stężenie w naskórku
Stężenie w naskórku odnosi się do pomiaru ilości substancji (leków, związków chemicznych, metabolitów) obecnych w warstwie naskórka skóry. Jest to ważny parametr w dermatologii klinicznej i farmakologii skórnej, pozwalający ocenić skuteczność preparatów miejscowych oraz bezpieczeństwo stosowania różnych substancji.
Pomiary stężeń w naskórku wykonuje się różnymi metodami, w tym za pomocą dermatofarmakokinetykt (DPK), mikrodializy, biopsji skóry czy technik obrazowania nieinwazyjnego. W badaniach klinicznych stężenie substancji w naskórku pozwala określić, czy lek miejscowy osiąga odpowiednie stężenie terapeutyczne w tkance docelowej.
Ocena stężeń w naskórku ma zastosowanie w diagnostyce chorób skóry, ocenie bezpieczeństwa kosmetyków, w badaniach nad nowymi lekami dermatologicznymi oraz w medycynie sądowej. Różne substancje wykazują odmienne profile penetracji i stężeń w naskórku, co zależy od ich właściwości fizykochemicznych, formulacji preparatu oraz stanu bariery skórnej pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axotret 20 mg
Izotretynoina, substancja czynna preparatu Axotret, charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z liniową zależnością od dawki w zakresie terapeutycznym. Biodostępność leku jest dwukrotnie wyższa przy podaniu z pokarmem w porównaniu do podania na czczo, co ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji terapii. Izotretynoina wiąże się w 99,9% z białkami osocza, głównie albuminami, a jej stężenie w naskórku jest o połowę niższe niż w surowicy. Stosunek stężeń w osoczu do krwi pełnej wynosi 1,7:1. Po podaniu doustnym w osoczu identyfikuje się trzy główne metabolity: 4-oksoizotretynoinę (stężenie 2,5 razy wyższe niż substancji macierzystej), tretynoinę (kwas all-trans-retynowy) oraz 4-oksotretynoinę, z których 4-oksoizotretynoina odgrywa istotną rolę biologiczną, zwłaszcza w redukcji wydzielania łoju.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, biodostępność leku, cytochrom P450, dystrybucja izotretynoiny, faza eliminacji, fizjologia organizmu, izomeryzacja, izotretynoina, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, retynoid endogenny, równowaga stężeń, stężenie w naskórku, tretynoina, wchłanianie izotretynoiny, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie łoju, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axotret 10 mg
Izotretynoina, substancja czynna Axotretu (dostępna w dawkach 10 mg i 20 mg), wykazuje liniowe wchłanianie w zakresie terapeutycznym, z biodostępnością znacząco zwiększoną (dwukrotnie) przy podaniu z pokarmem. Lek charakteryzuje się bardzo wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,9%, głównie albuminami), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Stężenie izotretynoiny w naskórku wynosi około 50% stężenia w surowicy, a stosunek stężenia w osoczu do pełnej krwi to około 1,7:1. Metabolizm obejmuje powstawanie trzech głównych metabolitów: 4-oksoizotretynoiny (stężenie 2,5-krotnie wyższe niż substancji macierzystej), tretynoiny oraz 4-oksotretynoiny, z aktywnością biologiczną potwierdzoną in vitro, szczególnie 4-oksoizotretynoiny, która wpływa na zmniejszenie wydzielania łoju.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, biodostępność izotretynoiny, farmakokinetyka, izoenzym cytochromu P450, izotretynoina, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas all-trans-retynowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, retynoid endogenny, równowaga stężeń, stężenie w naskórku, trądzik, tretynoina, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie łoju, zaburzenie czynności wątroby