zaburzenie gojenia rany

Zaburzenie gojenia rany to stan patologiczny, w którym normalny, sekwencyjny proces gojenia zostaje zakłócony lub zatrzymany, prowadząc do przedłużonego czasu zamykania się rany lub braku jej całkowitego wygojenia. Fizjologicznie proces gojenia przebiega przez fazy: hemostazy, zapalenia, proliferacji (namnażania) i remodelingu, które mogą zostać zaburzone przez czynniki miejscowe i ogólnoustrojowe.

Wśród najczęstszych przyczyn zaburzeń gojenia ran wymienia się infekcje, niedokrwienie tkanek, niedożywienie, choroby współistniejące (szczególnie cukrzycę, niewydolność nerek, choroby naczyniowe), przewlekłe stosowanie leków (np. glikokortykosteroidów, leków immunosupresyjnych), podeszły wiek, otyłość oraz czynniki genetyczne. Mechanicznie zaburzenia mogą wynikać również z nieprawidłowej techniki chirurgicznej, nadmiernego napięcia tkanek czy obecności ciał obcych.

Klinicznie zaburzenia gojenia ran manifestują się przedłużonym utrzymywaniem się wysięku, tworzeniem martwicy, rozejściem się brzegów rany, powstaniem przetok lub owrzodzeń przewlekłych. W przypadku ran przewlekłych często obserwuje się zatrzymanie procesu gojenia w fazie zapalnej, co prowadzi do nadmiernej aktywacji mediatorów prozapalnych i enzymów proteolitycznych, degradujących macierz zewnątrzkomórkową i hamujących procesy naprawcze.

Diagnostyka zaburzeń gojenia obejmuje ocenę kliniczną rany, badania mikrobiologiczne, obrazowe (USG, MRI) oraz laboratoryjne (morfologia, białko C-reaktywne, albuminy). Leczenie powinno być ukierunkowane na identyfikację i eliminację czynników zakłócających, odpowiednie oczyszczanie rany, kontrolę infekcji, stosowanie nowoczesnych opatrunków oraz w wybranych przypadkach terapii wspomagających (tlenoterapia hiperbaryczna, terapia podciśnieniowa, czynniki wzrostu).

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl