kryteria RECIST
Kryteria RECIST (Response Evaluation Criteria in Solid Tumors) to ustandaryzowany system oceny odpowiedzi na leczenie w przypadku guzów litych. Wprowadzone w 2000 roku, a następnie zaktualizowane w 2009 roku (RECIST 1.1), służą do obiektywnej oceny zmian wielkości guza w badaniach obrazowych.
Kryteria RECIST klasyfikują odpowiedź na leczenie w czterech kategoriach: odpowiedź całkowita (CR) – zniknięcie wszystkich zmian nowotworowych; odpowiedź częściowa (PR) – zmniejszenie sumy średnic zmian mierzalnych o co najmniej 30%; stabilizacja choroby (SD) – zmiany nie kwalifikują się ani jako PR, ani jako PD; progresja choroby (PD) – zwiększenie sumy średnic o co najmniej 20% lub pojawienie się nowych zmian.
W wersji RECIST 1.1 wprowadzono istotne modyfikacje, m.in. ograniczenie liczby ocenianych zmian (maksymalnie 5 zmian, nie więcej niż 2 na narząd), włączenie oceny węzłów chłonnych (uznając za patologiczne węzły o krótszej osi ≥10 mm) oraz precyzyjne kryteria określające progresję choroby przy niewielkich zmianach.
Kryteria RECIST są powszechnie stosowane w badaniach klinicznych do oceny skuteczności nowych terapii przeciwnowotworowych. Umożliwiają porównywanie wyników różnych badań oraz standaryzację oceny odpowiedzi na leczenie, co ma kluczowe znaczenie w onkologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sunitynib – Wskazania do stosowania
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych, jest stosowany w leczeniu trzech głównych typów nowotworów u dorosłych: zaawansowanych lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (lek drugiej linii), zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) zarówno lokalnie zaawansowanego, jak i z przerzutami (lek pierwszej linii), oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby (zwykle lek drugiej lub kolejnej linii). Preparaty dostępne są w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg pod różnymi nazwami handlowymi, jednak wskazania do stosowania pozostają jednolite. W przypadku GIST konieczne jest potwierdzenie nieoperacyjności i/lub obecności przerzutów oraz wcześniejsze niepowodzenie terapii imatynibem, które może wynikać z oporności lub nietolerancji. W RCC sunitynib może być stosowany bez konieczności wcześniejszej terapii, a kwalifikacja opiera się na ocenie zaawansowania choroby (stadium III/IV TNM) i stanu ogólnego pacjenta. W pNET kryteria obejmują potwierdzenie histopatologiczne wysokiego zróżnicowania (G1/G2 WHO), nieoperacyjność lub przerzuty oraz progresję choroby ocenianą m.in. według kryteriów RECIST.
badanie obrazowe, GIST, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, MRCC, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór nieoperacyjny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na lek, oporność pierwotna, oporność wtórna, pNET, progresja choroby, przerzut, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, stan sprawności pacjenta, sunitynib, wysoko zróżnicowany nowotwór, zaawansowany nowotwór - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Everolimus Synthon 5 mg
Everolimus, będący selektywnym inhibitorem kinazy mTOR (mammalian target of rapamycin), działa poprzez tworzenie kompleksu z białkiem FKBP-12, co hamuje aktywność kompleksu mTORC1. Skutkuje to zahamowaniem translacji i syntezy białek kluczowych dla proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy oraz metabolizmu glikolitycznego, m.in. poprzez inhibicję rybosomalnej kinazy S6 (S6K1) oraz białka 4EBP1. Everolimus wykazuje silne działanie antyproliferacyjne wobec komórek guza, śródbłonka, fibroblastów oraz mięśni gładkich naczyń, a także obniża stężenie VEGF, co ogranicza angiogenezę nowotworu. Mechanizm ten jest potwierdzony zarówno badaniami in vitro, jak i in vivo, wskazując na wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe leku.
angiogeneza guza, badanie kliniczne, białko 4EBP1, białko FKBP-12, eksemestan, glikoliza, inhibitor aromatazy, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor mTOR, kinaza S6, kinaza serynowo-treoninowa, kryteria RECIST, letrozol, nowotwór złośliwy, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, oporność na leczenie hormonalne, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak piersi hormonozależny, receptor HER2/neu, skala ECOG, szlak mTOR, terapia hormonalna, VEGF, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Glenmark 250 mg
Abirateronu octan (Abiraterone Glenmark) jest inhibitorem enzymu CYP17, kluczowego w biosyntezie androgenów, stosowanym w terapii hormonalnej zaawansowanego raka gruczołu krokowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu 17α-hydroksylazy/C17,20-liazy, co prowadzi do znaczącej redukcji stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, również w nadnerczach i tkance nowotworowej. W połączeniu z analogami LHRH lub orchidektomią, abirateron obniża poziom testosteronu do wartości nieoznaczalnych standardowymi testami. W badaniu klinicznym fazy 3 u pacjentów po niepowodzeniu chemioterapii taksanami, 38% leczonych abirateronem osiągnęło co najmniej 50% spadek PSA, w porównaniu do 10% w grupie placebo, co potwierdza jego skuteczność w kontroli choroby.
20-liaza, abirateron octan, analog LHRH, biosynteza androgenów, deprywacja androgenów, docetaksel, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja NYHA, kryteria RECIST, mCRPC, mHSPC, niewydolność serca, orchidektomia, OS, progresja choroby, przerzuty trzewne, PSA, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, rezonans magnetyczny, rPFS, RTG kości, skala ECOG, skala Gleasona, SRE, supresja androgenowa, taksany, tomografia komputerowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Pharmascience 500 mg
Abirateronu octan, będący inhibitorem enzymu CYP17, jest kluczowym lekiem w terapii hormonalnej raka gruczołu krokowego, zwłaszcza w postaciach przerzutowych hormonowrażliwych (mHSPC) oraz opornych na kastrację (mCRPC). Mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnego obniżenia biosyntezy androgenów w jądrach, nadnerczach oraz tkance nowotworowej, skutkując redukcją stężenia testosteronu w osoczu do wartości nieoznaczalnych. W badaniach klinicznych fazy 3, w tym badaniu 3011 obejmującym 1199 pacjentów z wysokim ryzykiem mHSPC, stosowano dawkę 1000 mg abirateronu octanu na dobę wraz z prednizonem 5 mg/dobę i standardową terapią supresji androgenowej. Wyniki wykazały istotne statystycznie wydłużenie przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS) oraz znaczące zmniejszenie poziomu PSA u 38% pacjentów w porównaniu do 10% w grupie placebo, potwierdzając skuteczność farmakodynamiczną leku.
17α-hydroksylaza, 20-liaza, abirateronu octan, analog LHRH, biosynteza androgenów, C17, czynnik prognostyczny wysokiego ryzyka, dehydroepiandrosteron, enzym CYP17, formularz bólu BPI-SF, kryteria PCWG2, kryteria RECIST, mineralokortykosteroidy, orchidektomia, pregnenolon i progesteron, przerzut trzewny, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, rak gruczołu krokowego, skala Gleasona, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, terapia hormonalna, terapia supresji androgenowej, tkanka nowotworowa gruczołu krokowego, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Pharmascience 200 mg
Sorafenib, będący inhibitorem wielokinazowym z grupy leków przeciwnowotworowych (ATC: L01EX02), wykazuje działanie przeciwproliferacyjne i przeciwangiogenne poprzez hamowanie kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, mutacja V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β) zarówno w komórkach nowotworowych, jak i w unaczynieniu guza. W badaniach klinicznych III fazy u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (N=602) sorafenib istotnie wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne wyniki potwierdzono w drugim badaniu (N=226) w Azji (HR dla OS=0,68; p=0,01414). W leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego sorafenib poprawił przeżycie wolne od progresji (PFS) do mediany 167 dni vs. 84 dni w grupie placebo (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs. 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). Efekt terapeutyczny był niezależny od wieku, stanu sprawności ECOG i wcześniejszego leczenia.
angiogeneza nowotworowa, czas do progresji, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, hepatoblastoma, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza RAF, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, mięsak jasnokomórkowy, mutacja V600E BRAF, nefroblastoma, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QT, odstęp QTcB, odstęp QTcF, proliferacja komórek nowotworowych, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rak nerkowokomórkowy, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, receptor PDGFR, receptorowa kinaza tyrozynowa, skala ECOG, wątrobiak, współczynnik ryzyka, zaburzenia czynności wątroby, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib jest inhibitorem wielokinazowym stosowanym w leczeniu zaawansowanych nowotworów, w tym raka wątrobowokomórkowego (HCC), raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz zróżnicowanego raka tarczycy (DTC). Mechanizm działania polega na hamowaniu kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-ß), co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych i angiogenezy. W badaniu III fazy (n=602) u pacjentów z HCC sorafenib istotnie wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 vs 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne korzyści potwierdzono w badaniu przeprowadzonym w Azji (n=226, HR OS=0,68; p=0,01414). W RCC, w badaniu fazy III (n=903), sorafenib wydłużył medianę przeżycia wolnego od progresji (PFS) do 167 dni vs 84 dni placebo (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). W DTC opornym na leczenie jodem radioaktywnym, sorafenib poprawił medianę PFS do 10,8 miesięcy w porównaniu do 5,8 miesięcy placebo (HR=0,587; p<0,0001), choć różnica w OS nie była statystycznie istotna (HR=0,884; p=0,236).
angiogeneza nowotworowa, całkowite przeżycie, czas do progresji choroby, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza RAF, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Childa-Pugha, klasyfikacja TNM, komórka nowotworowa, kryteria RECIST, leczenie jodem radioaktywnym, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, odstęp QT, przeżycie wolne od progresji choroby, rak brodawkowaty tarczycy, rak nerkowokomórkowy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak wątrobowokomórkowy, receptorowa kinaza tyrozynowa, rozsiew pozawątrobowy, skala ECOG, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Mylan 200 mg
Sorafenib jest wielokinazowym inhibitorem kinaz białkowych, wykazującym działanie przeciwproliferacyjne i przeciwangiogenne poprzez hamowanie kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-ß) zarówno w komórkach nowotworowych, jak i w unaczynieniu guza. W badaniach klinicznych fazy III u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (HCC) sorafenib znacząco wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne korzyści potwierdzono w badaniu przeprowadzonym w Azji (HR dla OS=0,68; p=0,01414). W leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) sorafenib poprawił przeżycie wolne od progresji (PFS) do 167 dni vs. 84 dni w grupie placebo (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs. 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). Efekt terapeutyczny był niezależny od wieku, stanu ECOG, grupy ryzyka MSKCC oraz wcześniejszego leczenia.
czas do progresji, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, hepatoblastoma, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, mięsak jasnokomórkowy, nefroblastoma, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QT, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji choroby, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, rak wątroby, receptorowa kinaza tyrozynowa, skala ECOG, sorafenib, wątrobiak, wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Sandoz 200 mg
Sorafenib jest inhibitorem wielokinazowym o działaniu przeciwproliferacyjnym i przeciwangiogennym, skutecznie hamującym kinazy serynowo-treoninowe (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowe kinazy tyrozynowe (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β). Mechanizm ten prowadzi do zahamowania szlaków sygnałowych kluczowych dla wzrostu nowotworu i angiogenezy. W badaniach klinicznych III fazy u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (HCC) sorafenib wykazał istotne statystycznie wydłużenie mediany całkowitego przeżycia (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz mediany czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne wyniki potwierdziło drugie badanie fazy III (N=226) z HR dla OS 0,68 (p=0,01414). W leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) sorafenib wydłużył medianę przeżycia bez progresji (PFS) do 167 dni vs. 84 dni placebo (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs. 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). Efekt terapeutyczny był niezależny od wieku, stopnia sprawności ECOG i grupy ryzyka MSKCC.
angiogeneza nowotworowa, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Childa-Pugha, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja MSKCC, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, lek przeciwnowotworowy, mięsak jasnokomórkowy, naciekanie naczyń krwionośnych, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QTcB, przerzut odległy, przeżywalność bez progresji, rak miedniczki nerkowej, rak nerkowokomórkowy, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, rak wątroby, receptorowa kinaza tyrozynowa, wątrobiak, wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe, współczynnik ryzyka, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Teva 200 mg
Sorafenib Teva jest wielokinazowym inhibitorem kinaz białkowych o działaniu przeciwproliferacyjnym i przeciwangiogennym, stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka wątrobowokomórkowego (HCC) oraz raka nerkowokomórkowego (RCC). Mechanizm działania polega na hamowaniu kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β), co prowadzi do zahamowania wzrostu komórek nowotworowych i angiogenezy. W badaniu III fazy (nr 100554) u 602 pacjentów z HCC sorafenib istotnie wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne wyniki potwierdziło drugie badanie III fazy (nr 11849) w populacji azjatyckiej (HR OS=0,68; p=0,01414). Efekt terapeutyczny był obserwowany niezależnie od klasyfikacji ECOG, obecności makroskopowego naciekania naczyń oraz pozawątrobowego rozsiewu, choć był słabszy u pacjentów z przerzutami w momencie włączenia do badania.
angiogeneza nowotworowa, czas do progresji, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, mięsak jasnokomórkowy, naciekanie naczyń krwionośnych, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, przeżywalność bez progresji, przeżywalność ogólna, rak miedniczki nerkowej, rak nerkowokomórkowy, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, receptorowa kinaza tyrozynowa, rozsiew pozawątrobowy, wątrobiak, wydłużenie QTcB, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Kabazytaksel – Właściwości farmakodynamiczne
Kabazytaksel, należący do grupy taksanów (ATC: L01CD04), działa poprzez stabilizację mikrotubul, hamując podziały mitotyczne i interfazowe komórek nowotworowych. W badaniu III fazy EFC6193 u pacjentów z opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, wcześniej leczonych docetakselem, kabazytaksel w dawce 25 mg/m² co 3 tygodnie w skojarzeniu z prednizonem/prednizolonem wykazał istotną poprawę całkowitego przeżycia (OS) – mediana 15,1 vs 12,7 miesiąca (HR 0,70; p<0,0001) oraz przeżycia bez progresji choroby (PFS) – 2,8 vs 1,4 miesiąca (HR 0,74; p<0,0001) w porównaniu do mitoksantronu. Ponadto, kabazytaksel zwiększył odsetek odpowiedzi guza (14,4% vs 4,4%; p=0,0005) oraz odpowiedź PSA (39,2% vs 17,8%; p=0,0002). W badaniu EFC11785 wykazano, że dawka 20 mg/m² kabazytakselu jest nie gorsza od 25 mg/m² pod względem OS (13,4 vs 14,5 miesiąca), przy lepszym profilu bezpieczeństwa, zwłaszcza mniejszej częstości neutropenii stopnia ≥3 (41,8% vs 73,3%). Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, zmęczenie i krwiomocz, z większą toksycznością przy dawce 25 mg/m².
abirateron, astenia, biegunka, całkowite przeżycie, docetaksel, działanie przeciwnowotworowe, enzalutamid, glejak o wysokim stopniu złośliwości, gorączka neutropeniczna, krwiomocz, kryteria RECIST, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, mikrotubula, mitoksantron, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, obwodowa neuropatia czuciowa, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego z przerzutami, prednizon, progresja guza, przeżycie bez progresji choroby, receptor androgenowy, rozlany glejak pnia mózgu, skala Gleasona, taksan, tubulina - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Sandoz 400 mg
Sorafenib jest wielokinazowym inhibitorem kinaz białkowych (ATC: L01XE02) wykazującym działanie przeciwproliferacyjne i przeciwangiogenne, stosowanym w terapii zaawansowanych nowotworów, w tym raka wątrobowokomórkowego (HCC) oraz raka nerkowokomórkowego (RCC). Mechanizm działania obejmuje hamowanie kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β), co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych i angiogenezy. W badaniu farmakologicznym u 31 pacjentów stwierdzono niewielkie wydłużenie odstępu QTcB o 4±19 ms i QTcF o 9±18 ms po 28 dniach terapii, bez przekroczenia wartości krytycznej 500 ms.
angiogeneza nowotworowa, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Childa-Pugha, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, miedniczka nerkowa, mięsak jasnokomórkowy, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QT, odstęp QTcF, przerzut odległy, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerki, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, receptorowa kinaza tyrozynowa, wątrobiak, wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe, wydłużenie QTcB, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Everolimus Synthon 2,5 mg
Ewerolimus, będący inhibitorem kinazy mTORC1, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe, w tym hamowanie translacji białek kluczowych dla cyklu komórkowego, angiogenezy oraz metabolizmu glukozy w komórkach nowotworowych. Mechanizm ten obejmuje tworzenie kompleksu z białkiem FKBP-12, co prowadzi do zahamowania aktywności mTORC1 i pośrednio wpływa na funkcjonowanie receptora estrogenowego poprzez modulację fosforylacji domeny aktywacyjnej 1. Ponadto, ewerolimus wykazuje działanie antyangiogenne poprzez obniżenie stężenia VEGF, co ogranicza neowaskularyzację guza. W badaniach in vitro i in vivo potwierdzono jego skuteczność w hamowaniu proliferacji komórek nowotworowych, śródbłonka, fibroblastów oraz mięśni gładkich naczyń krwionośnych.
anastrozol, angiogeneza, białko wiążące eukariotyczny czynnik elongacyjny, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, działanie antyangiogenne, eksemestan, ekspresja receptorów hormonalnych, ewerolimus, hormonalna terapia uzupełniająca, inhibitor aromatazy, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor mTOR, kinaza serynowo-treoninowa, kryteria RECIST, lek przeciwnowotworowy, letrozol, mammalian target of rapamycin, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, proliferacja komórkowa, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak piersi z ekspresją receptorów hormonalnych, receptor estrogenowy, receptor HER2/neu, rybosomalna kinaza S6, stabilizacja choroby, szlak mTOR, wskaźnik korzyści klinicznej, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tatica 500 mg
Abirateron octan, substancja czynna leku Tatica, jest inhibitorem enzymu CYP17, kluczowego w biosyntezie androgenów, wykorzystywanym w terapii hormonalnej zaawansowanego raka gruczołu krokowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów do poziomów nieoznaczalnych standardowymi testami, zwłaszcza w połączeniu z analogami LHRH lub po orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3 wykazano, że u 38% pacjentów z opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC) po niepowodzeniu chemioterapii taksanami, stosujących abirateron octan, nastąpiła redukcja PSA o co najmniej 50%, w porównaniu do 10% w grupie placebo. Terapia ta jest szczególnie istotna, gdyż standardowe metody supresji androgenowej nie wpływają na produkcję androgenów w nadnerczach i tkankach nowotworowych.
17α-hydroksylaza, 20-liaza, abirateron octan, analog LHRH, androstendion, antygen swoisty dla prostaty, biosynteza androgenów, C17, dehydroepiandrosteron, enzym CYP17, formularz bólu BPI-SF, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja NYHA, kryteria PCWG2, kryteria RECIST, mineralokortykosteroid, orchidektomia, prednizolon, prednizon, prekursor testosteronu, przerzut trzewny, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, receptor androgenowy, skala ECOG, skala Gleasona, spironolakton, supresja androgenowa, terapia hormonalna, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiral 500 mg
Abirateron, będący silnym i selektywnym inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów poprzez blokadę 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, przewyższając efekty analogów LHRH czy orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3 (3011, 302, 301) u pacjentów z przerzutowym hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC) wykazano znaczącą poprawę przeżycia całkowitego (OS) i przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS). W badaniu 3011 mediana rPFS wyniosła 33,02 miesiąca w grupie abirateronu vs. 14,78 miesiąca w grupie placebo (HR=0,466; p<0,0001), a mediana OS 53,3 vs. 36,5 miesiąca (HR=0,66; p<0,0001). W badaniu 302 mediana rPFS nie została osiągnięta w grupie abirateronu, a w grupie placebo wyniosła 8,3 miesiąca (HR=0,425; p<0,0001), z 19,4% redukcją ryzyka zgonu (HR=0,806; p=0,0033) i wydłużeniem mediany OS o 4,4 miesiąca (34,7 vs. 30,3 miesiąca). W badaniu 301 u pacjentów po chemioterapii docetakselem mediana OS wyniosła 14,8 miesiąca dla abirateronu vs. 10,9 miesiąca dla placebo (HR=0,646; p<0,0001), a zaktualizowana analiza potwierdziła korzyści (HR=0,740). Ponadto, abirateron istotnie wydłużał czas do progresji PSA (mediana 11,1 vs. 5,6 miesiąca w badaniu 302; 10,2 vs. 6,6 miesiąca w badaniu 301), opóźniał konieczność zastosowania opioidów (33,4 vs. 23,4 miesiąca), chemioterapii cytotoksycznej (25,2 vs. 16,8 miesiąca) oraz pogorszenia sprawności wg ECOG (12,3 vs. 10,9 miesiąca).
17α-hydroksylaza, 20-liaza, analog LHRH, biosynteza androgenów, C17, cytotoksyczna chemioterapia, dehydroepiandrosteron, docetaksel, enzym CYP17, inhibitor biosyntezy androgenów, kryteria RECIST, odpowiedź PSA, orchidektomia, pregnenolon i progesteron, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, rak gruczołu krokowego, skala BPI-SF, skala ECOG, suma Gleasona, swoisty antygen sterczowy, terapia supresji androgenowej, ucisk rdzenia kręgowego, zdarzenia kostne, złamanie patologiczne, zmiany w tkankach miękkich - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Everolimus Synthon 10 mg
Ewerolimus jest selektywnym inhibitorem mTORC1, działającym poprzez kompleks z białkiem FKBP-12, co prowadzi do zahamowania translacji i syntezy białek kluczowych dla proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy oraz glikolizy. Mechanizm ten obejmuje hamowanie aktywności rybosomalnej kinazy S6 (S6K1) oraz białka 4EBP1, co skutkuje zmniejszeniem aktywacji receptorów estrogenowych niezależnie od ligandu oraz obniżeniem stężenia VEGF. Ewerolimus wykazuje silne działanie antyproliferacyjne na komórki guza, śródbłonka naczyniowego, fibroblasty i mięśnie gładkie naczyń, co potwierdzają badania in vitro i in vivo, w tym hamowanie glikolizy guzów litych. Preparat jest stosowany w terapii zaawansowanego raka piersi u kobiet po menopauzie z ekspresją receptorów estrogenowych i brakiem nadekspresji HER2, po progresji na leczenie inhibitorami aromatazy (letrozol, anastrozol).
W badaniu III fazy BOLERO-2 (n=724) ewerolimus w dawce 10 mg/dobę w skojarzeniu z eksemestanem (25 mg/dobę) znacząco wydłużył medianę przeżycia bez progresji choroby (PFS) w porównaniu do placebo z eksemestanem: 7,8 vs 3,2 miesiąca (lokalna ocena, HR=0,45; p<0,0001) oraz 11,0 vs 4,1 miesiąca (centralna ocena, HR=0,38; p<0,0001). Wskaźnik obiektywnej odpowiedzi wyniósł 12,6% vs 1,7% (p<0,0001), a wskaźnik korzyści klinicznej 51,3% vs 26,4% (p<0,0001). Mediana całkowitego przeżycia (OS) była dłuższa w grupie ewerolimusu (31,0 vs 26,6 miesiąca), jednak różnica nie osiągnęła istotności statystycznej (HR=0,89; p=0,1426). Terapia była dobrze tolerowana, a korzyści kliniczne potwierdzają skuteczność ewerolimusu w opóźnianiu progresji choroby u pacjentek z hormonozależnym rakiem piersi opornym na wcześniejsze inhibitory aromatazy.
angiogeneza, angiogeneza guza, białko 4EBP1, białko FKBP-12, cykl komórkowy, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eksemestan, ewerolimus, fibroblast, glikoliza, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor mTOR, kinaza S6, kinaza serynowo-treoninowa, kod ATC, komórka mięśni gładkich, kompleks mTORC1, kryteria RECIST, lek przeciwnowotworowy, letrozol, mTOR, nowotwór złośliwy, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, receptor estrogenowy, receptor HER2/neu, receptor hormonalny, stabilizacja choroby, synteza białek, terapia hormonalna, wskaźnik korzyści klinicznej, wskaźnik odpowiedzi obiektywnej, współczynnik ryzyka, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Everolimus Synthon 10 mg
Ewerolimus (Everolimus Genthon) jest inhibitorem mTOR stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka piersi z ekspresją receptorów hormonalnych bez nadekspresji HER2/neu, w skojarzeniu z eksemestanem u kobiet po menopauzie z progresją po terapii niesteroidowym inhibitorem aromatazy. Ponadto, lek jest wskazany w terapii nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) o wysokim lub średnim stopniu zróżnicowania z postępującym przebiegiem choroby, a także w przypadku wysoko zróżnicowanych (G1 lub G2), hormonalnie nieczynnych nowotworów neuroendokrynnych układu pokarmowego lub płuc z progresją. W leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) ewerolimus stosuje się u pacjentów z progresją po terapii ukierunkowanej na VEGF, najczęściej po inhibitorach kinaz tyrozynowych (sunitynib, pazopanib, sorafenib). Preparat dostępny jest w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, zawierających odpowiednio 74,3 mg, 148,5 mg i 297,0 mg laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eksemestan, ekspresja receptorów hormonalnych, ewerolimus, hematolog, hiperglikemia, hiperlipidemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kryteria RECIST, mielosupresja, morfologia krwi, nadekspresja HER2, niesteroidowy inhibitor aromatazy, nietolerancja laktozy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór neuroendokrynny układu pokarmowego, onkolog kliniczny, pazopanib, pNET, rak nerkowokomórkowy, sorafenib, sunitynib, typ histologiczny, wysoko zróżnicowany guz, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zaawansowany rak piersi - Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Właściwości farmakodynamiczne
Sorafenib jest wielokinazowym inhibitorem o działaniu przeciwproliferacyjnym i przeciwangiogennym, hamującym kinazy takie jak CRAF, BRAF (w tym mutację V600E), c-KIT, FLT-3 oraz receptory VEGFR-2, VEGFR-3 i PDGFR-β. W badaniach klinicznych III fazy u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (HCC) sorafenib znacząco wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). W zaawansowanym raku nerkowokomórkowym (RCC) sorafenib poprawił przeżycie wolne od progresji (PFS) do 167 dni wobec 84 dni w grupie kontrolnej (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs. 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). W zróżnicowanym raku tarczycy (DTC) opornym na leczenie jodem radioaktywnym, sorafenib wydłużył medianę PFS do 10,8 miesięcy w porównaniu do 5,8 miesięcy (HR=0,587; p<0,0001), choć różnica w OS nie była statystycznie istotna (HR=0,884; p=0,236). Sorafenib wykazał również wyższy odsetek odpowiedzi częściowej (12,2% vs. 0,5%; p<0,0001) bez obserwacji odpowiedzi całkowitych (CR) według kryteriów RECIST.
angiogeneza nowotworowa, badanie farmakologiczne, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie zaślepione, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, kinaza tyrozynowa receptorowa, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja MSKCC, kryteria RECIST, leczenie jodem radioaktywnym, mutacja V600E BRAF, odpowiedź częściowa, odstęp QT, progresja choroby, przerzuty nowotworowe, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rak brodawkowaty tarczycy, rak nerkowokomórkowy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak wątrobowokomórkowy, receptor VEGFR-2, szlak Raf/Mek/Erk, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone STADA 500 mg
Abirateron, będący selektywnym inhibitorem enzymu CYP17 (17α-hydroksylazy i C17,20-liazy), hamuje biosyntezę androgenów na wczesnym etapie steroidogenezy, co skutkuje znaczącym obniżeniem stężenia testosteronu i jego prekursorów (DHEA, androstendion) w surowicy. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w terapii hormonalnej zaawansowanego raka gruczołu krokowego, zarówno przerzutowego hormonowrażliwego (mHSPC) jak i opornego na kastrację (mCRPC). W badaniu fazy 3 (3011) u pacjentów z nowo rozpoznanym mHSPC wysokiego ryzyka, stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem 5 mg/dobę oraz standardową supresją androgenową znacząco wydłużyło przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS) i całkowite (OS) w porównaniu do placebo. W badaniach 301 i 302 potwierdzono skuteczność abirateronu u pacjentów z mCRPC, zarówno po wcześniejszej chemioterapii taksanowej, jak i u tych bez wcześniejszego leczenia docetakselem, stosując podobną dawkę abirateronu i prednizonu (5 mg dwa razy na dobę).
17-alfa-hydroksylaza, 20-liaza, agonista LHRH, analog LHRH, antygen PSA, biosynteza androgenów, C17, chemioterapia docetakselem, inhibitor CYP17, kryteria RECIST, mineralokortykosteroid, octan abirateronu, orchidektomia, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak prostaty oporny na kastrację, RTG kości, skala ECOG, skala Gleasona, supresja androgenowa, terapia supresji androgenowej, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abirateron Aristo 500 mg
Abirateron Aristo, będący inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów poprzez selektywne blokowanie 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, przewyższając efekty analogów LHRH czy orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3, obejmujących pacjentów z przerzutowym, hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC), stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem (5 mg/dobę) i supresją androgenową wykazało znaczące korzyści terapeutyczne. W badaniu 3011, obejmującym 1199 pacjentów z wysokim ryzykiem mHSPC, mediana przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS) wyniosła 33,02 miesiąca (95% CI: 29,57-NE) w grupie leczonej abirateronem, w porównaniu do 14,78 miesiąca (95% CI: 14,69-18,27) w grupie placebo (p < 0,0001, HR 0,466; 95% CI: 0,394-0,550). Ponadto, 38% pacjentów leczonych abirateronem osiągnęło co najmniej 50% redukcję PSA, w porównaniu do 10% w grupie kontrolnej.
analog LHRH, antygen swoisty dla prostaty, biosynteza androgenów, chemioterapia taksanami, dehydroepiandrosteron, docetaksel, enzym CYP17, gruczoł krokowy, hazard ratio, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja NYHA, kryteria PCWG2, kryteria RECIST, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie tętnicze, nadnercza, niewydolność serca, orchidektomia, populacja ITT, prednizon, pregnenolon i progesteron, przerzuty do mózgu, przerzuty trzewne, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, skala Gleasona, supresja androgenowa, terapia deprywacji androgenów, zdarzenie związane z kośćcem