stabilna choroba wieńcowa
Wskazanie

Stabilna choroba wieńcowa jest przewlekłym schorzeniem, w którym zwężenie tętnic wieńcowych powoduje niedostateczne ukrwienie mięśnia sercowego podczas wysiłku fizycznego lub stresu. Charakteryzuje się typowym bólem dławicowym (angina pectoris), który zwykle ustępuje po odpoczynku lub zażyciu nitrogliceryny. W przeciwieństwie do ostrych zespołów wieńcowych, w stabilnej chorobie wieńcowej objawy są przewidywalne i występują w podobnych okolicznościach.

Leczenie stabilnej choroby wieńcowej opiera się na farmakoterapii oraz modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. W Polsce stosuje się kilka grup leków. Beta-adrenolityki, takie jak Bisocard (bisoprolol), Concor (bisoprolol), Metocard (metoprolol) czy Nebilet (nebiwolol), zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Antagoniści wapnia, jak Amlozek (amlodypina), Dilzem (diltiazem) czy Isoptin (werapamil), rozszerzają naczynia wieńcowe. Azotany, w tym Nitromint (nitrogliceryna), Effox (izosorbidu monoazotan) czy Mono Mack (izosorbidu monoazotan), również poprawiają przepływ wieńcowy.

W leczeniu stabilnej choroby wieńcowej kluczową rolę odgrywają także leki przeciwpłytkowe, takie jak Acard lub Polocard (kwas acetylosalicylowy) oraz statyny obniżające poziom cholesterolu – Atoris (atorwastatyna), Roswera (rosuwastatyna) czy Simvasterol (simwastatyna). W niektórych przypadkach stosuje się nowsze leki, jak Preductal MR (trimetazydyna) czy Ivabradyna (Procoralan), działające odmiennymi mechanizmami.

Największe trudności w leczeniu stabilnej choroby wieńcowej obejmują osiągnięcie optymalnej kontroli objawów przy minimalizacji działań niepożądanych leków. Istotnym wyzwaniem jest także odpowiednia adherencja pacjentów do zaleceń terapeutycznych, gdyż leczenie jest przewlekłe i wymaga regularnego przyjmowania kilku preparatów jednocześnie. Często problematyczna jest także optymalizacja farmakoterapii u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak cukrzyca, przewlekła choroba nerek czy POChP, gdzie istnieje ryzyko interakcji lekowych.

W przypadkach niewystarczającej skuteczności farmakoterapii konieczne może być leczenie inwazyjne – przezskórna angioplastyka wieńcowa (PCI) z implantacją stentu lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG). Decyzja o kwalifikacji do leczenia zabiegowego powinna być podejmowana indywidualnie, w oparciu o ocenę ryzyka sercowo-naczyniowego, nasilenie objawów oraz anatomię zmian w tętnicach wieńcowych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl