stabilna przewlekła niewydolność serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory
Wskazanie

Stabilna przewlekła niewydolność serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory (HFrEF – Heart Failure with reduced Ejection Fraction) to stan kliniczny, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu. Jest to efekt upośledzenia kurczliwości mięśnia sercowego, co objawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) poniżej 40%. Stan ten rozwija się przewlekle i może być skutkiem choroby wieńcowej, przebytego zawału serca, kardiomiopatii, nadciśnienia tętniczego, wad zastawkowych lub innych schorzeń.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca opiera się na wielokierunkowej farmakoterapii. Podstawę stanowią inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) jak Prestarium (peryndopryl), Enarenal (enalapryl) lub antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) jak Cozaar (losartan), Diovan (walsartan). Kolejną grupą są beta-adrenolityki o udowodnionej skuteczności w HFrEF: Betaloc ZOK (metoprolol), Coronal (bisoprolol), Nebilet (nebiwolol). Niezbędne są także antagonisty aldosteronu: Spironol (spironolakton) czy Inspra (eplerenon).

W nowszych schematach leczenia kluczową rolę odgrywają flozyny (inhibitory SGLT2) jak Forxiga (dapagliflozyna), Jardiance (empagliflozyna) oraz sakubitril/walsartan (Entresto). Leki moczopędne stosowane w zależności od retencji płynów to głównie Furosemid (furosemid) oraz Torasemid (torasemid). W wybranych przypadkach stosuje się iwabradynę (Procoralan) czy digoksynę (Digoxin).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z HFrEF obejmują optymalizację dawek leków, które często są ograniczane z powodu hipotonii, bradykardii czy pogorszenia funkcji nerek. Problematyczne jest również właściwe dawkowanie diuretyków – zbyt intensywna diureza może prowadzić do odwodnienia i pogorszenia funkcji nerek, podczas gdy niewystarczająca powoduje retencję płynów i zaostrzenie objawów. Wyzwaniem pozostaje także zindywidualizowanie terapii u pacjentów z chorobami współistniejącymi (cukrzyca, przewlekła choroba nerek, POChP), które mogą ograniczać możliwości leczenia.

Istotne trudności dotyczą również utrzymania adherencji do wielolekowej terapii oraz modyfikacji stylu życia (ograniczenie soli, regularna aktywność fizyczna). Mimo postępów w farmakoterapii, u części pacjentów obserwuje się progresję choroby pomimo optymalnego leczenia, co może wymagać rozważenia metod inwazyjnych, w tym implantacji urządzeń (CRT, ICD) lub kwalifikacji do przeszczepu serca.