czas do progresji
Czas do progresji (ang. Time to Progression, TTP) to kluczowy parametr oceniany w badaniach klinicznych, szczególnie w onkologii. Określa on okres od rozpoczęcia leczenia lub randomizacji pacjenta do badania do momentu stwierdzenia progresji choroby, czyli jej pogorszenia według określonych kryteriów (np. RECIST).
W przeciwieństwie do przeżycia wolnego od progresji (PFS), czas do progresji nie uwzględnia zgonów niezwiązanych z progresją choroby jako punkt końcowy. TTP skupia się wyłącznie na ocenie skuteczności terapii w zakresie powstrzymywania rozwoju choroby, co czyni go cennym wskaźnikiem w ocenie bezpośredniego wpływu leczenia na kontrolę nowotworu.
Analiza czasu do progresji jest często wykorzystywana jako drugorzędowy punkt końcowy w badaniach klinicznych leków przeciwnowotworowych, pomagając lekarzom w ocenie potencjalnych korzyści z terapii. Wydłużenie TTP sugeruje skuteczność leczenia w hamowaniu progresji choroby, co może przekładać się na poprawę jakości życia pacjentów, nawet jeśli nie zawsze koreluje z wydłużeniem całkowitego przeżycia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oxaliplatinum Accord 5 mg/ml
Oksaliplatyna, będąca pochodną platyny z unikalnym kompleksem cis-[szczawiano (trans-l-1,2-diaminocykloheksan) platyna], wykazuje mechanizm działania oparty na tworzeniu wewnątrz- i międzyłańcuchowych połączeń krzyżowych z DNA, co prowadzi do zahamowania syntezy DNA i efektu cytotoksycznego. Lek charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwnowotworowego, szczególnie w raku okrężnicy i odbytnicy, oraz wykazuje skuteczność w modelach opornych na cisplatynę. W terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym (schemat FOLFOX4) oksaliplatyna wykazuje synergistyczne działanie cytotoksyczne, co potwierdzają liczne badania kliniczne fazy III, w których stosowano dawkę 85 mg/m² co 2 tygodnie. W badaniach EFC2962 i EFC4584 wykazano istotnie wyższy wskaźnik odpowiedzi (odpowiednio 49% vs 22% i 11,1% vs 0,7%) oraz wydłużenie mediany przeżycia bez progresji (8,2 vs 6,0 miesięcy i 5,3 vs 2,6 miesięcy) w grupach leczonych FOLFOX4 w porównaniu do LV5FU2.
5-fluorouracyl, czas do progresji, działanie cytotoksyczne, działanie synergistyczne, grupa szczawianowa, guz lity, jakość życia, leczenie uzupełniające, lek przeciwnowotworowy, mediana czasu do progresji, niepowodzenie leczenia, oksaliplatyna, pochodna platyny, przeżycie bez progresji, przeżycie całkowite, przeżycie ogólne, rak okrężnicy i odbytnicy, resekcja guza, schemat FOLFOX4, wskaźnik odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib medac 3,5 mg
Bortezomib jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, który hamuje jego aktywność podobną do chymotrypsyny, prowadząc do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych. Mechanizm działania obejmuje modulację białek regulatorowych cyklu komórkowego oraz hamowanie aktywacji czynnika NF-kB, co wpływa na proliferację, przeżycie i interakcje komórek nowotworowych z mikrośrodowiskiem, szczególnie w szpiczaku mnogim. W badaniu klinicznym III fazy MMY-3002 VISTA u 682 pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, skojarzenie bortezomibu (1,3 mg/m² i.v.) z melfalanem (9 mg/m²) i prednizonem (60 mg/m²) znacząco wydłużyło medianę przeżycia do 56,4 miesiąca w porównaniu do 43,1 miesiąca w grupie kontrolnej (HR=0,695; p=0,00043). Ponadto, badanie fazy III wykazało równoważną skuteczność podawania bortezomibu drogą podskórną i dożylną, z odsetkiem odpowiedzi całkowitej (CR+PR) wynoszącym 42% po 4 cyklach w obu grupach.
amyloidoza łańcuchów lekkich, apoptoza, białaczka limfoblastyczna, całkowita remisja, chłoniak limfoblastyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, czas do progresji, czynnik jądrowy kappa-B, inhibitor proteasomu, kaskada sygnałowa, mediana przeżywalności, monoterapia bortezomibem, neuropatia czuciowa, niedrożność jelit, odpowiedź na leczenie, osteoblasty, osteoklasty, pegylowana liposomalna doksorubicyna, progresja choroby, proteasom 26S, szpiczak mnogi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Pharmascience 200 mg
Sorafenib, będący inhibitorem wielokinazowym z grupy leków przeciwnowotworowych (ATC: L01EX02), wykazuje działanie przeciwproliferacyjne i przeciwangiogenne poprzez hamowanie kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, mutacja V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β) zarówno w komórkach nowotworowych, jak i w unaczynieniu guza. W badaniach klinicznych III fazy u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (N=602) sorafenib istotnie wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne wyniki potwierdzono w drugim badaniu (N=226) w Azji (HR dla OS=0,68; p=0,01414). W leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego sorafenib poprawił przeżycie wolne od progresji (PFS) do mediany 167 dni vs. 84 dni w grupie placebo (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs. 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). Efekt terapeutyczny był niezależny od wieku, stanu sprawności ECOG i wcześniejszego leczenia.
angiogeneza nowotworowa, czas do progresji, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, hepatoblastoma, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza RAF, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, mięsak jasnokomórkowy, mutacja V600E BRAF, nefroblastoma, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QT, odstęp QTcB, odstęp QTcF, proliferacja komórek nowotworowych, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rak nerkowokomórkowy, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, receptor PDGFR, receptorowa kinaza tyrozynowa, skala ECOG, wątrobiak, współczynnik ryzyka, zaburzenia czynności wątroby, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Letrozole Bluefish 2,5 mg
Letrozol, niesteroidowy inhibitor aromatazy (kod ATC: L02B G04), jest stosowany w leczeniu raka piersi u kobiet po menopauzie poprzez selektywne hamowanie enzymu aromatazy, co prowadzi do znacznego obniżenia stężenia estrogenów (estronu i estradiolu) w surowicy o 75-95%. Działanie to jest osiągane już przy dawkach od 0,1 mg do 5 mg, z maksymalnym efektem w ciągu 48-78 godzin. Letrozol nie wpływa na produkcję steroidów nadnerczowych ani na stężenia androgenów, LH, FSH czy funkcję tarczycy, co eliminuje konieczność suplementacji glikokortykosteroidów i mineralkortykosteroidów podczas terapii. W badaniach klinicznych, w tym BIG 1-98, MA-17 i P024, wykazano przewagę letrozolu nad tamoksyfenem w zakresie przeżycia bez choroby (DFS), czasu do progresji choroby oraz odpowiedzi obiektywnej, zarówno w leczeniu uzupełniającym, neoadjuwantowym, jak i w terapii pierwszego i drugiego rzutu zaawansowanego raka piersi.
androgeny, aromataza, biosynteza estrogenu, czas do progresji, czynność tarczycy, estradiol, FSH, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroidy, hormonozależność, inhibitor aromatazy, kortyzol, leczenie drugiego rzutu, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, leczenie sekwencyjne, leczenie uzupełniające, niepowodzenie terapeutyczne, niesteroidowy inhibitor aromatazy, odpowiedź obiektywna, produkcja steroidów, progresja choroby, przerzuty odległe, przerzuty trzewne, przeżycie bez choroby, przeżywalność całkowita, rak piersi, receptory hormonalne, terapia oszczędzająca pierś, wczesny rak piersi, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Mylan 200 mg
Sorafenib jest wielokinazowym inhibitorem kinaz białkowych, wykazującym działanie przeciwproliferacyjne i przeciwangiogenne poprzez hamowanie kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-ß) zarówno w komórkach nowotworowych, jak i w unaczynieniu guza. W badaniach klinicznych fazy III u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (HCC) sorafenib znacząco wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne korzyści potwierdzono w badaniu przeprowadzonym w Azji (HR dla OS=0,68; p=0,01414). W leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) sorafenib poprawił przeżycie wolne od progresji (PFS) do 167 dni vs. 84 dni w grupie placebo (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs. 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). Efekt terapeutyczny był niezależny od wieku, stanu ECOG, grupy ryzyka MSKCC oraz wcześniejszego leczenia.
czas do progresji, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, hepatoblastoma, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, mięsak jasnokomórkowy, nefroblastoma, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QT, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji choroby, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, rak wątroby, receptorowa kinaza tyrozynowa, skala ECOG, sorafenib, wątrobiak, wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Teva 200 mg
Sorafenib Teva jest wielokinazowym inhibitorem kinaz białkowych o działaniu przeciwproliferacyjnym i przeciwangiogennym, stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka wątrobowokomórkowego (HCC) oraz raka nerkowokomórkowego (RCC). Mechanizm działania polega na hamowaniu kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β), co prowadzi do zahamowania wzrostu komórek nowotworowych i angiogenezy. W badaniu III fazy (nr 100554) u 602 pacjentów z HCC sorafenib istotnie wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne wyniki potwierdziło drugie badanie III fazy (nr 11849) w populacji azjatyckiej (HR OS=0,68; p=0,01414). Efekt terapeutyczny był obserwowany niezależnie od klasyfikacji ECOG, obecności makroskopowego naciekania naczyń oraz pozawątrobowego rozsiewu, choć był słabszy u pacjentów z przerzutami w momencie włączenia do badania.
angiogeneza nowotworowa, czas do progresji, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, mięsak jasnokomórkowy, naciekanie naczyń krwionośnych, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, przeżywalność bez progresji, przeżywalność ogólna, rak miedniczki nerkowej, rak nerkowokomórkowy, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, receptorowa kinaza tyrozynowa, rozsiew pozawątrobowy, wątrobiak, wydłużenie QTcB, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Letrozol – Właściwości farmakodynamiczne
Letrozol jest niesteroidowym, odwracalnym i kompetencyjnym inhibitorem aromatazy, skutecznie hamującym syntezę estrogenów poprzez blokadę enzymu aromatazy w tkankach obwodowych i nowotworowych. U kobiet po menopauzie dawki od 0,1 mg do 5 mg letrozolu obniżają stężenia estronu i estradiolu w osoczu o 75-95%, z maksymalnym efektem obserwowanym po 48-78 godzinach. Lek nie wpływa na produkcję kortykosteroidów nadnerczowych, nie powoduje kumulacji androgenów ani zmian w poziomach LH, FSH czy hormonów tarczycy. Farmakokinetyka letrozolu umożliwia skuteczne, całodobowe hamowanie aromatazy przy podawaniu raz na dobę, co potwierdzają badania długoterminowe. W badaniu BIG 1-98 wykazano przewagę letrozolu nad tamoksyfenem w leczeniu wczesnego raka piersi u kobiet po menopauzie, ze wskaźnikiem 5-letniego przeżycia bez choroby (DFS) wynoszącym 84% vs 81,4% (HR=0,87; p=0,01) oraz zmniejszeniem ryzyka odległych przerzutów o 14% (HR=0,86; p=0,06). Letrozol wykazuje również korzystny profil bezpieczeństwa, choć obserwuje się większy spadek gęstości mineralnej kości (BMD) w porównaniu z tamoksyfenem (np. spadek BMD kręgosłupa lędźwiowego o 4,1% vs wzrost o 0,3% po 24 miesiącach). Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości złamań.
badanie ultrasonograficzne, biosynteza estrogenów, cytochrom P-450, czas do niepowodzenia leczenia, czas do progresji, czas przeżycia, czas terapii, dysfagia, estrogeny naturalne, farmakodynamika, gęstość mineralna kości, hamowanie aromatazy, leczenie drugiego rzutu, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, leczenie uzupełniające, nawrót raka piersi, niedobór estrogenów, odpowiedź obiektywna, produkcja steroidów nadnerczowych, profil lipidowy, progresja choroby, przerzuty odległe, przeżycie bez choroby, przeżywalność całkowita, siarczan estronu, stymulacja estrogenowa, synteza estrogenów, wskaźnik odpowiedzi obiektywnej, współczynnik ryzyka, zaawansowany rak piersi - Leksykon substancji czynnych
Oksaliplatyna – Właściwości farmakodynamiczne
Oksaliplatyna, pochodna platyny z grupy DACH i grupą szczawianową, wykazuje działanie przeciwnowotworowe poprzez tworzenie wewnątrz- i międzyłańcuchowych połączeń krzyżowych z DNA, co prowadzi do zahamowania syntezy DNA i efektu cytotoksycznego. Lek wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego, w tym skuteczność w modelach opornych na cisplatynę oraz synergistyczne działanie z 5-fluorouracylem (5-FU). W badaniach klinicznych u pacjentów z rakiem okrężnicy i odbytnicy, oksaliplatyna podawana w dawce 85 mg/m² co 2 tygodnie w skojarzeniu z 5-FU i kwasem folinowym (FOLFOX4) wykazała istotnie wyższy wskaźnik odpowiedzi (np. 49% vs 22% w badaniu EFC2962, p=0,0001) oraz wydłużony czas przeżycia bez progresji (PFS 8,2 vs 6,0 miesiąca, p=0,0003) w porównaniu do samego 5-FU/FA (LV5FU2). W populacji opornej na wcześniejsze leczenie irynotekanem i 5-FU/FA (badanie EFC4584) wskaźnik odpowiedzi wzrósł do 11,1% (p<0,0001), a mediana czasu do progresji (TTP) wydłużyła się do 5,3 miesiąca (p<0,0001).
5-fluorouracyl, badania in vitro i in vivo, czas do progresji, diaminocykloheksan, działanie cytotoksyczne, działanie synergistyczne, grupa szczawianowa, guz lity, irynotekan, kwas folinowy, leczenie pierwszego rzutu, leczenie uzupełniające, mediana przeżycia całkowitego, oksaliplatyna, oporność na cisplatynę, pierwszorzędowy punkt końcowy, populacja pediatryczna, przeżycie bez objawów choroby, przeżycie bez progresji, rak jelita grubego, resekcja guza, ryzyko zgonu, schemat FOLFOX4, wskaźnik odpowiedzi, wskaźnik ryzyka - Leksykon substancji czynnych
Topotekan – Właściwości farmakodynamiczne
Topotekan, będący inhibitorem topoizomerazy I, wykazuje skuteczność przeciwnowotworową poprzez stabilizację kompleksu enzym-DNA, co prowadzi do pęknięć pojedynczych nici DNA i zahamowania replikacji. W badaniach klinicznych u pacjentek z nawrotowym rakiem jajnika, wcześniej leczonych chemioterapią na bazie platyny, topotekan wykazał odsetek odpowiedzi na poziomie 16-20,5%, z medianą czasu do progresji wynoszącą 19 tygodni i medianą przeżycia 62 tygodnie. W badaniu III fazy u pacjentów z nawrotem po pierwszorazowym leczeniu, doustna forma topotekanu w połączeniu z najlepszą terapią wspomagającą (BSC) istotnie wydłużyła medianę przeżycia do 25,9 tygodni w porównaniu do 13,9 tygodni w grupie BSC (HR 0,64; p=0,0104). W leczeniu drobnokomórkowego raka płuca topotekan podawany doustnie lub dożylnie wykazał porównywalną skuteczność, z medianą przeżycia około 30 tygodni i odsetkiem odpowiedzi około 20%. W porównaniu z kombinacją CAV, topotekan wykazał podobne wyniki w zakresie czasu do progresji i przeżycia. W raku szyjki macicy, skojarzenie topotekanu z cisplatyną istotnie poprawiło medianę przeżycia (9,4 vs. 6,5 miesiąca; HR 0,76; p=0,033) w porównaniu do monoterapii cisplatyną.
alkaloid roślinny, całkowity czas przeżycia, chemioradioterapia, czas do progresji, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, drobnokomórkowy rak płuca, działanie przeciwnowotworowe, guz lity, maksymalna tolerowana dawka, mielosupresja, mięsak Ewinga, nawrotowy rak jajnika, neuroblastoma, odpowiedź na leczenie, pęknięcie nici DNA, pNET, pochodne platyny, rak szyjki macicy, replikacja DNA, terapia wspomagająca, toksyczność hematologiczna, topoizomeraza I, topotekan dożylny, współczynnik ryzyka, wznowa choroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Topotecanum Accord 1 mg/ml
Topotekan, będący inhibitorem topoizomerazy I, wykazuje istotną aktywność przeciwnowotworową w leczeniu nawrotowego raka jajnika, drobnokomórkowego raka płuca oraz zaawansowanego raka szyjki macicy. W badaniach klinicznych u pacjentek z nawrotowym rakiem jajnika, po wcześniejszym leczeniu chemioterapią zawierającą platynę, topotekan wykazał odsetek odpowiedzi na poziomie 20,5% (95% CI: 13%-28%) oraz medianę czasu do progresji wynoszącą 19 tygodni, przewyższając paklitaksel (odpowiednio 14% i 15 tygodni). W leczeniu drobnokomórkowego raka płuca, zarówno doustne, jak i dożylne podawanie topotekanu, wykazało porównywalną skuteczność z medianą przeżycia około 30 tygodni i odsetkiem odpowiedzi około 20%. W badaniu GOG-0179 u pacjentek z zaawansowanym rakiem szyjki macicy, skojarzenie topotekanu z cisplatyną istotnie wydłużyło medianę przeżycia do 9,4 miesięcy w porównaniu do 6,5 miesięcy przy monoterapii cisplatyną (HR 0,76; p=0,033).
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg
Trabektedyna, będąca alkaloidem roślinnym o unikalnym mechanizmie działania polegającym na wiązaniu się z małym rowkiem DNA i indukowaniu zaburzeń cyklu komórkowego, wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwnowotworowej, szczególnie w leczeniu mięsaków tkanek miękkich oraz nawrotowego raka jajnika. W badaniach klinicznych fazy II i III potwierdzono jej skuteczność, zwłaszcza w tłuszczakomięsakach i mięsakach gładkokomórkowych, gdzie mediana czasu do progresji (TTP) wynosiła 3,7 miesiąca przy dawce 1,5 mg/m² podawanej w 24-godzinnej infuzji co 3 tygodnie, a mediana przeżycia całkowitego (OS) sięgała 13,9 miesiąca. W porównaniu z dakarbazyną trabektedyna znacząco wydłużała czas przeżycia bez progresji (PFS 4,2 vs 1,5 miesiąca; HR=0,55; p<0,0001) oraz wskaźnik korzyści klinicznej (34,2% vs 18,5%; p<0,0002). W leczeniu nawrotowego raka jajnika, terapia skojarzona trabektedyną (1,1 mg/m²) z pegylowaną liposomalną doksorubicyną (PLD 30 mg/m²) co 3 tygodnie wykazała 21% redukcję ryzyka progresji (PFS 7,3 vs 5,8 miesiąca; HR=0,79; p=0,019) oraz poprawę wskaźnika odpowiedzi (ORR 27,6% vs 18,8%; p=0,008) w porównaniu z monoterapią PLD. Korzyści te były szczególnie widoczne u pacjentek z okresem wolnym od podawania pochodnych platyny (PFI) ≥ 6 miesięcy.
badanie elektrokardiograficzne, całkowity odsetek odpowiedzi, chondromięsak mezenchymalny, cykl komórkowy, czas do progresji, czas trwania odpowiedzi, czynnik transkrypcyjny, działanie antyproliferacyjne, enzym wątrobowy, kwas deoksyrybonukleinowy, maziówczak, mediana przeżycia całkowitego, mięsak Ewinga, mięsak gładkokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, mięsak związany z translokacją, mięśniakomięsak prążkowanokomórkowy, naprawa DNA, nawrotowy rak jajnika, odstęp QTc, przeżycie bez progresji, przeżycie całkowite, tłuszczakomięsak śluzowaty okrągłokomórkowy, wrażliwość na platynę, wskaźnik korzyści klinicznej, zatorowość płucna - Leksykon substancji czynnych
Treosulfan – Właściwości farmakodynamiczne
Treosulfan jest dwufunkcyjnym lekiem alkilującym z grupy cytostatyków, który w warunkach fizjologicznych (pH 7,4; 37°C) ulega nieenzymatycznej transformacji do monoepoksydów i diepoksydu (diepoksybutanu) o okresie półtrwania 2,2 godziny. Mechanizm działania przeciwnowotworowego opiera się na alkilacji DNA poprzez powstałe epoksydy, co prowadzi do uszkodzeń genetycznych i zahamowania proliferacji komórek nowotworowych. Treosulfan wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwnowotworowej i przeciwbiałaczkowej, potwierdzone w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych oraz w różnych liniach komórkowych i ksenograftach. Skuteczność leku została udowodniona dla różnych dróg podania: dootrzewnowej, dożylnej oraz doustnej.
cisplatyna, cyklofosfamid, cytostatyk, czas do progresji, czas przeżycia całkowitego, diepoksyd, działanie przeciwbiałaczkowe, działanie przeciwnowotworowe, ester kwasu sulfonowego, farmakodynamika, ksenograft, lek alkilujący, leukocytopenia, mielosupresja, obiektywny współczynnik odpowiedzi, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, rak jajnika, stabilizacja choroby, treosulfan, utrata włosów, wątrobiak, wskaźnik odpowiedzi - Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Właściwości farmakodynamiczne
Trabektedyna, alkaloid roślinny o kodzie ATC L01CX01, wykazuje specyficzne wiązanie z DNA w małym rowku, powodując zgięcie helisy i indukując zaburzenia cyklu komórkowego poprzez modulację czynników transkrypcyjnych oraz ścieżek naprawy DNA. W badaniach klinicznych potwierdzono jej aktywność antyproliferacyjną wobec mięsaków tkanek miękkich, raka piersi, niedrobnokomórkowego raka płuc, raka jajnika oraz czerniaka. W randomizowanym badaniu u pacjentów z mięsakami tkanek miękkich, schemat dawkowania 1,5 mg/m² w 24-godzinnej infuzji co 3 tygodnie wykazał istotne wydłużenie mediany czasu do progresji (3,7 vs 2,3 miesiąca; HR=0,734; p=0,0302) w porównaniu do schematu 0,58 mg/m² w 3-godzinnej infuzji raz w tygodniu. Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 13,9 miesiąca (CI 12,5-18,6) z 60,2% rocznym wskaźnikiem przeżyć. W badaniu fazy III u pacjentów z tłuszczakomięsakami i mięsakami gładkokomórkowymi, trabektedyna (1,5 mg/m² co 3 tygodnie) nie wykazała istotnej różnicy w całkowitym przeżyciu w porównaniu z dakarbazyną (13,7 vs 13,1 miesiąca; HR=0,927; p=0,4920), jednak poprawiła przeżycie bez progresji (4,2 vs 1,5 miesiąca; HR=0,55; p<0,0001) oraz wskaźnik korzyści klinicznej (34,2% vs 18,5%; p<0,0002).
całkowity odsetek odpowiedzi, chondromięsak mezenchymalny, cykl komórkowy, cytochrom P450, czas do progresji, czerniak złośliwy, działanie antyproliferacyjne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwas deoksyrybonukleinowy, lek przeciwnowotworowy, maziówczak, mielosupresja, mięsak Ewinga, mięsak gładkokomórkowy, mięsak jasnokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, mięsak związany z translokacją, nawrotowy rak jajnika, niedrobnokomórkowy rak płuc, odstęp QT, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeżycie bez progresji, przeżycie całkowite, rak jajnika, rak piersi, tłuszczakomięsak, tłuszczakomięsak śluzowaty okrągłokomórkowy, toksyczność wątrobowa, trabektedyna, zaburzenie czynności wątroby