niewydolność serca z wysokim rzutem

Niewydolność serca z wysokim rzutem (high-output heart failure) to nietypowa postać niewydolności serca, w której serce pompuje zwiększoną objętość krwi (wysoki rzut serca), ale mimo to nie jest w stanie zaspokoić zapotrzebowania metabolicznego organizmu. Stanowi to przeciwieństwo klasycznej niewydolności serca z niskim rzutem, gdzie serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi.

Przyczyny niewydolności serca z wysokim rzutem obejmują stany zwiększonego zapotrzebowania metabolicznego lub zmniejszonego oporu naczyniowego, takie jak: niedokrwistość, ciąża, przetoki tętniczo-żylne, nadczynność tarczycy, choroba beri-beri, choroba Pageta oraz marskość wątroby. W tych stanach zwiększony rzut serca jest mechanizmem kompensacyjnym, który ma na celu zapewnienie odpowiedniego przepływu krwi do tkanek.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniach laboratoryjnych oraz badaniach obrazowych, w tym echokardiografii, która potwierdza zwiększony rzut serca przy zachowanej lub nawet podwyższonej frakcji wyrzutowej lewej komory (EF). Podwyższone stężenie peptydów natriuretycznych (BNP, NT-proBNP) potwierdza rozpoznanie niewydolności serca. Leczenie koncentruje się przede wszystkim na usunięciu przyczyny wywołującej stan wysokiego rzutu oraz leczeniu objawowym niewydolności serca.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl