zmniejszenie objętości płynów
Zmniejszenie objętości płynów w organizmie (hipowolemii) to stan kliniczny charakteryzujący się niedoborem płynów wewnątrznaczyniowych, prowadzący do zmniejszenia objętości krwi krążącej. Ten stan może rozwinąć się wskutek utraty krwi (krwotok), utraty płynów przez przewód pokarmowy (wymioty, biegunka), nadmiernego wydalania przez nerki (cukrzyca, stosowanie diuretyków) lub utraty płynów przez skórę (oparzenia, nadmierna potliwość).
Klinicznie zmniejszenie objętości płynów objawia się początkowo tachykardią, spadkiem ciśnienia tętniczego (zwłaszcza ortostatycznym), zmniejszonym wypełnieniem żył szyjnych, suchością błon śluzowych oraz zmniejszoną diurezą. W bardziej zaawansowanych przypadkach dochodzi do rozwoju wstrząsu hipowolemicznego, który charakteryzuje się zaburzeniami perfuzji tkankowej, kwasicą metaboliczną i niewydolnością wielonarządową.
Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów hemodynamicznych, badania laboratoryjne (morfologia, elektrolity, gazometria, mleczany) oraz badania obrazowe. Leczenie polega na przywróceniu prawidłowej objętości płynów poprzez dożylne podawanie krystaloidów, koloidów lub preparatów krwiopochodnych, w zależności od przyczyny i nasilenia hipowolemii. Kluczowe znaczenie ma również leczenie przyczynowe oraz monitorowanie odpowiedzi na terapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Empelic 25 mg
Empagliflozyna w dawkach 10 mg i 25 mg jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz niewydolności serca, z dawkowaniem dostosowanym do funkcji nerek pacjenta i wskazań klinicznych. W terapii cukrzycy typu 2 zaleca się rozpoczęcie od 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 25 mg u pacjentów z eGFR ≥60 ml/min/1,73 m², którzy wymagają lepszej kontroli glikemii. U pacjentów z eGFR poniżej 60 ml/min/1,73 m² dawka 10 mg pozostaje standardem, jednak skuteczność glikemiczna jest zmniejszona przy umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek i prawdopodobnie nieobecna przy ciężkich zaburzeniach. W leczeniu niewydolności serca stosuje się dawkę 10 mg niezależnie od obecności cukrzycy, aż do eGFR 20 ml/min/1,73 m² lub CrCl 20 ml/min, poniżej których lek jest przeciwwskazany. W przypadku współistniejącej terapii insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika konieczne może być zmniejszenie ich dawek w celu uniknięcia hipoglikemii.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca typu 2, dializa, empagliflozyna, funkcja nerek, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, lek przeciwhiperglikemiczny, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, ryzyko sercowo-naczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie objętości płynów - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Dawkowanie i sposób podawania
Empagliflozyna jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz niewydolności serca, z dawkowaniem dostosowanym do funkcji nerek pacjenta. W terapii cukrzycy typu 2 zaleca się rozpoczęcie od dawki 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 25 mg u pacjentów z eGFR ≥60 ml/min/1,73 m² wymagających lepszej kontroli glikemii. U pacjentów z eGFR 30–<60 ml/min/1,73 m² dawka pozostaje na poziomie 10 mg, natomiast stosowanie empagliflozyny nie jest zalecane przy eGFR <30 ml/min/1,73 m². W leczeniu niewydolności serca dawka wynosi 10 mg raz na dobę i nie jest zwiększana, a lek można stosować do eGFR ≥20 ml/min/1,73 m² lub CrCl ≥20 ml/min. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz ze schyłkową niewydolnością nerek lub dializowanych empagliflozyna nie jest zalecana ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
compliance, cukrzyca typu 2, EGFR, ekspozycja na lek, empagliflozyna, hipoglikemia, insulina, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek przeciwhiperglikemiczny, monoterapia, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, ryzyko sercowo-naczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie objętości płynów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Empelic 10 mg
Empagliflozyna (lek Empelic) dostępna jest w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg i 25 mg. W leczeniu cukrzycy typu 2 zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 25 mg u pacjentów z eGFR ≥60 ml/min/1,73 m², którzy dobrze tolerują lek i wymagają lepszej kontroli glikemii. Maksymalna dawka dobowa wynosi 25 mg. W niewydolności serca, niezależnie od obecności cukrzycy, stosuje się dawkę 10 mg raz na dobę, bez modyfikacji w zależności od kontroli glikemii. U pacjentów z eGFR <60 ml/min/1,73 m² skuteczność glikemiczna empagliflozyny jest ograniczona, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²) stosowanie leku nie jest zalecane. W przypadku niewydolności serca terapia może być kontynuowana do eGFR 20 ml/min/1,73 m² lub CrCl 20 ml/min. U pacjentów dializowanych i ze schyłkową niewydolnością nerek brak jest danych potwierdzających skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.
cukrzyca typu 2, EGFR, empagliflozyna, hipoglikemia, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhiperglikemiczny, monitorowanie pacjenta, niedocukrzenie, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, ryzyko sercowo-naczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie objętości płynów - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Działania niepożądane
Empagliflozyna, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz niewydolności serca, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 15 582 pacjentów, z czego 10 004 otrzymywało lek. Częstość działań niepożądanych była zbliżona do placebo, z wyjątkiem hipoglikemii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny. W badaniach EMPEROR-Reduced i EMPEROR-Preserved u pacjentów z niewydolnością serca najczęstszym działaniem niepożądanym było zmniejszenie objętości płynów (11,4% przy empagliflozynie 10 mg vs 9,7% placebo). Ryzyko hipoglikemii wzrastało zwłaszcza przy skojarzeniu z insuliną MDI (do 41,3% dla dawki 25 mg empagliflozyny). Ponadto, empagliflozyna zwiększa częstość zakażeń narządów płciowych (4,0% dla 10 mg i 3,9% dla 25 mg vs 1,0% placebo), częściej u kobiet, oraz zakażeń dróg moczowych (7,0-8,8% vs 7,2% placebo). Obserwowano także przejściowe zwiększenie stężenia kreatyniny i spadek eGFR, które stabilizowały się podczas terapii lub po jej zakończeniu. Wzrost lipidów w surowicy obejmował cholesterol całkowity (4,9-5,7%), HDL (3,3-3,6%), LDL (9,5-10,0%) oraz trójglicerydy (9,2-9,9%).
cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, częstomocz, dyzuria, EGFR, empagliflozyna, frakcja wyrzutowa, hematokryt, hipoglikemia, insulina podstawowa, kandydoza pochwy, lek przeciwcukrzycowy, linagliptyna, martwicze zapalenie powięzi krocza, metformina, niewydolność serca, nykturia, obrzęk naczynioruchowy, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre uszkodzenie nerek, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, posocznica moczopochodna, stężenie kreatyniny, stężenie lipidów, świąd uogólniony, trójglicerydy, wielomocz, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zakażenie narządów płciowych, zapalenie pochwy, zapalenie żołędzi, zaparcie, zgorzel Fourniera, zmniejszenie objętości płynów, zwiększone oddawanie moczu