zgłębnik dożołądkowy
Zgłębnik dożołądkowy to elastyczna rurka wykonana najczęściej z silikonu, poliuretanu lub PCW, wprowadzana przez nos lub jamę ustną do żołądka pacjenta. Stosowany jest w celu odbarczania treści żołądkowej, podawania pokarmów, leków lub wykonywania płukania żołądka.
W praktyce klinicznej wyróżnia się różne rodzaje zgłębników dożołądkowych, między innymi zgłębnik Sengstakena-Blakemore’a stosowany w krwawieniach z żylaków przełyku, zgłębnik Salem używany do drenażu żołądka oraz zgłębnik Levina służący do karmienia pacjentów. Wybór odpowiedniego typu zależy od wskazań klinicznych oraz indywidualnych potrzeb pacjenta.
Założenie zgłębnika dożołądkowego wymaga odpowiedniego przygotowania pacjenta oraz precyzyjnej techniki, aby uniknąć powikłań takich jak perforacja przełyku, niewłaściwe umiejscowienie (np. w drogach oddechowych) czy zachłyśnięcie. Weryfikacja prawidłowego położenia zgłębnika przed rozpoczęciem jego używania jest kluczowym elementem bezpieczeństwa procedury.
Wskazania do zastosowania zgłębnika dożołądkowego obejmują: niedrożność przewodu pokarmowego, odbarczanie treści żołądkowej przed zabiegami operacyjnymi, żywienie dojelitowe u pacjentów niezdolnych do samodzielnego przyjmowania pokarmów, monitorowanie krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego oraz podawanie leków u pacjentów nieprzytomnych lub z zaburzeniami połykania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Riluzol PMCS 50 mg
Riluzol, klasyfikowany pod kodem ATC N07XX02, jest lekiem stosowanym w terapii stwardnienia zanikowego bocznego (SLA), choroby neurodegeneracyjnej charakteryzującej się postępującą utratą funkcji motorycznych. Mechanizm działania riluzolu polega na hamowaniu procesów ekscytotoksycznych związanych z nadmierną aktywnością glutaminianu, głównego neuroprzekaźnika pobudzającego w OUN, co przyczynia się do ochrony neuronów ruchowych. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie riluzolu w dawce 100 mg/dobę (50 mg dwa razy na dobę) istotnie wydłuża medianę czasu przeżycia pacjentów z SLA – odpowiednio 17,7 miesięcy w porównaniu do 14,9 miesięcy w grupie placebo oraz 16,5 miesięcy wobec 13,5 miesięcy w innym badaniu. Dawka 50 mg/dobę nie wykazała istotnej skuteczności, natomiast zwiększenie dawki do 200 mg/dobę nie przyniosło dodatkowych korzyści.
badanie kontrolowane placebo, choroba neurodegeneracyjna, ekscytotoksyczność, glutaminian, mediana przeżycia, neurodegeneracja, neuroprzekaźnik pobudzający, ośrodkowy układ nerwowy, podwójnie ślepa próba, pojemność życiowa płuc, proces glutaminergiczny, riluzol, śmierć komórki nerwowej, stwardnienie zanikowe boczne, sztuczna wentylacja, tabletka powlekana, tracheostomia, zgłębnik dożołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg
Rivaroxaban Polpharma w dawce 2,5 mg jest podawany doustnie w formie jasnożółtych tabletek o średnicy 8,1±0,2 mm, z zalecaną dawką 2,5 mg dwa razy na dobę. Wskazania obejmują pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, chorobą wieńcową oraz chorobą tętnic obwodowych, gdzie rywaroksaban stosowany jest w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, a w niektórych przypadkach także z klopidogrelem lub tyklopidyną. Leczenie standardowo trwa 12 miesięcy, z możliwością wydłużenia po indywidualnej ocenie ryzyka zakrzepowego i krwawień. U pacjentów po rewaskularyzacji kończyny dolnej leczenie rywaroksabanem należy rozpocząć dopiero po osiągnięciu hemostazy. W przypadku pominięcia dawki nie zaleca się podwójnej dawki, a INR nie jest odpowiednim wskaźnikiem monitorowania działania rywaroksabanu, zwłaszcza podczas przejścia z antagonistów witaminy K (VKA) na rywaroksaban i odwrotnie.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby, choroba wieńcowa, dysfagia, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, terapia przeciwpłytkowa, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik dożołądkowy