anatomiczną płcią, manifestujące się atypowym rozwojem cech płciowych. Diagnostyka DSD wymaga multidyscyplinarnego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne (w tym ocenę zewnętrznych narządów płciowych z wykorzystaniem skali Pradera), badania hormonalne (np. 17-OHP, testosteron, DHT, LH, FSH, AMH, inhibina B, elektrolity), badania genetyczne (kariotyp, FISH, QF-PCR, sekwencjonowanie Sanger, NGS, aCGH, MLPA) oraz obrazowe (USG, MRI, cystouretrografia). Diagnostyka powinna być dostosowana do wieku pacjenta i obrazu klinicznego, a w przypadku noworodków z niejednoznacznymi narządami płciowymi kluczowa jest szybka ocena w kierunku stanów zagrażających życiu, takich jak wrodzony przerost nadnerczy (CAH) z zespołem utraty soli, gdzie 17-OHP i elektrolity (sód, potas) są istotnymi markerami.
17-hydroksyprogesteron, dihydrotestosteron, endokrynolog dziecięcy, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, ginekolog dziecięcy, hirsutyzm, hormon anty-Müllerowski, kariotyp, laparoskopia diagnostyczna, ludzka gonadotropina kosmówkowa, okres noworodkowy, okres prenatalny, opóźnione dojrzewanie płciowe, pierwotny brak miesiączki, przedwczesne dojrzewanie płciowe, rezonans magnetyczny, różnice w rozwoju płciowym, sekwencjonowanie metodą Sangera, sekwencjonowanie nowej generacji, skala Pradera, test z ACTH, ultrasonografia, urolog dziecięcy, wrodzony przerost nadnerczy, zewnętrzne narządy płciowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba charcota-mariego-tootha – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Charcota-Mariego-Tootha (CMT) to najczęstsza dziedziczna neuropatia obwodowa, charakteryzująca się postępującym osłabieniem dystalnych mięśni kończyn dolnych, zaburzeniami czucia, deformacjami stóp oraz osłabionymi odruchami głębokimi. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym i wywiadzie rodzinnym, badaniach elektrofizjologicznych (NCS i EMG) oraz testach genetycznych. Kluczowym parametrem w NCS jest szybkość przewodzenia w nerwie pośrodkowym – wartość poniżej 38 m/s wskazuje na postać demielinizacyjną (CMT1), natomiast amplituda CMAP powinna wynosić co najmniej 0,5 mV. Elektrofizjologia pozwala na różnicowanie typów neuropatii oraz wykluczenie innych schorzeń, takich jak CIDP. EMG uzupełnia diagnostykę, oceniając aktywność mięśniową i potwierdzając charakter neuropatii.
badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, biopsja kosmówki, biopsja nerwu, choroba Charcota-Mariego-Tootha, deformacja stopy, diagnostyka genetyczna preimplantacyjna, elektromiografia, Multiplex Ligation-dependent Probe Amplification, neuropatia obwodowa dziedziczna, niedobór G6PD, niedobór witaminy B12, objaw neurologiczny, odruch głęboki, odruch skokowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna, przewodnictwo nerwowe, sekwencjonowanie eksomowe, sekwencjonowanie genomowe, sekwencjonowanie metodą Sangera, sekwencjonowanie następnej generacji, stopa szpotawa, uszkodzenie nerwu obwodowego, zgięcie grzbietowe stopy, złożony potencjał czynnościowy mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Epidermolysis bullosa – Diagnostyka i diagnoza
Epidermolysis bullosa (EB) to grupa genetycznych chorób charakteryzujących się pęcherzami i nadżerkami skóry powstającymi w wyniku minimalnych urazów mechanicznych. Diagnostyka EB opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu dermatologicznym oraz biopsji skóry, z wykorzystaniem mapowania immunofluorescencyjnego (IFM) i mikroskopii elektronowej transmisyjnej (TEM). Biopsja pozwala na klasyfikację EB do czterech typów w zależności od poziomu oddzielania się warstw skóry: EBS (naskórek), JEB (blaszka jasna), DEB (poniżej blaszki gęstej) oraz zespół Kindlera (mieszany poziom). Badania genetyczne, w tym sekwencjonowanie nowej generacji (NGS), WES i metoda Sangera, umożliwiają potwierdzenie diagnozy, identyfikację mutacji, określenie wzorca dziedziczenia oraz kwalifikację do diagnostyki prenatalnej i terapii celowanych.
amniocenteza, bezpośrednia immunofluorescencja, biopsja kosmówki, biopsja skóry, choroba pęcherzowa, diagnostyka prenatalna, diagnostyka różnicowa, epidermolysis bullosa, epidermolysis bullosa simplex, korelacja genotyp-fenotyp, mikroskopia elektronowa transmisyjna, nadżerki skórne, pęcherze skórne, połączenie skórno-naskórkowe, poradnictwo genetyczne, porfiria, pośrednia immunofluorescencja, przeciwciała monoklonalne, rogowiec dłoni i stóp, rybia łuska, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie metodą Sangera, sekwencjonowanie nowej generacji, wrażliwość skóry, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Kindlera, zespół wielodyscyplinarny