spastyczność mózgowa

Spastyczność mózgowa to stan zwiększonego napięcia mięśniowego wynikający z uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie kory mózgowej lub dróg korowo-rdzeniowych. Charakteryzuje się oporem mięśni podczas biernego rozciągania, który zwiększa się wraz z szybkością rozciągania (tzw. objaw scyzorykowy). Jest częstym następstwem udaru mózgu, urazu czaszkowo-mózgowego, mózgowego porażenia dziecięcego, stwardnienia rozsianego czy innych schorzeń neurologicznych.

W obrazie klinicznym spastyczności mózgowej obserwuje się wzmożone napięcie mięśniowe, osłabienie siły mięśniowej, zaburzenia postawy i chodu, ograniczenie ruchomości stawów oraz możliwe przykurcze. Często towarzyszą jej wygórowane odruchy ścięgniste, klonusy oraz dodatni objaw Babińskiego. Z czasem może prowadzić do trwałych deformacji, bólu i znacznego ograniczenia funkcjonalnego.

Diagnostyka spastyczności mózgowej opiera się głównie na badaniu neurologicznym, w tym ocenie napięcia mięśniowego (np. w skali Ashwortha), badaniach obrazowych OUN (MRI, CT) oraz elektromiografii. Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje fizjoterapię, farmakoterapię (baklofen, tizanidyna, diazepam, dantrolene), lokalne iniekcje toksyny botulinowej, a w wybranych przypadkach leczenie chirurgiczne (selektywna rizotomia grzbietowa, implantacja pompy baklofenowej).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl