pseudoaldosteronizm

Pseudoaldosteronizm to stan kliniczny charakteryzujący się objawami podobnymi do tych występujących w pierwotnym hiperaldosteronizmie, jednak bez faktycznego nadmiaru aldosteronu. Wyróżnia się dwa główne typy: pseudoaldosteronizm egzogenny (nabyty) oraz pseudoaldosteronizm wrodzony.

W pseudoaldosteronizmie egzogennym substancje takie jak lukrecja (zawierająca kwas glicyryzynowy), karbenoksolon, niektóre steroidy czy inhibitory ACE mogą naśladować działanie aldosteronu lub zwiększać aktywność mineralokortykoidów. Kwas glicyryzynowy hamuje enzym 11β-hydroksysteroidową dehydrogenazę typu 2, który w normalnych warunkach przekształca kortyzol w kortyzon, zapobiegając aktywacji receptorów mineralokortykoidowych przez kortyzol.

Wrodzony pseudoaldosteronizm (zespół Liddle’a) jest rzadkim zaburzeniem genetycznym powodującym nadmierną reabsorpcję sodu w kanalikach nerkowych, niezależnie od poziomu aldosteronu. Jest to wynik mutacji w genach kodujących podjednostki nabłonkowego kanału sodowego (ENaC).

Objawy pseudoaldosteronizmu obejmują nadciśnienie tętnicze, hipokaliemię, zasadowicę metaboliczną i supresję aktywności reniny oraz aldosteronu. Diagnostyka różnicowa wymaga oceny poziomu aldosteronu, aktywności reninowej osocza oraz wywiadu dotyczącego przyjmowanych substancji. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować odstawienie substancji wywołującej, suplementację potasu oraz stosowanie antagonistów receptora mineralokortykoidowego lub amilorydu w przypadku zespołu Liddle’a.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl