transporter PEPT1/2
Transportery PEPT1 i PEPT2 (ang. Peptide Transporters) to białka transportujące peptydy, które należą do rodziny transporterów SLC15. Odgrywają kluczową rolę w absorpcji i reabsorpcji di- i tripeptydów oraz leków peptydopodobnych w organizmie.
PEPT1 (SLC15A1) występuje głównie w rąbku szczoteczkowym enterocytów jelita cienkiego i jest odpowiedzialny za wchłanianie produktów trawienia białek z przewodu pokarmowego. Z kolei PEPT2 (SLC15A2) znajduje się przede wszystkim w kanalikach nerkowych, gdzie uczestniczy w reabsorpcji peptydów z przesączu pierwotnego, zmniejszając ich utratę z moczem.
Transportery te wykorzystują gradient protonów jako siłę napędową do transportu substratów (kotransport z protonami). Charakteryzują się szeroką specyficznością substratową, co czyni je ważnymi w farmakokinetyce wielu leków, w tym antybiotyków β-laktamowych, inhibitorów ACE, niektórych leków przeciwnowotworowych i przeciwwirusowych. Polimorfizmy genów kodujących te transportery mogą wpływać na indywidualne różnice w biodostępności leków będących ich substratami.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ansifora 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna preparatu Ansifora (tabletki powlekane 50 mg i 100 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z mediana Tmax wynoszącą 1-4 godziny dla dawki 100 mg. Średnie wartości AUC i Cmax wynoszą odpowiednio 8,52 µM×h oraz 950 nM. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, natomiast Cmax i C24h nie są ściśle proporcjonalne do dawki. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (38%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 79% dawki w postaci niezmienionej w moczu, a metabolizm, głównie przez CYP3A4 i częściowo CYP2C8, ma drugorzędne znaczenie. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy to około 350 ml/min. Lek nie wykazuje istotnej indukcji ani hamowania enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Farmakokinetyka u pacjentów z cukrzycą typu 2 jest zbliżona do zdrowych osób, a podawanie leku niezależnie od posiłków jest możliwe.
AUC sytagliptyny, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, cytochrom CYP2C8, cytochrom CYP3A4, glikoproteina p, inhibitor DPP-4, klirens nerkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, sytagliptyna, Tmax, transporter hOAT-3, transporter OAT1, transporter OCT2, transporter PEPT1/2, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik BMI, wydzielanie kanalikowe, zależność PK/PD