Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals

Badania przedkliniczne dostarczają istotnych informacji na temat bezpieczeństwa stosowania substancji czynnych wchodzących w skład produktu leczniczego Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane dotyczące obu składników aktywnych, uzyskane w różnorodnych modelach badawczych.

Peryndopryl – badania toksyczności

W badaniach przewlekłej toksyczności peryndoprylu po podaniu doustnym, przeprowadzonych na szczurach i małpach, głównym narządem docelowym była nerka. Zaobserwowano w niej cechy uszkodzenia, które miały jednak charakter odwracalny. Jest to istotna informacja z punktu widzenia monitorowania funkcji nerek u pacjentów leczonych tym związkiem.¹

Peryndopryl – potencjał genotoksyczny

Przeprowadzone badania nie wykazały potencjału mutagennego peryndoprylu zarówno w testach in vitro, jak i in vivo. Oznacza to, że substancja ta nie wykazuje zdolności do wywoływania mutacji genetycznych w warunkach laboratoryjnych oraz w żywych organizmach.²

Peryndopryl – toksyczność reprodukcyjna

Badania dotyczące toksycznego wpływu peryndoprylu na reprodukcję przeprowadzono na różnych modelach zwierzęcych, w tym na szczurach, myszach, królikach i małpach. Wyniki tych badań nie wykazały potencjału embriotoksycznego ani teratogennego związanego bezpośrednio z peryndoprylem.³

Należy jednak podkreślić, że inhibitory konwertazy angiotensyny, jako grupa farmakologiczna, mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego. Obserwacje te obejmują:

• Zgon płodu
• Powstawanie wad wrodzonych u gryzoni i królików
• Zmiany w nerkach
• Zwiększoną umieralność około- i poporodową

Wyniki te są istotne z punktu widzenia klinicznego, gdyż potwierdzają konieczność unikania stosowania inhibitorów ACE w okresie ciąży.⁴

Peryndopryl – potencjał rakotwórczy

W badaniach długoterminowych prowadzonych na szczurach i myszach nie zaobserwowano potencjału rakotwórczego peryndoprylu. Brak działania karcynogennego jest istotnym aspektem bezpieczeństwa, szczególnie w kontekście przewlekłego stosowania leku.⁵

Amlodypina – wpływ na reprodukcję

Badania reprodukcyjne amlodypiny przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały istotne zmiany w przebiegu porodu oraz rozwoju potomstwa przy zastosowaniu wysokich dawek:

• Opóźniony termin porodu
• Dłuższy czas trwania porodu
• Zmniejszona przeżywalność młodych

Efekty te obserwowano przy dawkach około 50-krotnie większych niż maksymalne zalecane dawki dla ludzi (w przeliczeniu mg/kg).⁶

Amlodypina – wpływ na płodność

W badaniach wpływu amlodypiny na płodność szczurów nie odnotowano negatywnych efektów przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg, na podstawie przeliczenia mg/m²). W badaniu tym samcom podawano lek przez 64 dni, a samicom przez 14 dni przed kryciem.⁷

W innym badaniu, samcom szczurów podawano amlodypinę bezylan przez 30 dni w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi (w przeliczeniu mg/kg). Obserwowano następujące zmiany:

• Zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego w osoczu
• Obniżenie poziomu testosteronu w osoczu
• Zmniejszenie gęstości spermy
• Redukcja liczby dojrzałych plemników
• Zmniejszenie liczby komórek Sertoliego

Wyniki te sugerują potencjalny wpływ amlodypiny na męski układ rozrodczy przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych.⁸

Amlodypina – potencjał rakotwórczy

Dwuletnie badania karcynogenności na szczurach i myszach, którym podawano amlodypinę w pokarmie, zostały przeprowadzone z zastosowaniem następujących dawek:

Najwyższa testowana dawka dla myszy była zbliżona do maksymalnej zalecanej dawki klinicznej wynoszącej 10 mg na dobę (w przeliczeniu mg/m²). W przypadku szczurów, dawka ta była dwukrotnie większa od maksymalnej dawki klinicznej. Warto podkreślić, że najwyższa stosowana dawka była bliska maksymalnej tolerowanej dawce dla myszy, ale nie osiągnęła tego poziomu u szczurów.⁹

Amlodypina – potencjał genotoksyczny

Przeprowadzone badania mutagenności amlodypiny nie wykazały działań niepożądanych związanych ze stosowaniem leku, zarówno na poziomie genu, jak i chromosomu. Brak potencjału genotoksycznego stanowi istotny aspekt bezpieczeństwa stosowania tego związku.¹⁰