poalkoholowa niewydolność wątroby

Poalkoholowa niewydolność wątroby to stan kliniczny wywołany długotrwałym, przewlekłym spożywaniem alkoholu, który prowadzi do postępującego uszkodzenia miąższu wątroby. Stanowi zaawansowane stadium choroby alkoholowej wątroby, które rozwija się w sekwencji: stłuszczenie wątroby, alkoholowe zapalenie wątroby, a następnie marskość i niewydolność narządu.

Patomechanizm obejmuje toksyczne działanie aldehydu octowego (metabolitu etanolu), stres oksydacyjny, aktywację prozapalnych cytokin oraz zaburzenia metaboliczne. W obrazie klinicznym dominują: żółtaczka, wodobrzusze, encefalopatia wątrobowa, zaburzenia krzepnięcia, hipoalbuminemia oraz nadciśnienie wrotne z powikłaniami (wodobruszem, żylakami przełyku).

Diagnostyka opiera się na wywiadzie alkoholowym, badaniach laboratoryjnych (podwyższone AST/ALT zwykle w stosunku >2:1, hiperbilirubinemia, wydłużony INR, małopłytkowość), obrazowych oraz histopatologicznych. Leczenie wymaga bezwzględnej abstynencji alkoholowej, farmakoterapii objawowej, wyrównywania zaburzeń metabolicznych i leczenia powikłań. W przypadkach zaawansowanych rozważa się kwalifikację do transplantacji wątroby po minimum 6-miesięcznym okresie abstynencji.