przerwa w dawkowaniu
Przerwa w dawkowaniu, znana również jako „drug holiday” lub „treatment interruption”, to celowe wstrzymanie podawania leku na określony czas w trakcie leczenia długoterminowego. Jest to strategia terapeutyczna stosowana w różnych sytuacjach klinicznych, mająca na celu zmniejszenie działań niepożądanych, ocenę konieczności dalszego leczenia lub zapobieganie rozwojowi lekooporności.
W leczeniu chorób przewlekłych, takich jak osteoporoza, stosowanie przerw w dawkowaniu niektórych leków (np. bisfosfonianów) może być korzystne ze względu na ich długi okres półtrwania w tkance kostnej. Po kilku latach ciągłego stosowania, lekarz może zalecić przerwę w leczeniu, zazwyczaj trwającą 1-2 lata, po której następuje ponowna ocena gęstości mineralnej kości i ewentualne wznowienie terapii.
W przypadku terapii biologicznych w chorobach autoimmunologicznych, przerwy w dawkowaniu mogą być stosowane u pacjentów z długotrwałą remisją, aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych i obniżyć koszty leczenia. W farmakoterapii psychiatrycznej, krótkotrwałe przerwy w leczeniu mogą pomóc w ocenie, czy pacjent nadal wymaga danego leku i w jakiej dawce.
Decyzja o wprowadzeniu przerwy w dawkowaniu powinna być zawsze podejmowana przez lekarza prowadzącego, po dokładnej analizie indywidualnej sytuacji pacjenta, historii choroby, aktualnego stanu zdrowia oraz ryzyka nawrotu choroby. Niekontrolowane przerwy w dawkowaniu, inicjowane przez pacjenta, mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, w tym nawrotu lub zaostrzenia choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg
Lenalidomid, ze względu na swoje silne właściwości teratogenne, wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym, które muszą stosować skuteczną antykoncepcję przed, w trakcie leczenia oraz przez minimum 4 tygodnie po jego zakończeniu. W przypadku zajścia w ciążę terapia powinna zostać natychmiast przerwana, a pacjentka skierowana do specjalisty z zakresu teratologii. U mężczyzn leczonych lenalidomidem, mimo wykrywania leku w nasieniu w bardzo niskim stężeniu, zaleca się stosowanie prezerwatyw podczas całego okresu terapii, przerw w leczeniu oraz przez co najmniej 1 tydzień po zakończeniu terapii, jeśli ich partnerka jest w wieku rozrodczym i nie stosuje skutecznej antykoncepcji. Ponadto, oddawanie nasienia jest przeciwwskazane w trakcie leczenia i przez tydzień po jego zakończeniu.
działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, lenalidomid, niewydolność nerek, płodność, potencjał teratogenny, Program Zapobiegania Ciąży, przenikanie do mleka kobiecego, przerwa w dawkowaniu, różnica międzygatunkowa, skuteczna antykoncepcja, skutek teratogenny, talidomid, test ciążowy, wada wrodzona, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Polalid 10 mg
Lenalidomid, będący substancją o właściwościach teratogennych podobnych do talidomidu, wymaga rygorystycznego przestrzegania programu zapobiegania ciąży. U pacjentek w wieku rozrodczym konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji przez cały okres terapii, w tym podczas przerw w dawkowaniu, oraz kontynuowanie jej po zakończeniu leczenia. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii lenalidomidem, leczenie należy natychmiast przerwać, a pacjentkę skierować do specjalisty w celu oceny ryzyka teratogennego. Lenalidomid przenika również do nasienia, co wymaga od mężczyzn stosowania środków zapobiegających ciąży u partnerki. Stosowanie leku w ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na potwierdzone w badaniach przedklinicznych na małpach wady wrodzone podobne do tych wywoływanych przez talidomid.
badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, lenalidomid, metoda antykoncepcji, nasienie, planowanie potomstwa, Polalid, Program Zapobiegania Ciąży, przerwa w dawkowaniu, skutki teratogenne, talidomid, teratologia, wada wrodzona, wiek rozrodczy, właściwości teratogenne