pierwotne zakażenie EBV

Pierwotne zakażenie wirusem Epsteina-Barr (EBV) stanowi pierwszą ekspozycję organizmu na ten patogen i często przebiega bezobjawowo, szczególnie u dzieci. U nastolatków i młodych dorosłych może manifestować się jako mononukleoza zakaźna, charakteryzująca się gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych, zapaleniem gardła i zmęczeniem.

Diagnostyka pierwotnego zakażenia EBV opiera się na badaniach serologicznych, gdzie kluczowe znaczenie ma wykrycie przeciwciał anty-VCA (Viral Capsid Antigen) w klasie IgM oraz IgG, a także brak przeciwciał anty-EBNA (Epstein-Barr Nuclear Antigen). Pomocne są również badania morfologii krwi, które mogą wykazać limfocytozę z obecnością atypowych limfocytów.

Leczenie pierwotnego zakażenia EBV jest głównie objawowe i obejmuje odpoczynek, nawodnienie oraz leki przeciwgorączkowe. W ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy powikłaniach takich jak obrzęk gardła czy małopłytkowość, może być konieczne zastosowanie glikokortykosteroidów. Po pierwotnym zakażeniu wirus pozostaje w organizmie w formie latentnej, kolonizując limfocyty B, i może ulegać reaktywacji w stanach obniżonej odporności.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl