martwicze zapalenie powięzi krocza
Martwicze zapalenie powięzi krocza, znane również jako zgorzel Fourniera, to rzadka, ale bardzo niebezpieczna infekcja tkanek miękkich obejmująca powięzi i tkankę podskórną okolicy krocza, narządów płciowych i odbytu. Charakteryzuje się gwałtownym przebiegiem i wysoką śmiertelnością sięgającą 20-40% przypadków, mimo nowoczesnych metod leczenia.
Etiologia zakażenia jest zazwyczaj polimikrobialna, z udziałem bakterii tlenowych i beztlenowych, w tym E. coli, Klebsiella, Streptococcus, Staphylococcus, Bacteroides i Clostridium. Infekcja rozprzestrzenia się wzdłuż płaszczyzn powięziowych, powodując martwicę tkanek, która postępuje niezwykle szybko – nawet o 2-3 cm na godzinę.
Główne czynniki ryzyka obejmują cukrzycę, immunosupresję, alkoholizm, urazy miejscowe, zabiegi urologiczne oraz stany zapalne w obrębie układu moczowo-płciowego lub odbytu. Klinicznie choroba manifestuje się silnym bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem, a następnie przebarwieniem skóry, pęcherzami i martwicą, której często towarzyszy charakterystyczny nieprzyjemny zapach.
Leczenie wymaga natychmiastowej interwencji wielodyscyplinarnego zespołu i opiera się na trzech filarach: szerokospektralnej antybiotykoterapii empirycznej, agresywnym chirurgicznym usunięciu wszystkich martwiczych tkanek (debridement) oraz intensywnej terapii wspomagającej. Zabieg chirurgiczny często wymaga wielu rewizji, a w niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie stomii odbarczającej.
Wczesne rozpoznanie i niezwłoczne wdrożenie odpowiedniego leczenia są kluczowe dla poprawy rokowania. Nowoczesne metody wspomagające obejmują terapię hiperbaryczną tlenem oraz zastosowanie systemów podciśnieniowego leczenia ran (VAC), które mogą przyspieszyć proces gojenia po pierwotnym oczyszczeniu chirurgicznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Daforbis 10 mg
Daforbis (dapagliflozyna) jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek, z dawką 10 mg w badaniach klinicznych obejmujących odpowiednio ponad 15 000 pacjentów (DECLARE), 2 368 pacjentów (DAPA-HF), 3 126 pacjentów (DELIVER) oraz 2 149 pacjentów (DAPA-CKD). Profil bezpieczeństwa wykazuje, że najczęstszym działaniem niepożądanym są zakażenia narządów płciowych (5,5% w grupie dapagliflozyny vs. 0,6% placebo), głównie łagodne do umiarkowanych, z rzadszymi ciężkimi przypadkami, w tym zgorzelą Fourniera, która wystąpiła bardzo rzadko (1 przypadek na 8 574 pacjentów w DECLARE). Hipoglikemia była częstsza przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny, z ciężką hipoglikemią występującą u 0,7% pacjentów w grupie dapagliflozyny (DECLARE). Zdarzenia związane z niedoborem płynów (odwodnienie, hipowolemia, hipotensja) zgłaszano u 1,1% pacjentów na dapagliflozynie i 0,7% na placebo, z ciężkimi zdarzeniami <0,2%. Cukrzycowa kwasica ketonowa (DKA) występowała rzadziej, głównie u pacjentów stosujących insulinę (27 przypadków w grupie dapagliflozyny vs. 12 w placebo w DECLARE).
albuminuria, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, martwicze zapalenie powięzi krocza, niedobór płynów, niewydolność serca, obrzezanie, odwodnienie, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, wskaźnik albumina/kreatynina, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Empelic
Empagliflozyna (produkt leczniczy Empelic) wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej, która może przebiegać z nietypowym obrazem klinicznym i glikemią poniżej 14 mmol/l (250 mg/dl). Objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia oddychania czy dezorientacja powinny natychmiast skłonić do diagnostyki ketonemii, preferencyjnie we krwi. Leczenie należy przerwać w przypadku podejrzenia kwasicy ketonowej, hospitalizacji z powodu ciężkich chorób lub dużych zabiegów chirurgicznych, a wznowienie terapii możliwe jest dopiero po normalizacji stężenia ciał ketonowych i stabilizacji stanu pacjenta. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z małą rezerwą komórek beta, cukrzycą typu LADA, zapaleniem trzustki, odwodnieniem, zmniejszoną dawką insuliny, nadużywających alkoholu oraz u osób starszych (≥75 lat).
albuminuria, antybiotykoterapia, badanie przedmiotowe, choroba naciekowa, ciała ketonowe, cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, dezorientacja, diureza osmotyczna, EGFR, elektrolity, empagliflozyna, glikemia, glukozuria, hematokryt, inhibitor ACE, inhibitor SGLT2, jadłowstręt, kardiomiopatia Takotsubo, kwasica ketonowa, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek moczopędny, martwicze zapalenie powięzi krocza, nudności, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica moczopochodna, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, wymioty, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dagrafors 10 mg
Profil bezpieczeństwa dapagliflozyny (substancja czynna leku Dagrafors) został szczegółowo oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z cukrzycą typu 2 (DECLARE, n=8574, średnia ekspozycja 48 miesięcy), niewydolnością serca z różną frakcją wyrzutową (DAPA-HF, n=2368, 18 miesięcy; DELIVER, n=3126, 27 miesięcy) oraz przewlekłą chorobą nerek (DAPA-CKD, n=2149, 27 miesięcy). Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zakażenia narządów płciowych, występujące u 5,5% pacjentów na dapagliflozynie 10 mg vs 0,6% w grupie placebo, z przewagą u kobiet (8,4%) nad mężczyznami (1,2%). Zakażenia miały zwykle łagodny lub umiarkowany przebieg i rzadko wymagały przerwania terapii. Rzadkie, ale poważne zdarzenia obejmowały zgorzel Fourniera (6 przypadków w badaniu DECLARE, 1 w grupie dapagliflozyny vs 5 w placebo). Hipoglikemia była związana głównie z jednoczesnym stosowaniem sulfonylomocznika lub insuliny, z częstością ciężkiej hipoglikemii w badaniu DECLARE 0,7% dla dapagliflozyny i 1,0% dla placebo. Zgłaszano również przypadki cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA), głównie u pacjentów stosujących insulinę.
cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, martwicze zapalenie powięzi krocza, metformina, niedobór płynów, obniżony klirens kreatyniny, pochodna sulfonylomocznika, podwyższony hematokryt, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daforbis 5 mg
Dapagliflozyna wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2, niewydolnością serca oraz przewlekłą chorobą nerek. W badaniu DECLARE, z medianą ekspozycji 48 miesięcy (30 623 pacjento-lat), najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% vs. 0,6% placebo), głównie o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, częściej u kobiet. Hipoglikemia występowała głównie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny, z częstością lekkiej hipoglikemii do 7,9% w grupie dapagliflozyny vs. 2,1% placebo (glimepiryd) oraz ciężkiej hipoglikemii do 1,0% (insulina). Zakażenia układu moczowego były nieznacznie częstsze (4,7% vs. 3,5%), a niedobór płynów zgłaszano u 1,1% pacjentów na dapagliflozynę i 0,7% na placebo, z ciężkimi zdarzeniami <0,2%. Cukrzycowa kwasica ketonowa występowała rzadko (27 vs. 12 przypadków na 17 160 pacjentów), głównie u osób leczonych insuliną. Martwicze zapalenie powięzi krocza (zgorzel Fourniera) było bardzo rzadkie (1 przypadek w grupie dapagliflozyny vs. 5 w placebo). Zmiany parametrów nerkowych, takie jak wzrost kreatyniny, obserwowano u 3,2% pacjentów na dapagliflozynę i 1,8% na placebo, zwykle przemijające i odwracalne, z większą częstością u pacjentów z eGFR 30-60 ml/min/1,73 m².
cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, EGFR, glimepiryd, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, martwicze zapalenie powięzi krocza, metformina, niedobór płynów, niewydolność nerek, niewydolność serca, obniżenie klirensu kreatyniny, obniżone przesączanie kłębuszkowe, odwodnienie, pochodna sulfonylomocznika, przewlekła choroba nerek, sitagliptyna, stulejka, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zawroty głowy, zgorzel Fourniera - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Empagliflozyna, jako inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu pacjentów ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej, która może przebiegać z umiarkowanym hiperglikemią (<14 mmol/l lub 250 mg/dl). Objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, silne pragnienie, zaburzenia oddychania, dezorientacja czy senność powinny skłonić do natychmiastowej diagnostyki ketonemii i przerwania terapii. Leczenie empagliflozyną jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz u osób z eGFR <30 ml/min/1,73 m² (lub CrCl <30 ml/min), a dawka powinna być ograniczona do 10 mg/dobę przy eGFR 30-60 ml/min/1,73 m². U pacjentów z niewydolnością serca nie zaleca się stosowania leku przy eGFR <20 ml/min/1,73 m². Regularna ocena czynności nerek jest obligatoryjna przed i w trakcie terapii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych.
albuminuria, choroba naciekowa, cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diureza osmotyczna, elektrolity, filtracja kłębuszkowa, glukozuria, hematokryt, inhibitor ACE, inhibitor SGLT2, kardiomiopatia Takotsubo, klirens kreatyniny, kwasica ketonowa, lek moczopędny, martwicze zapalenie powięzi krocza, niewydolność serca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica moczopochodna, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diaflix 5 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna produktu leczniczego Diaflix dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, została szeroko przebadana pod kątem bezpieczeństwa u pacjentów z cukrzycą typu 2, niewydolnością serca oraz przewlekłą chorobą nerek. Dane pochodzące z ponad 15 000 pacjentów w badaniach klinicznych, w tym z dużych, długoterminowych badań DECLARE (median ekspozycji 48 miesięcy, 8574 pacjentów), DAPA-HF (18 miesięcy, 2368 pacjentów), DELIVER (27 miesięcy, 3126 pacjentów) oraz DAPA-CKD (27 miesięcy, 2149 pacjentów), potwierdzają spójny profil bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% w grupie dapagliflozyny vs. 0,6% placebo), głównie o łagodnym lub umiarkowanym przebiegu, oraz zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5%). Hipoglikemia występowała głównie w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, z częstością ciężkiej hipoglikemii do 1,0%, natomiast w monoterapii lub w połączeniu z metforminą częstość epizodów hipoglikemii była podobna do placebo (<5%).
cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, klirens kreatyniny, martwicze zapalenie powięzi krocza, metformina, niedobór płynów, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, pochodne sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, sitagliptyna, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera, zwiększony hematokryt - Leksykon substancji czynnych
Dapagliflozyna – Działania niepożądane
Dapagliflozyna, inhibitor SGLT2 dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. Dane z ponad 15 000 pacjentów oraz badania DECLARE, DAPA-HF, DELIVER i DAPA-CKD potwierdzają jej korzystny profil bezpieczeństwa przy medianie ekspozycji do 48 miesięcy. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zakażenia narządów płciowych (5,5% vs. 0,6% placebo), zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5% placebo), hipoglikemia (szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny, z ciężką hipoglikemią u 0,5-1,0% pacjentów leczonych insuliną) oraz niedobór płynów (1,1% vs. 0,7% placebo). Rzadkie, ale poważne zdarzenia obejmują cukrzycową kwasicę ketonową (27 przypadków vs. 12 placebo) oraz zgorzel Fourniera, choć ta ostatnia występowała bardzo rzadko (6 przypadków w badaniu DECLARE). Wzrost kreatyniny i zmniejszenie eGFR obserwowano częściej u pacjentów z początkowym eGFR 30-60 ml/min/1,73 m² (18,5% vs. 9,3% placebo), jednak zmiany te były zazwyczaj przemijające lub odwracalne.
albuminuria, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dysfunkcja nerek, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, martwicze zapalenie powięzi krocza, niedobór płynów, niewydolność serca, odwodnienie, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, tabletka powlekana, wielomocz, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diaflix
Dapagliflozyna (Diaflix) jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą typu 1 ze względu na ryzyko cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA), która może przebiegać z nietypowym obrazem klinicznym i stężeniem glukozy poniżej 14 mmol/l (250 mg/dl). Leku nie należy rozpoczynać u pacjentów z GFR <25 ml/min, a jego skuteczność znacząco spada przy GFR <45 ml/min, co jest szczególnie istotne u pacjentów z niewydolnością nerek. U osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min) obserwowano częstsze działania niepożądane, takie jak wzrost kreatyniny, fosforu, parathormonu oraz hipotensję. Dapagliflozyna zwiększa diurezę i może powodować spadek ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem, hipotensją, w podeszłym wieku oraz u osób z ryzykiem odwodnienia. Monitorowanie stanu nawodnienia, ciśnienia tętniczego, hematokrytu i elektrolitów jest zalecane, a w przypadku niedoboru płynów leczenie należy przerwać do czasu stabilizacji pacjenta.
albuminuria, amputacja kończyny dolnej, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotykoterapia, ból brzucha, ciała ketonowe, cukrzyca typu 1, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, diuretyk, diureza, GFR, glukozuria, hipotensja, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, jadłowstręt, kardiomiopatia naciekowa, klasyfikacja NYHA, kotransporter sodowo-glukozowy 2, kwasica ketonowa, LADA, martwicze zapalenie powięzi krocza, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk narządów płciowych, odmiedniczkowe zapalenie nerek, parathormon, peptyd C, przewlekła choroba nerek, splątanie, stężenie kreatyniny, wskaźnik hematokrytowy, zaburzenia oddychania, zakażenie układu moczowego, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diaflix 10 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna Diaflix, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi obejmującymi ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2 (m.in. badanie DECLARE z medianą ekspozycji 48 miesięcy), 2368 pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (DAPA-HF, 18 miesięcy), 3126 pacjentów z niewydolnością serca z frakcją wyrzutową >40% (DELIVER, 27 miesięcy) oraz 2149 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (DAPA-CKD, 27 miesięcy). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% w grupie dapagliflozyny 10 mg vs. 0,6% placebo), głównie o łagodnym lub umiarkowanym przebiegu, z rzadszymi przypadkami przerwania terapii. Inne zgłaszane działania obejmowały zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5%), hipoglikemię (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny), niedobór płynów (1,1% vs. 0,7%), zaparcia, suchość w ustach, wzrost kreatyniny i dyslipidemię. Ciężkie zdarzenia, takie jak zgorzel Fourniera, były bardzo rzadkie i nie wykazywały istotnej przewagi nad placebo w badaniach klinicznych.
cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, EGFR, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, hematokryt, hipoglikemia, inhibitor SGLT2, klirens kreatyniny, martwicze zapalenie powięzi krocza, niedobór płynów, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Empelic
Empagliflozyna, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz niewydolności serca, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej, która może przebiegać z umiarkowanym wzrostem glikemii (<14 mmol/l lub 250 mg/dl). Objawy prodromalne obejmują nudności, wymioty, jadłowstręt, ból brzucha, silne pragnienie, zaburzenia oddychania (np. oddech Kussmaula), dezorientację oraz zmęczenie lub senność. W przypadku podejrzenia kwasicy ketonowej należy natychmiast przerwać leczenie, hospitalizować pacjenta, monitorować stężenie ciał ketonowych we krwi i wznowić terapię dopiero po stabilizacji stanu. Leczenie empagliflozyną jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz u osób z eGFR <30 ml/min/1,73 m² (cukrzyca typu 2) lub <20 ml/min/1,73 m² (niewydolność serca). U pacjentów z eGFR 30-60 ml/min/1,73 m² dawka powinna być ograniczona do 10 mg. Regularne monitorowanie czynności nerek jest zalecane co najmniej raz w roku oraz przed włączeniem leków nefrotoksycznych.
5-anhydroglucitol, albuminuria, amputacja kończyny dolnej, choroba naciekowa, ciała ketonowe, cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diureza osmotyczna, empagliflozyna, glukozuria, hematokryt, inhibitor SGLT2, kardiomiopatia Takotsubo, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie powięzi krocza, niewydolność nerek, oddech Kussmaula, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica moczopochodna, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera - Leksykon substancji czynnych
Dapagliflozyna – Przeciwwskazania stosowania
Dapagliflozyna, inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. Preparaty dostępne na rynku (Daforbis, Dagrafors, Diaflix) zawierają dawki 5 mg i 10 mg, różniące się zawartością laktozy: Daforbis 5 mg – 25 mg laktozy jednowodnej, Daforbis 10 mg – 50 mg, Dagrafors 5 mg – 48,7 mg, Dagrafors 10 mg – 97,4 mg, natomiast Diaflix nie ma podanych danych o laktozie. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania dapagliflozyny jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym reakcje alergiczne o różnym nasileniu, od łagodnych do anafilaktycznych. W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie obecności laktozy, zwłaszcza u pacjentów z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, gdzie wyższe dawki preparatu mogą stanowić przeciwwskazanie do terapii.
cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, inhibitor SGLT2, kwasica ketonowa, laktoza jednowodna, martwicze zapalenie powięzi krocza, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, przewlekła choroba nerek, reakcja anafilaktyczna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, zaburzenie dziedziczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dagrafors
Dapagliflozyna (Dagrafors) jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą typu 1 ze względu na ryzyko cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie przy GFR poniżej 25 ml/min, nie zaleca się rozpoczynania terapii, a skuteczność hipoglikemizująca znacząco spada przy GFR < 45 ml/min. U osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR < 60 ml/min) obserwowano częstsze działania niepożądane, takie jak wzrost kreatyniny, fosforu, parathormonu oraz hipotensja. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby ekspozycja na lek jest zwiększona, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Dapagliflozyna może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem, hipotensją lub w podeszłym wieku, dlatego konieczne jest monitorowanie stanu nawodnienia i parametrów hemodynamicznych, zwłaszcza przy współistniejących schorzeniach predysponujących do odwodnienia.
autoimmunologiczna cukrzyca dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, elektrolity, GFR, hematokryt, hipotensja, inhibitor SGLT2, komórki beta, kreatynina, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie powięzi krocza, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, parathormon, peptyd C, zaburzenie czynności nerek, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dagrafors
Dapagliflozyna, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą typu 1 ze względu na ryzyko cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA). Lek nie powinien być rozpoczynany u pacjentów z GFR < 25 ml/min, a jego skuteczność jest ograniczona przy GFR < 45 ml/min, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. W badaniach klinicznych u pacjentów z GFR < 60 ml/min obserwowano zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost stężenia kreatyniny, fosforu, parathormonu oraz hipotensja. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek. Dapagliflozyna zwiększa diurezę i może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga monitorowania szczególnie u osób z nadciśnieniem, hipotensją lub w podeszłym wieku. W przypadku odwodnienia konieczne jest przerwanie terapii do czasu wyrównania stanu nawodnienia.
albuminuria, autoimmunologiczna cukrzyca dorosłych, brak laktazy, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, diureza, funkcja nerek, GFR, hipotensja, inhibitor SGLT2, kotransporter sodowo-glukozowy 2, martwicze zapalenie powięzi krocza, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, przewlekła choroba nerek, stężenie elektrolitów, stężenie fosforu, stężenie kreatyniny, stężenie parathormonu, wskaźnik hematokrytowy, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie trzustki, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgorzel Fourniera - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Działania niepożądane
Empagliflozyna, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz niewydolności serca, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 15 582 pacjentów, z czego 10 004 otrzymywało lek. Częstość działań niepożądanych była zbliżona do placebo, z wyjątkiem hipoglikemii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny. W badaniach EMPEROR-Reduced i EMPEROR-Preserved u pacjentów z niewydolnością serca najczęstszym działaniem niepożądanym było zmniejszenie objętości płynów (11,4% przy empagliflozynie 10 mg vs 9,7% placebo). Ryzyko hipoglikemii wzrastało zwłaszcza przy skojarzeniu z insuliną MDI (do 41,3% dla dawki 25 mg empagliflozyny). Ponadto, empagliflozyna zwiększa częstość zakażeń narządów płciowych (4,0% dla 10 mg i 3,9% dla 25 mg vs 1,0% placebo), częściej u kobiet, oraz zakażeń dróg moczowych (7,0-8,8% vs 7,2% placebo). Obserwowano także przejściowe zwiększenie stężenia kreatyniny i spadek eGFR, które stabilizowały się podczas terapii lub po jej zakończeniu. Wzrost lipidów w surowicy obejmował cholesterol całkowity (4,9-5,7%), HDL (3,3-3,6%), LDL (9,5-10,0%) oraz trójglicerydy (9,2-9,9%).
cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, częstomocz, dyzuria, EGFR, empagliflozyna, frakcja wyrzutowa, hematokryt, hipoglikemia, insulina podstawowa, kandydoza pochwy, lek przeciwcukrzycowy, linagliptyna, martwicze zapalenie powięzi krocza, metformina, niewydolność serca, nykturia, obrzęk naczynioruchowy, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre uszkodzenie nerek, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, posocznica moczopochodna, stężenie kreatyniny, stężenie lipidów, świąd uogólniony, trójglicerydy, wielomocz, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zakażenie narządów płciowych, zapalenie pochwy, zapalenie żołędzi, zaparcie, zgorzel Fourniera, zmniejszenie objętości płynów, zwiększone oddawanie moczu