interakcja lenalidomidu
Lenalidomid to lek immunomodulujący stosowany głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz niektórych typów chłoniaków. Ze względu na swój mechanizm działania wchodzi w liczne interakcje z innymi lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicystów.
Jedną z najistotniejszych interakcji lenalidomidu jest jego wpływ na metabolizm innych leków poprzez układ cytochromu P450. Lenalidomid może zwiększać ryzyko działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia. Jednoczesne stosowanie z erytropoetyną może nasilać ryzyko zakrzepicy.
Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu z lekami o działaniu mielosupresyjnym, gdyż może to prowadzić do nasilenia neutropenii i trombocytopenii. Digoksyna podawana jednocześnie z lenalidomidem wymaga monitorowania stężenia w surowicy ze względu na możliwość zwiększenia jej biodostępności. Lenalidomid jest także substratem dla glikoproteiny P, co może wpływać na farmakokinetykę innych leków będących substratami tego transportera.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lenalidomid, składnik produktu leczniczego Lenalidomide Zentiva, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu z czynnikami pobudzającymi erytropoezę (ESA) oraz hormonalną terapią zastępczą, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych także deksametazonem. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon może indukować CYP3A4, co potencjalnie obniża skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg nie wpływał na warfarynę (25 mg) ani odwrotnie, jednak ze względu na możliwy wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny (0,5 mg) w osoczu o około 14%, co wymaga regularnego monitorowania poziomu digoksyny, zwłaszcza przy zmianach dawkowania.
białko transportujące, chinidyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4/5, cytochrom P450, czynnik pobudzający erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indeks terapeutyczny, induktor enzymu, inhibitor glikoproteiny p, INR, interakcja lenalidomidu, kinaza kreatynowa, lenalidomid, parametry krzepnięcia, rabdomioliza, statyna, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna -
Leksykon leków
Lenalidomid, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu czynników stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Deksametazon, często podawany w skojarzeniu z lenalidomidem, jest umiarkowanym induktorem CYP3A4 i może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wskazuje na konieczność stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. W przypadku warfaryny, mimo braku istotnych zmian farmakokinetycznych przy pojedynczych dawkach (lenalidomid 10 mg/d, warfaryna 25 mg), zaleca się ścisłe monitorowanie INR ze względu na potencjalne interakcje w warunkach klinicznych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu deksametazonu. Lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny o około 14%, co wymaga monitorowania jej poziomu ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Ponadto, współstosowanie lenalidomidu ze statynami wiąże się z wysokim ryzykiem rabdomiolizy, co wymaga regularnej kontroli kinazy kreatynowej i obserwacji klinicznej objawów miopatii.
cytochrom P450, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, glikoproteina p, hepatocyt, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP3A4, interakcja lenalidomidu, kinaza kreatynowa, lek przeciwzakrzepowy, lenalidomid, miopatia, nowotwór krwi, ośrodkowy układ nerwowy, ostre uszkodzenie nerek, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, senność, statyna, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie koordynacji, zawrót głowy -
Leksykon leków
Lenalidomid, stosowany często w terapii szpiczaka mnogiego w połączeniu z deksametazonem, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników pobudzających erytropoezę (EPO) oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon może indukować CYP3A4, co potencjalnie zmniejsza skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg nie wpływał na farmakokinetykę warfaryny ani odwrotnie, jednak w praktyce klinicznej, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu deksametazonu, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o około 14%, co wymaga regularnego monitorowania jej poziomu w surowicy.
czynnik pobudzający erytropoezę, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działania niepożądane OUN, farmakokinetyka lenalidomidu, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymu CYP, inhibitor glikoproteiny p, INR, interakcja lenalidomidu, kinaza kreatynowa, lenalidomid z deksametazonem, monoterapia lenalidomidem, parametry krzepnięcia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna, wskaźniki krzepnięcia, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Lenalidomid, substancja czynna preparatu Linorion, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu czynników wpływających na erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej, a także podczas terapii skojarzonej z deksametazonem. Lenalidomid nie indukuje enzymów cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4/5), co sugeruje brak wpływu na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych w monoterapii, jednak deksametazon może zmniejszać ich efektywność, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg/dobę nie wpływał na R- i S-warfarynę (25 mg), ale ze względu na potencjalne interakcje z deksametazonem konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Jednoczesne podanie lenalidomidu zwiększało stężenie digoksyny (0,5 mg) o 14% (przedział ufności 90%: 0,52%-28,2%), co wymaga monitorowania poziomu digoksyny w surowicy.
chinidyna, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytropoeza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, interakcja lenalidomidu, izoenzym cytochromu P450, lenalidomid, nowotwór hematologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie zakrzepowe, rabdomioliza, statyna, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna, zakrzepica
