tętnica promieniowa
Tętnica promieniowa (arteria radialis) to istotne naczynie tętnicze kończyny górnej, będące jedną z końcowych gałęzi tętnicy ramiennej. Odchodzi na wysokości dołu łokciowego i biegnie po stronie promieniowej przedramienia, aż do nadgarstka, gdzie wchodzi w skład łuku tętniczego dłoniowego powierzchownego i głębokiego.
Anatomicznie tętnica promieniowa przebiega początkowo pod mięśniem dwugłowym ramienia, następnie między mięśniem nawrotnym obłym a mięśniem zginaczem promieniowym nadgarstka. W dystalnej części przedramienia tętnica staje się powierzchowna i jest wyczuwalna przy nadgarstku, gdzie rutynowo bada się tętno.
W praktyce klinicznej tętnica promieniowa ma szczególne znaczenie w kardiologii inwazyjnej jako miejsce dostępu naczyniowego do koronarografii i angioplastyki wieńcowej. Dostęp promieniowy jest obecnie preferowany względem udowego ze względu na mniejsze ryzyko powikłań krwotocznych, szybszą mobilizację pacjenta i większy komfort.
Tętnica ta jest również wykorzystywana w chirurgii rekonstrukcyjnej jako materiał do przeszczepów omijających w operacjach pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG). Przed pobraniem tętnicy promieniowej należy wykonać test Allena w celu oceny krążenia obocznego przez tętnicę łokciową.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Urokinaza – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Urokinaza, będąca fibrynolitycznym enzymem pozyskiwanym z ludzkiego moczu, stosowana jest w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji w celu lizy wewnątrznaczyniowych złogów fibryny. Terapia wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem krwawień, w tym po niedawnych ciężkich krwawieniach z przewodu pokarmowego, niedawnych zabiegach chirurgicznych (poza klatką piersiową i neurochirurgią), zaburzeniach hemostazy, chorobach płuc, układu moczowo-płciowego, wysokim ryzyku zatorowości mózgowej, septycznej chorobie zakrzepowej, ciężkich chorobach naczyń mózgowych oraz u osób powyżej 75 roku życia. Współpodawanie urokinazy z innymi lekami fibrynolitycznymi, przeciwzakrzepowymi lub przeciwpłytkowymi zwiększa ryzyko poważnych krwawień, które mogą być trudne do opanowania ze względu na lizę złogów fibryny odpowiedzialnych za hemostazę miejscową.
albumina surowicy, ekstrakt z moczu, enzym proteolityczny, hemostaza, jamista choroba płuc, krwawienie z układu pokarmowego, krwiak, kwas epsilon-aminokapronowy, lek fibrynolityczny, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, nakłucie tętnicze, nakłucie żylne, opatrunek uciskowy, plazmina, proszek do sporządzania roztworu, septyczna choroba zakrzepowa, tętnica promieniowa, urokinaza, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenia krzepliwości, złogi fibryny, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon chorób i schorzeń
Piętka tętniczo-żylna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przetoka tętniczo-żylna (piętka tętniczo-żylna) jest kluczowym dostępem naczyniowym dla pacjentów dializowanych, a jej długoterminowa przeżywalność jest zróżnicowana i zależy od wielu czynników prognostycznych. Pięcioletni wskaźnik przeżywalności przetok u pacjentów z ESRD wynosi średnio 34,5%, z wartościami od 60% u pacjentów bez czynników ryzyka do 2,9% przy ≥4 czynnikach ryzyka. U pacjentów po przeszczepieniu nerki mediana drożności wynosi 7,9 lat, z 18% niewydolności w pierwszym roku i 39% w ciągu 5 lat. Niezależne czynniki pogarszające rokowanie to zaawansowany wiek, cukrzyca oraz wcześniejsze stosowanie cewnika centralnego. Markery stanu zapalnego (NLR, PLR, SII, CRP), odżywienia (PNI) oraz iloczyn wapniowo-fosforanowy (Ca-P) mają istotną wartość prognostyczną w przewidywaniu niepowodzenia dojrzewania przetoki, z różnicami skuteczności dojrzewania od 31,88% do 91,36% w zależności od wartości tych parametrów. Mniejsze średnice naczyń (tętnicy promieniowej, tętnicy ramiennej, żyły odpromieniowej) znacząco obniżają skuteczność dojrzewania przetoki (np. 40% vs 94,87% dla tętnicy promieniowej). Model prognostyczny oparty na wieku, cukrzycy i wcześniejszym cewniku centralnym pozwala na stratyfikację ryzyka pięcioletniego przeżycia przetoki z przeżywalnością od 60% (0 punktów) do 2,9% (≥4 punkty).
badanie ultrasonograficzne, białko C-reaktywne, cewnik centralny, CRP, cukrzyca, duplex ultrasound, ESRD, hemodializa, iloczyn wapniowo-fosforanowy, krańcowa niewydolność nerek, nadciśnienie żylne, NLR, piętka tętniczo-żylna, PLR, przeszczepienie nerki, przetoka tętniczo-żylna, przewlekła choroba nerek, stosunek neutrofili do limfocytów, stosunek płytek krwi do limfocytów, systemowy indeks zapalny, tętniak, tętnica promieniowa, tętnica ramienna, ultrasonografia duplex, zakrzepowe zapalenie żył, zespół podkradania - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel galaretowata – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Torbiel galaretowata (ganglion cyst) to łagodna, miękkotkankowa zmiana o średnicy 1-3 cm, najczęściej lokalizująca się w okolicy stawów i ścięgien nadgarstka, dłoni, stopy lub kostki. Charakteryzuje się wypełnieniem płynem o konsystencji galaretowatej i jest nienowotworowa. W około 30-50% przypadków torbiele ustępują samoistnie, dlatego w przypadku braku objawów bólowych i ograniczenia ruchomości zaleca się obserwację i regularne kontrole. Leczenie zachowawcze obejmuje unieruchomienie ortezą lub szyną, stosowanie NLPZ (np. ibuprofen, naproksen) w celu redukcji bólu i stanu zapalnego oraz edukację pacjenta. Aspiracja płynu z torbieli, często połączona z iniekcją sterydów i unieruchomieniem, jest wskazana przy nasilonym bólu, jednak cechuje się wysokim wskaźnikiem nawrotów, szczególnie przy torbielach dłoniowo-promieniowych, gdzie istnieje ryzyko uszkodzenia tętnicy promieniowej.
aspiracja torbieli, chirurg ortopeda, edukacja zdrowotna, fizjoterapia, ganglionektomia, ibuprofen, infekcja pooperacyjna, koordynacja opieki, łagodny guz, nadgarstek, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy infekcji, paracetamol, pochewka ścięgna, raport patologiczny, regresja samoistna, ropienie, schorzenie, sztywność stawu, szyna unieruchomiająca, tętnica promieniowa, torbiel galaretowata, torbiel nadgarstka, złamanie kości