choroba zapalna przewodu pokarmowego

Choroba zapalna przewodu pokarmowego (ang. Inflammatory Bowel Disease, IBD) to ogólny termin obejmujący grupę przewlekłych schorzeń o podłożu immunologicznym, charakteryzujących się nawracającym stanem zapalnym różnych odcinków przewodu pokarmowego. Dwie główne postacie IBD to wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) oraz choroba Leśniowskiego-Crohna (ChLC).

Etiologia IBD pozostaje wieloczynnikowa, z istotnym udziałem predyspozycji genetycznych, zaburzeń immunologicznych, czynników środowiskowych oraz dysbiozy mikrobioty jelitowej. W patogenezie kluczową rolę odgrywa nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna na antygeny bakteryjne u osób genetycznie predysponowanych, prowadząca do przewlekłego stanu zapalnego błony śluzowej jelit.

Objawy kliniczne IBD obejmują biegunkę (często z domieszką krwi), ból brzucha, zmęczenie, utratę masy ciała oraz objawy pozajelitowe dotyczące stawów, skóry, oczu i wątroby. Diagnostyka opiera się na badaniach endoskopowych z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego, badaniach obrazowych (USG, TK, MR) oraz markerach laboratoryjnych stanu zapalnego.

Leczenie IBD ma charakter wielokierunkowy i obejmuje farmakoterapię (aminosalicylany, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne, leki biologiczne), modyfikację diety, a w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze – interwencję chirurgiczną. Nowoczesne strategie terapeutyczne koncentrują się na wczesnym wdrożeniu leczenia biologicznego w celu uzyskania głębokiej remisji i zapobiegania powikłaniom.

Powiązane wpisy

  1. 20.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl