złogi rogówkowe
Złogi rogówkowe to patologiczne depozyty materiału, które mogą tworzyć się w różnych warstwach rogówki. Powstają one w wyniku odkładania się substancji endogennych (np. wapń, lipidy, białka) lub egzogennych (np. leki, metale). Najczęściej zlokalizowane są w nabłonku, błonie Bowmana lub istocie właściwej rogówki.
Etiologia złogów rogówkowych jest zróżnicowana. Mogą one występować w przebiegu chorób metabolicznych (np. cystynoza, choroba Wilsona), chorób zapalnych rogówki, po długotrwałym stosowaniu niektórych leków miejscowych (np. amiodaron, chlorochina) lub systemowych, a także w wyniku urazów chemicznych. Złogi rogówkowe mogą również towarzyszyć keratopatii wstęgowatej, w której dochodzi do odkładania się wapnia w warstwie przedniej rogówki.
Klinicznie złogi rogówkowe mogą objawiać się jako białe, żółte lub brązowe plamki, linie lub pierścienie widoczne w lampie szczelinowej. W zależności od lokalizacji i nasilenia mogą prowadzić do zmniejszenia przezierności rogówki, obniżenia ostrości wzroku, uczucia ciała obcego, światłowstrętu i łzawienia. Diagnostyka obejmuje badanie w lampie szczelinowej, a w niektórych przypadkach badania laboratoryjne i obrazowe w celu określenia przyczyny.
Leczenie złogów rogówkowych zależy od ich etiologii i nasilenia. Może obejmować eliminację czynnika wywołującego, stosowanie miejscowych leków przeciwzapalnych, preparatów nawilżających, a w ciężkich przypadkach interwencje chirurgiczne, takie jak keratektomia, cross-linking rogówkowy czy przeszczep rogówki. W przypadku złogów o podłożu metabolicznym kluczowe jest leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Flecainide acetate Holsten 100 mg
Flekainid octan, lek przeciwarytmiczny klasy IC, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, zwłaszcza kardiologicznych. Najpoważniejsze z nich to działanie proarytmiczne, szczególnie u pacjentów ze strukturalną chorobą serca i zaburzeniami czynności lewej komory, co może prowadzić do bloków przedsionkowo-komorowych II i III stopnia, bradykardii, niewydolności serca, zawału mięśnia sercowego, niedociśnienia tętniczego oraz częstoskurczu przedsionkowego i komorowego. Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana: bardzo często (≥1/10) obserwuje się zawroty głowy i zaburzenia widzenia (podwójne i niewyraźne widzenie), często (≥1/100 do <1/10) występuje działanie proarytmiczne oraz bezdech, a niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) zmiany hematologiczne, takie jak anemia, leukopenia i trombocytopenia. Rzadko notuje się zaburzenia psychiczne (omamy, depresja, splątanie), zapalenie płuc, a bardzo rzadko reakcje autoimmunologiczne z podwyższonym stężeniem przeciwciał przeciwjądrowych.
alergiczne zapalenie skóry, amnezja, artralgia, arytmia komorowa, astenia, ataksja, bezdech, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowy, bradykardia, choroba śródmiąższowa płuc, depresja, diplopia, drgawki, dyskinezja, dyspepsja, działanie proarytmiczne, flekainid octan, fotodermatoza, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mialgia, migotanie komór, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, omamy, omdlenie, oszołomienie, parestezje, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, stan splątania, strukturalna choroba serca, szumy uszne, trzepotanie przedsionków, wymioty, zaburzenia widzenia, zapalenie płuc, zaparcia, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zespół Brugadów, złogi rogówkowe, zmęczenie, zwłóknienie płuc