opóźnienie kostnienia szkieletu

Opóźnienie kostnienia szkieletu to zaburzenie rozwojowe polegające na wolniejszym niż fizjologicznie tempie tworzenia tkanki kostnej i mineralizacji chrząstek. Objawia się zmniejszoną gęstością kostną widoczną w badaniach obrazowych oraz opóźnionym wiekiem kostnym w porównaniu do wieku metrykalnego.

Przyczyny tego stanu mogą być różnorodne – od zaburzeń genetycznych, przez niedobory witamin (szczególnie D) i składników mineralnych (wapń, fosfor), zaburzenia hormonalne (niedobór hormonu wzrostu, niedoczynność tarczycy), po choroby przewlekłe i stosowanie niektórych leków (np. glikokortykosteroidów). Opóźnienie kostnienia może wystąpić jako izolowany problem lub być elementem złożonych zespołów chorobowych.

Diagnostyka obejmuje ocenę wieku kostnego na podstawie radiogramów nadgarstka i dłoni, badania densytometryczne oraz laboratoryjne parametry gospodarki wapniowo-fosforanowej. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować suplementację witaminy D i wapnia, terapię hormonalną lub leczenie choroby podstawowej.

Nieleczone opóźnienie kostnienia może prowadzić do niskiego wzrostu, deformacji szkieletu, zwiększonego ryzyka złamań oraz zaburzeń czynnościowych układu kostno-stawowego. Wczesna diagnostyka i odpowiednie postępowanie terapeutyczne są kluczowe dla prawidłowego rozwoju szkieletu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel G.L. 20 mg/ml

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kabazytakselu wykazały istotne działania niepożądane, które mogą mieć znaczenie kliniczne. W badaniach na psach zaobserwowano toksyczność wątrobową, obejmującą martwicę tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów, występującą przy ekspozycji niższej niż kliniczna. U szczurów, przy ekspozycji wyższej niż kliniczna, stwierdzono zaburzenia oka, takie jak podtorebkowy obrzęk i zwyrodnienie włókien soczewki, z częściową odwracalnością po 8 tygodniach od zaprzestania leczenia. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności w teście Amesa oraz brak klastogenności in vitro, jednak zaobserwowano wzrost komórek poliploidalnych i mikrojąderek in vivo, co jest zgodne z mechanizmem działania leku polegającym na hamowaniu depolimeryzacji tubuliny.
aberracja chromosomalna, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, komórka poliploidalna, martwica hepatocytów, martwica komórkowa, martwica tętniczek wątrobowych, metabolit, mikrojąderko, obrzęk podtorebkowy, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia szkieletu, potencjał genotoksyczny, rewersja mutacji, ryzyko środowiskowe, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność wątrobowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaburzenia oka, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych, zwyrodnienie włókien soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel Fresenius Kabi 20 mg/ml

Kabazytaksel, oceniany w badaniach przedklinicznych na psach i szczurach, wykazuje działania niepożądane, które nie pojawiły się w badaniach klinicznych, mimo że występują przy ekspozycjach niższych niż kliniczne. U psów zaobserwowano zmiany martwicze tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów. U szczurów, przy ekspozycjach wyższych niż kliniczne, stwierdzono zaburzenia oczne, takie jak podtorebkowy obrzęk soczewki i zwyrodnienie włókien soczewki, które były częściowo odwracalne po 8 tygodniach. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagenności w teście Amesa oraz brak działania klastogennego in vitro, jednak odnotowano wzrost komórek poliploidalnych i mikrojąderek in vivo, co jest zgodne z mechanizmem działania leku polegającym na hamowaniu depolimeryzacji tubuliny.
aberracja chromosomalna, atrofia kanalików wyprowadzających jąder, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, działanie klastogenne, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, komórka poliploidalna, martwica hepatocytów, martwica nabłonka najądrza, martwica tętniczek wątrobowych, mikrojąderko, obrzęk podtorebkowy soczewki, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia szkieletu, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, test Amesa, test genotoksyczności, test rewersji mutacji, toksyczność po podaniu jednorazowym, toksyczność zarodkowo-płodowa, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych, zwyrodnienie włókien soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamilept 25 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lamotryginy nie wykazały istotnego zagrożenia teratogennego u gryzoni i królików, choć zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodu oraz opóźnienie kostnienia szkieletu przy ekspozycji na poziomie mniejszym lub zbliżonym do klinicznego. Zwiększona śmiertelność płodu i pourodzeniowa u szczurów występowała przy ekspozycji niższej niż kliniczna. U młodych szczurów stwierdzono niewielkie opóźnienia rozwojowe oraz zmniejszony przyrost masy ciała F1. Nie wykazano upośledzenia płodności, jednak lamotrygina obniżała stężenie kwasu foliowego, co jest czynnikiem ryzyka wad rozwojowych. W badaniach in vitro lamotrygina hamowała prąd kanału hERG z IC50 około 9-krotnie wyższym niż maksymalne stężenie terapeutyczne, a w dawkach do 2-krotnie większych od maksymalnego stężenia terapeutycznego nie wydłużała odstępu QT u zwierząt i ludzi.
działanie teratogenne, genotoksyczność, kanał hERG, kanał sodowy, kwas foliowy, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, opóźnienie kostnienia szkieletu, poszerzenie zespołu QRS, potencjał rakotwórczy, proarytmia, przewodzenie komorowe, śmiertelność płodu, stężenie terapeutyczne, strukturalna choroba serca, toksyczność dla matki, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wrodzone wady rozwojowe, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel MSN 60 mg

Dane przedkliniczne dotyczące kabazytakselu wskazują na istotne działania toksyczne obserwowane u zwierząt, które mogą mieć znaczenie kliniczne. U psów stwierdzono zmiany martwicze tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów przy ekspozycji niższej niż kliniczna. U szczurów po podaniu wielokrotnym zaobserwowano zaburzenia narządu wzroku, takie jak podtorebkowy obrzęk soczewki i zwyrodnienie włókien soczewki, z częściową odwracalnością po 8 tygodniach. Potencjał genotoksyczny kabazytakselu jest niejednoznaczny: brak mutagenności w teście Amesa, brak klastogenności in vitro, ale wzrost mikrojąderek in vivo, co jest zgodne z mechanizmem aneugenicznym leku (hamowanie depolimeryzacji tubuliny). Nie przeprowadzono badań dotyczących karcynogenności.
aberracja chromosomalna, atrofia kanalików wyprowadzających jąder, badanie kliniczne, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, działanie klastogenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, komórka poliploidalna, martwica hepatocytów, martwica nabłonka najądrza, martwica tętniczek wątrobowych, mechanizm aneugeniczny, metabolit, obrzęk soczewki, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia szkieletu, potencjał genotoksyczny, ryzyko środowiskowe, test Amesa, test mikrojąderkowy, test rewersji mutacji, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml

Przedkliniczne badania deksmedetomidyny, substancji czynnej Dexmedetomidine Altan, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ostrej i przewlekłej oraz braku genotoksyczności. Badania farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla funkcji życiowych organizmu ludzkiego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego, a toksyczność rozwojowa była obserwowana jedynie u szczurów przy dawkach podskórnych 18-200 µg/kg/dobę, które były poniżej klinicznego zakresu narażenia stosowanego u ludzi. W badaniu na królikach dożylne podanie dawki 96 µg/kg/dobę nie wywołało istotnych efektów toksycznych dla rozwoju płodów, co potwierdza względne bezpieczeństwo stosowania u kobiet w ciąży w warunkach klinicznych.
badanie farmakologiczne, deksmedetomidyna, Dexmedetomidine Altan, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt toksyczny, genotoksyczność, opóźnienie kostnienia szkieletu, podanie dożylne, podanie podskórne, poziom narażenia, profil bezpieczeństwa, rozwój wewnątrzmaciczny, toksyczność embrionalno-płodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, zmienność międzygatunkowa
Leksykon substancji czynnych
Kabazytaksel – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kabazytaksel, stosowany w preparatach takich jak Cabazitaxel Fresenius Kabi i inne, wykazuje w badaniach przedklinicznych działania niepożądane, które nie pojawiły się w badaniach klinicznych, ale mogą mieć znaczenie w praktyce lekarskiej. U psów obserwowano zmiany martwicze tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów przy ekspozycji nawet niższej niż kliniczna. Dodatkowo stwierdzono zwyrodnienie jąder z martwicą pojedynczych komórek nabłonka najądrza. U szczurów, przy ekspozycji wyższej niż kliniczna, zaobserwowano odwracalne zmiany w oku, takie jak podtorebkowy obrzęk i zwyrodnienie włókien soczewki, a także zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych i atrofię kanalików wyprowadzających jądra. Potencjał genotoksyczny kabazytakselu jest związany z jego mechanizmem działania (hamowanie depolimeryzacji tubuliny) i obejmuje wzrost liczby komórek poliploidalnych in vitro oraz mikrojąder in vivo, co jest typowe dla leków o podobnym mechanizmie. Nie przeprowadzono badań dotyczących rakotwórczości.
aberracja chromosomalna, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, działanie rakotwórcze, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, martwica hepatocytów, martwica nabłonka najądrza, martwica tętniczek wątrobowych, mechanizm aneugeniczny, mechanizm działania farmakologicznego, obrzęk podtorebkowy soczewki, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia szkieletu, potencjał genotoksyczny, przenikanie do mleka matki, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność zarodkowo-płodowa, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych, zwyrodnienie włókien soczewki
Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Temsirolimus, substancja czynna w preparacie Temsirolimus Accord, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Stosowanie leku w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz wyniki badań na zwierzętach wskazujące na działania embrio- i fetotoksyczne, takie jak zwiększona śmiertelność płodów, zmniejszona masa ciała płodów, opóźnienie kostnienia szkieletu oraz teratogenność (np. przepuklina pierścienia pępkowego u królików). Lekarz powinien poinformować pacjentki o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii oraz o potencjalnym ryzyku związanym z obecnością w preparacie etanolu (474 mg bezwodnego etanolu na fiolkę koncentratu oraz 358,2 mg w 1,8 ml rozpuszczalnika) i glikolu propylenowego (603,6 mg na fiolkę), który może przenikać do płodu i wymaga indywidualnej oceny ryzyka przy dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę.
antykoncepcja, działanie embriofetotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, etanol, etanol bezwodny, glikol propylenowy, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, metabolit temsirolimusu, metoda antykoncepcyjna, narażenie płodu, oligospermia, opóźnienie kostnienia szkieletu, przepuklina pierścienia pępkowego, śmiertelność płodów, substancja pomocnicza, syrolimus, temsirolimus, zaburzenie płodności, zmniejszona masa płodu

opóźnienie kostnienia szkieletu

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel G.L. 20 mg/ml

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel Fresenius Kabi 20 mg/ml

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamilept 25 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel MSN 60 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml

Kabazytaksel – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Temsirolimus – Wpływ na płodność, ciążę i laktację