atrofia układu immunologicznego
Atrofia układu immunologicznego, znana również jako inwolucja lub zanik układu odpornościowego, to proces stopniowego osłabienia funkcji immunologicznych organizmu. Zjawisko to charakteryzuje się zmniejszeniem liczby i efektywności komórek odpornościowych, zanikiem tkanki limfatycznej oraz obniżoną zdolnością do rozpoznawania i eliminowania patogenów.
Proces ten występuje fizjologicznie wraz z wiekiem (immunosenescencja) i obejmuje między innymi inwolucję grasicy rozpoczynającą się już po okresie dojrzewania. Z wiekiem dochodzi do zmniejszenia produkcji naiwnych limfocytów T, ograniczenia różnorodności receptorów limfocytów oraz zaburzenia równowagi między odpowiedzią komórkową i humoralną.
Atrofia układu immunologicznego może być również wywołana czynnikami patologicznymi, takimi jak przewlekły stres, niedożywienie, choroby autoimmunologiczne, zakażenia (np. HIV), choroby nowotworowe czy stosowanie leków immunosupresyjnych. Klinicznie manifestuje się zwiększoną podatnością na infekcje, opóźnionym gojeniem ran oraz wyższym ryzykiem rozwoju chorób nowotworowych.
Współczesne badania koncentrują się na opracowaniu metod spowalniających atrofię związaną z wiekiem poprzez interwencje żywieniowe, aktywność fizyczną, szczepienia oraz immunomodulację. W przypadkach patologicznego zaniku układu odpornościowego, leczenie ukierunkowane jest na przyczynę podstawową oraz wspomaganie funkcji immunologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Meprelon 4 mg
Metyloprednizolon, substancja czynna preparatu Meprelon, jest niefluorowanym glikokortykosteroidem o działaniu układowym, wykazującym silne właściwości przeciwzapalne i immunosupresyjne zależne od dawki. W dawkach substytucyjnych (8 mg metyloprednizolonu odpowiada 40 mg hydrokortyzonu) skutecznie zastępuje endogenny kortyzol w niewydolności kory nadnerczy, regulując metabolizm węglowodanów, białek i lipidów, przy praktycznie braku działania mineralokortykoidowego, co wymaga dodatkowej suplementacji mineralokortykosteroidów. W terapii zespołu nadnerczowo-płciowego metyloprednizolon hamuje nadmierną produkcję ACTH i androgenów, a w wyższych dawkach wykazuje szybkie działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie chemotaksji, aktywności komórek immunologicznych oraz produkcji mediatorów zapalenia, takich jak prostaglandyny i leukotrieny.
ACTH, androgeny kory nadnerczy, atrofia układu immunologicznego, beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenomimetyk, działanie immunosupresyjne, działanie mineralokortykoidowe, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, efekt permisywny, enzym lizosomalny, glikokortykosteroid, homeostaza organizmu, hormon kortykotropowy, hydrokortyzon endogenny, laktoza jednowodna, mediatory zapalenia, metyloprednizolon, mięśnie gładkie oskrzeli, niefluorowany glikokortykosteroid, niewydolność kory nadnerczy, prostaglandyny i leukotrieny, reakcja alergiczna typu I, skurcz oskrzeli, stabilizacja błon komórkowych, stężenie elektrolitów, zespół nadnerczowo-płciowy, zwężenie oskrzeli