wodoroasparaginian
Wodoroasparaginian (hydrogen aspartate) to sól kwasu asparaginowego, który jest aminokwasem niezbędnym w procesach metabolicznych organizmu. W medycynie wodoroasparaginiany najczęściej występują jako sole różnych pierwiastków, takich jak magnez, potas czy cynk, i są stosowane jako suplementy mineralne.
Wodoroasparaginian magnezu jest jedną z najlepiej przyswajalnych form magnezu, wykorzystywaną w leczeniu niedoborów tego pierwiastka. Jest szczególnie cenny w terapii zaburzeń sercowo-naczyniowych, skurczów mięśni oraz w stanach zwiększonego zapotrzebowania na magnez, jak stres czy intensywny wysiłek fizyczny.
W praktyce klinicznej wodoroasparaginiany wykazują lepszą biodostępność w porównaniu do nieorganicznych form minerałów. Dzięki połączeniu z kwasem asparaginowym, pierwiastki łatwiej pokonują barierę jelitową i są efektywniej transportowane do komórek. Ta cecha czyni je wartościowym składnikiem preparatów stosowanych w uzupełnianiu niedoborów elektrolitowych oraz w terapii wspomagającej w schorzeniach układu nerwowego i mięśniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Aspargin 250 mg + 250 mg (17 mg Mg 2+ + 54 mg K+)
Aspargin, zawierający magnez i potas w postaci wodoroasparaginianów, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Substancje takie jak fosforany i związki wapnia znacząco obniżają wchłanianie magnezu, podobnie jak dieta bogata w lipidy i fizyniany. Magnez z Asparginu zmniejsza absorpcję tetracyklin (np. doksycykliny), związków żelaza, fluoru oraz doustnych antykoagulantów pochodnych kumaryny, co wymaga zachowania minimum 3-godzinnego odstępu między podaniem leków. Leki nasilające wydalanie magnezu, takie jak aminoglikozydy, cisplatyna, amfoterycyna B czy mineralokortykosteroidy, mogą prowadzić do hipomagnezemii mimo suplementacji. W przypadku potasu, jednoczesne stosowanie z glikozydami nasercowymi zwiększa ryzyko arytmii, a diuretyki oszczędzające potas oraz inhibitory ACE mogą wywołać hiperkaliemię, co wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów i ewentualnej modyfikacji terapii.
amfoterycyna B, aminoglikozydy, atropina, biodostępność, cholinolityki, cisplatyna, cyjanokobalamina, cykloseryna, digoksyna, diuretyki oszczędzające potas, diureza, doksycyklina, enalapryl, fludrokortyzon, fosforany, gentamycyna, glikozydy nasercowe, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkalemia, inhibitory ACE, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, kobalamina, kortykosteroidy, kortyzon, kumaryna, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwnowotworowe, leki przeciwzakrzepowe, lipidy, magnez, mineralokortykosteroidy, mitramycyna, niedobór elektrolitów, owrzodzenie jelita, parametry krzepnięcia, równowaga elektrolitowa, siarczan żelaza, spironolakton, tetracykliny, witamina B12, wodoroasparaginian, zaburzenia rytmu serca, związki fluoru, związki żelaza - Leksykon leków
Skład i postać leku – Aspargin 250 mg + 250 mg (17 mg Mg 2+ + 54 mg K+)
Aspargin to preparat doustny w formie tabletek, zawierający 17 mg jonów magnezu (w postaci 250 mg magnezu wodoroasparaginianu) oraz 54 mg jonów potasu (w postaci 250 mg potasu wodoroasparaginianu) w każdej tabletce. Lek jest wskazany do leczenia i profilaktyki niedoborów magnezu i potasu. Tabletki zawierają również 53 mg sacharozy, co jest istotne dla pacjentów z cukrzycą lub nietolerancją cukrów. Substancje pomocnicze to m.in. skrobia ziemniaczana, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian oraz talk, które wpływają na właściwości farmaceutyczne i technologiczne preparatu.
Aspargin, blister, cukrzyca, dezintegrant, folia Aluminium/PVC/PVDC, jon magnezu, jon potasu, karboksymetyloskrobia sodowa, magnez wodoroasparaginian, magnezu stearynian, niedobór pierwiastków, nietolerancja cukrów, postać farmaceutyczna, potas wodoroasparaginian, sacharoza, skrobia ziemniaczana, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka doustna, utylizacja leków, wodoroasparaginian - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aspargin 250 mg + 250 mg (17 mg Mg 2+ + 54 mg K+)
Aspargin to preparat doustny zawierający jony magnezu (17 mg na tabletkę) oraz potasu (54 mg na tabletkę) w formie wodoroasparaginianów, przeznaczony dla dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia. Standardowe dawkowanie wynosi 2-6 tabletek na dobę, podzielonych na 2-3 dawki, przyjmowanych po posiłku w celu optymalizacji wchłaniania i minimalizacji działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna dobowa dawka dostarcza 102 mg Mg²⁺ (4,2 mmol) oraz 324 mg K⁺ (8,3 mmol), natomiast minimalna dawka to 34 mg Mg²⁺ (1,4 mmol) i 108 mg K⁺ (2,7 mmol). Preparat nie jest wskazany u dzieci poniżej 12 lat, co stanowi istotne przeciwwskazanie kliniczne. Przy ustalaniu dawkowania należy uwzględnić masę ciała pacjenta, gdyż całkowite dobowe zapotrzebowanie na magnez zwykle nie przekracza 5 mg/kg masy ciała, a profilaktyczne dawki potasu mogą sięgać do 780 mg jonów na dobę.
biodostępność składników, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie niepożądane, jon magnezu, jon potasu, magnez wodoroasparaginian, niedobór potasu, podrażnienie przewodu pokarmowego, potas wodoroasparaginian, wchłanianie składników, wodoroasparaginian, wywiad medyczny, zapotrzebowanie na elektrolity, zapotrzebowanie na magnez, zawartość potasu - Leksykon substancji czynnych
Magnez – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Magnez, będący kofaktorem ponad 300 enzymów, wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym wodoroasparaginianu. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały brak działań niepożądanych przy dawkach do 0,1 g/kg mc. zarówno w podaniu jednorazowym, jak i długotrwałym (6 miesięcy). Wartości LD50 dla asparaginianu potasowo-magnezowego wynoszą 1200 mg/kg (dożylnie u ssaków), a dla myszy i szczurów po podaniu doustnym przekraczają 10 000 mg/kg i 10 g/kg odpowiednio. Nie stwierdzono działania mutagennego, teratogennego ani rakotwórczego, nawet przy dawkach 10-100-krotnie wyższych niż terapeutyczne. Hipermagnezemia do 1,5 mmol/l (36,4 mg/l) jest klinicznie bezobjawowa, natomiast stężenia powyżej 7,5 mmol/l prowadzą do zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i ryzyka zatrzymania akcji serca.
asparaginian magnezu, asparaginian potasowo-magnezowy, asparaginian potasu, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne i teratogenne, działanie rakotwórcze, hipermagnezemia, neurotoksyczność obwodowa, pierwiastek śladowy, pikosiarczan sodu, profil bezpieczeństwa, rozwój prenatalny, tlenek magnezu, toksyczność ostra, witamina B6, wodoroasparaginian, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie czynności serca, związek mineralny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Magne-Balans Plus 17 mg Mg2+ + 54 mg K+
Badania przedkliniczne dotyczące asparaginianu potasowo-magnezowego, składnika leku Magne-Balans Plus, wykazały wysoki profil bezpieczeństwa w różnych modelach zwierzęcych. Wartość LD50 po podaniu dożylnym u ssaków wynosi 1200 mg/kg masy ciała, co wskazuje na niską toksyczność ostrą. U myszy LD50 dla asparaginianu potasu i magnezu wynosi 817 mg/kg (dożylnie), 4226 mg/kg (podskórnie) oraz >10 000 mg/kg (doustnie). U szczurów wartości LD50 to >10 g/kg (doustnie), >2 g/kg (dootrzewnowo), 619 mg/kg (dożylnie) oraz 6902 mg/kg (podskórnie). Dla potasu LD50 wynosi 700 mg/kg (dootrzewnowo u myszy), a dla kwasu asparaginowego 6000 mg/kg (dootrzewnowo u myszy). Brak jest danych dotyczących toksyczności ostrej samego magnezu.
asparaginian magnezu, asparaginian potasowo-magnezowy, asparaginian potasu, badanie przedkliniczne, dawka letalna, dawka terapeutyczna, jon magnezu, jon potasu, kwas asparaginowy, margines bezpieczeństwa, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, toksyczność ostra, wodoroasparaginian - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Aspar Espefa Premium 250 mg + 250 mg
Produkt leczniczy Aspar Espefa Premium zawiera magnez wodoroasparaginian (250 mg) oraz potas wodoroasparaginian (250 mg), co odpowiada 17 mg jonów magnezu i 54 mg jonów potasu na tabletkę. Badania farmakologiczne wykazały, że suplementacja tym preparatem nie wpływa negatywnie na zdolności psychomotoryczne pacjenta, w tym na prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługę maszyn. Preparat występuje w formie tabletek doustnych o charakterystycznym białym do kremowego zabarwieniu, owalnym kształcie i obustronnie wypukłej powierzchni, co ułatwia identyfikację i stosowanie zgodnie z zaleceniami lekarza.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aspar Espefa Premium 250 mg + 250 mg
Produkt leczniczy ASPAR ESPEFA PREMIUM zawiera 250 mg magnezu wodoroasparaginianu oraz 250 mg potasu wodoroasparaginianu w jednej tabletce, co odpowiada 17 mg jonów magnezu i 54 mg jonów potasu. Dokumentacja wskazuje na brak wystarczających danych nieklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej kombinacji, w tym brak standardowych badań przedklinicznych takich jak toksyczność ostra i przewlekła, potencjał mutagenny, rakotwórczy oraz wpływ na rozród i rozwój, a także farmakodynamika bezpieczeństwa. W związku z tym, profil bezpieczeństwa leku nie został w pełni oceniony na modelach zwierzęcych i laboratoryjnych.
Mimo niedostatku danych nieklinicznych, substancje czynne – magnez i potas w formie wodoroasparaginianów – są dobrze poznane i szeroko stosowane w praktyce klinicznej, co pozwala na oparcie bezpieczeństwa stosowania ASPAR ESPEFA PREMIUM głównie na danych klinicznych oraz doświadczeniu terapeutycznym. W praktyce medycznej ich profil bezpieczeństwa jest ustalony, co rekompensuje brak pełnych badań przedklinicznych, jednak konieczne jest zachowanie ostrożności i monitorowanie pacjentów podczas terapii tym preparatem.
badanie na zwierzętach, badanie przedkliniczne, dane niekliniczne, doświadczenie terapeutyczne, farmakodynamika bezpieczeństwa, jon magnezu, jon potasu, magnez wodoroasparaginian, model laboratoryjny, potas wodoroasparaginian, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, wodoroasparaginian - Leksykon substancji czynnych
Potas – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Potas, jako główny kation wewnątrzkomórkowy, odgrywa kluczową rolę w przewodnictwie nerwowym, kurczliwości mięśni oraz utrzymaniu homeostazy elektrolitowej. Analiza charakterystyk preparatów potasu, zarówno doustnych (np. Kalipoz Prolongatum 391 mg K⁺/tabletka, Kalium effervescens 782 mg K⁺/3 g granulatu, Kalium Polfarmex 782 mg K⁺/10 ml syropu), jak i pozajelitowych (Finomel, Nutriflex, Olimel N5E z chlorkiem potasu 3,35–5,59 g w zależności od objętości), wskazuje na brak istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Podobnie preparaty łączone z magnezem (np. Aspar Espefa Premium) oraz środki do przygotowania jelita do badań diagnostycznych (Clensia, Klean-Prep z 0,7425 g KCl dostarczającym 10 mmol/l K⁺) nie wykazują negatywnego oddziaływania na funkcje psychomotoryczne. W przypadku Biphozyl stosowanego w hemodializie brak jest jednoznacznych danych, jednak ze względu na kontekst stosowania i brak doniesień o negatywnych efektach, ryzyko jest minimalne.
chlorek potasu, choroba serca, diuretyk, działanie systemowe, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, jon magnezu, jon potasu, kurczliwość mięśni, omdlenie, osłabienie mięśniowe, parestezja, przedłużone uwalnianie, przewodnictwo nerwowe, przygotowanie jelita, równowaga elektrolitowa, roztwór do hemodializy, sartan, schorzenie nerki, skurcz mięśnia, wodoroasparaginian, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Potas – Dawkowanie i sposób podawania
Potas jest kluczowym elektrolitem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania mięśnia sercowego, mięśni szkieletowych oraz przewodzenia nerwowego. Dawkowanie preparatów potasu powinno być indywidualnie dostosowane, uwzględniając stan kliniczny pacjenta, funkcję nerek oraz wyniki badań laboratoryjnych. Preparaty doustne dostępne są w formie tabletek (w tym o przedłużonym uwalnianiu, np. Kalipoz Prolongatum zawierający 391 mg jonów potasu/tabletkę), syropów (np. Kalium Polfarmex 782 mg/10 ml) oraz granulatów musujących (np. Kalium effervescens bezcukrowy 782 mg/saszetkę). Dawkowanie u dorosłych w przypadku nieznacznej hipokaliemii wynosi 10-20 mEq/dobę (1-2 tabletki Kalipoz Prolongatum), a w przypadku znacznej hipokaliemii 20-60 mEq/dobę (2-6 tabletek). U dzieci poniżej 12 lat większość preparatów doustnych nie jest zalecana. Preparaty do żywienia pozajelitowego zawierają potas w zakresie od 24 mmol do 75 mmol w zależności od objętości roztworu (np. Olimel N5E 1500 ml zawiera 45 mmol potasu). W dializie stężenie potasu w roztworze Biphozyl wynosi 14,2 mmol/l.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chlorek potasu, dializa, diuretyk, emulsja do infuzji, funkcja nerek, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, jon potasu, kortykosteroid, lek moczopędny, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, preparat o przedłużonym uwalnianiu, preparat potasu, stężenie potasu w surowicy, transmisja nerwowa, wodoroasparaginian, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe