suchość naskórka

Suchość naskórka (xerosis cutis) to powszechny stan dermatologiczny charakteryzujący się nadmierną utratą wody przez warstwę rogową naskórka, co prowadzi do zaburzenia jego funkcji barierowej. Patofizjologia obejmuje zmniejszenie zawartości naturalnych czynników nawilżających (NMF), nieprawidłową syntezę ceramidów oraz zaburzenie proporcji lipidów międzykomórkowych.

Klinicznie suchość naskórka manifestuje się matową, szarą, łuszczącą się skórą ze zmniejszoną elastycznością, często z towarzyszącym świądem. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić pęknięcia, szczeliny i stany zapalne. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, a w niektórych przypadkach na pomiarach nawilżenia skóry i transepidermalnej utraty wody (TEWL).

Leczenie suchości naskórka obejmuje stosowanie emolientów zawierających substancje okluzyjne (wazelina, oleje mineralne), humektanty (mocznik, glicerol, kwas hialuronowy) oraz substancje naprawcze barierę lipidową (ceramidy, cholesterol, kwasy tłuszczowe). Istotna jest również eliminacja czynników zaostrzających, takich jak mydła zasadowe, długie gorące kąpiele czy ekspozycja na niską wilgotność powietrza. W przypadkach powiązanych z dermatozami zapalnymi może być konieczne wdrożenie odpowiedniego leczenia choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl