Właściwości farmakokinetyczne
Atracurium Kalceks 10 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne atrakuriowego bezylanu

Atrakuriowy bezylan jest środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe o średnim czasie działania, dostępnym w postaci roztworu do wstrzykiwań/do infuzji o stężeniu 10 mg/ml. Produkt leczniczy charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego profil kliniczny i zastosowanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące farmakokinetyki tego związku.¹

Wchłanianie i czas działania

Farmakokinetyka atrakuriowego bezylanu była badana zarówno po podaniu w pojedynczym wstrzyknięciu, jak i w formie ciągłej infuzji. Charakterystyczną cechą tego związku jest szybki początek działania, wynoszący około 2-3 minuty od momentu podania. Całkowity czas działania leku po jednorazowym podaniu wynosi średnio 45 minut, co klasyfikuje go jako lek o średnim czasie działania wśród środków zwiotczających mięśnie szkieletowe.²

Dystrybucja w organizmie

Po podaniu dożylnym atrakuriowy bezylan charakteryzuje się stosunkowo krótkim okresem półtrwania, który wynosi 19,9 (±0,6) minut. Objętość dystrybucji leku jest niewielka i wynosi 0,16 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek obwodowych. Wiązanie z białkami osocza jest znaczące i wynosi 82%. Jest to istotny parametr wpływający na biodostępność leku i jego działanie farmakodynamiczne. Wstępne badania wykazały również, że atrakuriowy bezylan nie przenika przez łożysko w istotnym stopniu, co ma znaczenie przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży.³

Metabolizm leku

Atrakuriowy bezylan podlega dwóm głównym szlakom metabolicznym:

• Rozkład typu Hofmanna – jest to nieenzymatyczny proces rozkładu zachodzący w warunkach fizjologicznych pH i temperatury ciała. W wyniku tej reakcji powstają nieaktywne metabolity, które nie wykazują działania zwiotczającego mięśnie.⁴
• Hydroliza wiązań estrowych – przeprowadzana przez nieswoiste esterazy obecne w osoczu i tkankach. Proces ten również prowadzi do powstania nieaktywnych metabolitów.⁵

Istotną cechą metabolizmu atrakuriowego bezylanu jest fakt, że niedobór pseudocholinoesterazy u pacjentów nie ma wpływu na inaktywację leku. W badaniach przeprowadzonych u osób z niedoborem tego enzymu nie zaobserwowano zmian w procesie unieczynniania atrakurium.⁶

Ważnym aspektem farmakokinetyki atrakurium jest jego stabilność w warunkach fizjologicznych. Zmiany pH krwi i temperatury ciała w granicach fizjologicznych nie powodują znaczących zmian w czasie działania leku.⁷

Eliminacja z organizmu

Jedną z najważniejszych cech farmakokinetycznych atrakuriowego bezylanu jest jego niezależność od funkcji wątroby i nerek w procesie zakończenia blokady nerwowo-mięśniowej. Wynika to z faktu, że inaktywacja leku zachodzi głównie poprzez mechanizmy niezależne od tych narządów. Dzięki temu zaburzenia funkcji nerek, wątroby czy krążenia mają minimalny wpływ na czas działania atrakurium.⁸

Okres półtrwania atrakurium w fazie eliminacji wynosi około 20 minut, co jest spójne z wcześniej wspomnianym okresem półtrwania i potwierdza stosunkowo szybką eliminację leku z organizmu.⁹

Wpływ technik nerkozastępczych na farmakokinetykę

Badania wykazały, że techniki nerkozastępcze mają ograniczony wpływ na farmakokinetykę atrakuriowego bezylanu:

• Hemofiltracja i hemodiafiltracja wywierają minimalny wpływ na stężenie atrakuriowego bezylanu i jego metabolitów (w tym laudanozyny) w osoczu.¹⁰
• Wpływ hemodializy i hemoperfuzji na stężenie atrakurium i jego metabolitów w osoczu nie został dokładnie określony i pozostaje nieznany.¹¹

Farmakokinetyka w stanach patologicznych

U pacjentów leczonych w oddziałach intensywnej terapii, u których występują zaburzenia czynności wątroby i/lub nerek, stwierdza się zwiększone stężenie metabolitów atrakurium w osoczu. Pomimo to, należy podkreślić, że metabolity te nie przyczyniają się do blokady nerwowo-mięśniowej i nie zwiększają działania zwiotczającego leku.¹²