transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa

Transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa (UGT) to kluczowy enzym z rodziny transferaz, odpowiedzialny za proces glukuronidacji – jedną z głównych reakcji II fazy metabolizmu ksenobiotyków w organizmie człowieka. Enzym ten katalizuje przeniesienie reszty kwasu glukuronowego z kwasu urydyno-5′-difosfoglukuronowego (UDPGA) na substrat, tworząc glukuronidy.

UGT występuje głównie w wątrobie, ale obecna jest również w jelitach, nerkach i innych tkankach. Istnieje kilkanaście izoform tego enzymu, kodowanych przez dwie rodziny genów: UGT1 i UGT2. Każda izoforma charakteryzuje się specyficznością substratową, co przekłada się na różnorodność związków metabolizowanych przez system UGT.

Glukuronidacja katalizowana przez UGT zwiększa hydrofilowość związków, ułatwiając ich wydalanie z organizmu z żółcią lub moczem. Proces ten obejmuje detoksykację wielu leków (np. paracetamol, morfina, NLPZ), związków endogennych (bilirubina, hormony steroidowe) oraz ksenobiotyków. Zmiany aktywności UGT, wywołane przez polimorfizmy genetyczne lub interakcje lekowe, mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę wielu substancji leczniczych.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Właściwości farmakokinetyczne

Emtrycytabina wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z Tmax wynoszącym 1-2 godziny oraz wysoką biodostępność, niezależną od obecności pokarmu. W stanie równowagi farmakokinetycznej u pacjentów zakażonych HIV, Cmax wynosi średnio 1,8 ± 0,7 µg/ml, Cmin 0,09 ± 0,07 µg/ml, a AUC 10,0 ± 3,1 µg×h/ml w 24-godzinnym przedziale dawkowania. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (<4%), objętością dystrybucji około 1,4 l/kg oraz dobrą penetracją do tkanek, w tym do płynów nasienia (stosunek stężenia nasienie/osocze ~4). Metabolizm emtrycytabiny jest ograniczony, obejmując oksydację i sprzęganie z kwasem glukuronowym, bez udziału enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 10 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (86% dawki), z klirensem całkowitym około 307 ml/min, wskazującym na aktywny transport nerkowy.
AUC, biorównoważność, cytochrom P450, efawirenz, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lek antyretrowirusowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, tenofowir dizoproksyl, terapia antyretrowirusowa, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, wiązanie z białkami osocza, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HIV
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prokit 50 mg

Chlorowodorek itoprydu, substancja czynna Prokit (50 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 60% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Pokarm nie wpływa na biodostępność leku, co ułatwia jego stosowanie. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax 0,28 µg/ml) osiągane jest w ciągu 30-45 minut po podaniu dawki 50 mg. Farmakokinetyka itoprydu jest liniowa w zakresie dawek 50-200 mg podawanych trzy razy na dobę przez 7 dni, z minimalną kumulacją. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~96%, głównie albuminami), wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vdss = 6,1 l/kg u szczurów) i minimalne przenikanie do OUN, co może ograniczać działania niepożądane ośrodkowe. Itopryd przenika do mleka u samic szczurów, co należy uwzględnić przy stosowaniu u kobiet karmiących.
absorpcja z przewodu pokarmowego, ADME, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność leku, chlorowodorek itoprydu, CYP2C19, CYP2E1, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z organizmu, interakcja lekowa, metabolizm wątrobowy, monooksygenaza flawinowa, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, trimetyloaminuria, wiązanie z białkami osocza, zespół odoru rybnego
Leksykon substancji czynnych
Itopryd – Właściwości farmakokinetyczne

Itopryd wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, z względną biodostępnością około 60%, niezależnie od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 50 mg wynosi 0,28 μg/ml i osiągane jest w ciągu 30-45 minut. Substancja charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%), głównie albuminami, oraz znaczną dystrybucją tkankową (Vdβ 6,1 l/kg u szczurów) z minimalnym przenikaniem do OUN. Itopryd jest metabolizowany głównie przez monooksygenazę flawino-zależną (FMO3) do aktywnego, lecz słabo efektywnego metabolitu N-tlenku, który stanowi 75,4% wydalanych z moczem produktów. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 6 godzin, co uzasadnia schemat dawkowania 3 razy na dobę. Liniowa farmakokinetyka i minimalna kumulacja po wielokrotnym podaniu dawek 50-200 mg potwierdzają stabilność profilu farmakokinetycznego itoprydu przy długotrwałym stosowaniu.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, itopryd, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, monooksygenaza flawino-zależna, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, stężenie itoprydu w osoczu, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, trimetyloaminuria, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego
Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Właściwości farmakokinetyczne

Sorafenib wykazuje średnią względną biodostępność po podaniu doustnym w zakresie 38-49%, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 3 godziny po podaniu. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 30%) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem. Farmakokinetyka sorafenibu jest nieliniowa przy dawkach powyżej 400 mg podawanych dwa razy na dobę, a lek charakteryzuje się wysokim (99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku 2,5-7-krotną, a stężenie stacjonarne osiągane jest w tym samym czasie. Sorafenib metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a okres półtrwania wynosi 25-48 godzin. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (77%) i moczem (19%) w postaci glukuronidów, z istotnym udziałem wydalania żółciowego niezmienionego leku (51% dawki w kale). Metabolit pirydyno-N-tlenek stanowi 9-16% krążących substancji i wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do leku macierzystego.
bakteryjna glukuronidaza, biodostępność, biodostępność sorafenibu, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom CYP3A4, dializoterapia, glukuronidacja, klasyfikacja Child-Pugh, okres półtrwania, pirydyno-N-tlenek, przemiana oksydacyjna, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, rak zróżnicowany tarczycy, sorafenib, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, terapia przeciwnowotworowa, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Predox 50 mg

Itopryd chlorowodorek, substancja czynna produktu Predox (tabletki powlekane 50 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z biodostępnością względną około 60%, niezależną od obecności pokarmu. Po podaniu dawki 50 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 0,28 µg/ml i osiągane jest w ciągu 30-45 minut (Tmax). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), głównie z albuminami (>80%), a objętość dystrybucji u szczurów wynosi 6,1 l/kg masy ciała, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, zwłaszcza nerek, jelita cienkiego, wątroby, nadnerczy i żołądka, przy minimalnym przenikaniu do OUN. Farmakokinetyka itoprydu jest liniowa w dawkach 50-200 mg podawanych trzykrotnie na dobę przez 7 dni, z minimalną kumulacją. Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, co uzasadnia schemat dawkowania 3 razy dziennie.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność substancji czynnej, biodostępność względna, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dawka leku, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, itopryd, itopryd chlorowodorek, izoenzymy CYP, metabolizm pierwszego przejścia, monooksygenaza flawino-zależna, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie itoprydu w osoczu, Tmax, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, trimetyloaminuria, Vdss, wiązanie z białkami osocza, zespół odoru rybnego

transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa

Powiązane wpisy

Emtrycytabina – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Prokit 50 mg

Itopryd – Właściwości farmakokinetyczne

Sorafenib – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Predox 50 mg