zaburzenie wchłaniania witaminy B12
Zaburzenie wchłaniania witaminy B12 (kobalaminy) to stan kliniczny, w którym organizm nie jest w stanie prawidłowo absorbować tej niezbędnej witaminy z przewodu pokarmowego. Prawidłowe wchłanianie witaminy B12 wymaga obecności czynnika wewnętrznego produkowanego przez komórki okładzinowe żołądka, który wiąże się z witaminą B12 i umożliwia jej absorpcję w jelicie krętym.
Najczęstszymi przyczynami zaburzeń wchłaniania witaminy B12 są: niedokrwistość złośliwa (spowodowana autoprzeciwciałami przeciwko komórkom okładzinowym lub czynnikowi wewnętrznemu), zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, stan po resekcji żołądka lub jelita cienkiego, choroba Leśniowskiego-Crohna, celiakia, nadmierny rozrost bakteryjny w jelicie cienkim oraz długotrwałe stosowanie inhibitorów pompy protonowej lub metforminy.
Objawy niedoboru witaminy B12 mogą obejmować niedokrwistość megaloblastyczną, zmiany neurologiczne (parestezje, zaburzenia czucia, ataksja, osłabienie mięśniowe), zaburzenia psychiczne (depresja, zaburzenia poznawcze, psychozy) oraz glossitis (zapalenie języka). Diagnostyka obejmuje oznaczenie poziomu witaminy B12 w surowicy, kwasu metylomalonowego, homocysteiny oraz badania obrazowe przewodu pokarmowego.
Leczenie zaburzeń wchłaniania witaminy B12 polega na suplementacji parenteralnej kobalaminy (domięśniowo lub podskórnie), co pozwala ominąć uszkodzony mechanizm wchłaniania jelitowego. W niektórych przypadkach skuteczne mogą być również wysokie dawki doustne witaminy B12. W przypadku chorób współistniejących, należy wdrożyć odpowiednie leczenie przyczynowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vitaminum B12-SF 1000 mcg/ml
Preparat Vitaminum B12-SF zawiera cyjanokobalaminę w stężeniu 1000 μg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań, przeznaczonego do podawania pozajelitowego (domięśniowo lub podskórnie). W początkowym etapie leczenia zaleca się podawanie 1000 μg (1 ampułka) dwa razy w tygodniu przez pierwsze tygodnie po diagnozie. U pacjentów z zaburzeniami wchłaniania witaminy B12 w jelicie dawka wynosi 1000 μg raz w miesiącu, a terapia jest zwykle kontynuowana dożywotnio. W trakcie testu Schillinga stosuje się jednorazowe podanie 1000 μg domięśniowo. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby ani u osób w podeszłym wieku. Ze względu na brak danych klinicznych dawkowanie u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone.
cyjanokobalamina, dieta niskosodowa, droga podania leku, podanie domięśniowe, podanie podskórne, podanie pozajelitowe, preparat witaminy B12, roztwór do wstrzykiwań, test Schillinga, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie wchłaniania witaminy B12, znakowana witamina B12 - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pantosis MAX 20 mg
Pantoprazol w dawce 20 mg (Pantosis MAX, tabletki dojelitowe) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 18,1 mg laktozy na tabletkę, co wymaga ostrożności u osób z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir, nelfinawir), gdyż podwyższenie pH żołądka przez pantoprazol obniża ich biodostępność, co może skutkować nieskutecznością terapii antyretrowirusowej i rozwojem oporności wirusa. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby konieczna jest modyfikacja dawkowania ze względu na wydłużony okres półtrwania leku i ryzyko kumulacji. Długotrwała terapia (>1 rok) wymaga monitorowania z uwagi na ryzyko hipergastrynemii, niedoboru witaminy B12, zwiększonego ryzyka zakażeń przewodu pokarmowego oraz złamań kości.
anemia, antagonista receptora H2, antagonista witaminy K, guz neuroendokrynny, hipergastrynemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, lek zobojętniający kwas solny, metotreksat, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, nadwrażliwość na pantoprazol, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pantoprazol, reakcja anafilaktyczna, tabletka dojelitowa, terapia antyretrowirusowa, warfaryna, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie wchłaniania witaminy B12, zakażenie przewodu pokarmowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – GluaMet 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy GluaMet, zawierający wildagliptynę i metforminę chlorowodorek, wykazuje profil działań niepożądanych głównie łagodnych i przemijających, nie wymagających zwykle przerwania terapii. W badaniach klinicznych obserwowano rzadkie przypadki zaburzeń czynności wątroby, w tym zapalenia wątroby, z odwracalnym wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) przekraczającym 3-krotnie górną granicę normy u 0,2-0,3% pacjentów. Hipoglikemia stanowi najistotniejsze działanie niepożądane, występujące często (1%) przy monoterapii wildagliptyną z metforminą, a częściej w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (5,1%) lub insuliną (14%), z pojedynczymi ciężkimi przypadkami wymagającymi interwencji. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha, są bardzo częste przy stosowaniu metforminy i mogą prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza na początku leczenia.
aminotransferazy, choroba refluksowa przełyku, hipoglikemia, inhibitor ACE, kwasica mleczanowa, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania witaminy B12, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardzieli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, złuszczające zmiany skórne - Leksykon substancji czynnych
Rabeprazol – Działania niepożądane
Rabeprazol sodowy, składnik preparatu Zulbex (dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg), jest inhibitorem pompy protonowej o silnym działaniu przeciwwydzielniczym. W trakcie badań klinicznych najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy, biegunka, ból brzucha, astenia, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, wysypka oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej. Objawy te mają zwykle charakter łagodny do umiarkowanego i ustępują po zakończeniu terapii. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy ze strony układu pokarmowego, neurologiczne oraz reakcje skórne, które mogą wymagać różnicowania z reakcjami alergicznymi.
astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, drgawki, drżenie mięśniowe, działanie przeciwwydzielnicze, elektrolity surowicy, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nerwowość, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, próba wątrobowa, rabeprazol sodowy, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, trombocytopenia, wysypka, wzdęcia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wchłaniania witaminy B12, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie jelitowe, zapalenie jelit, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych