zanik hipokampa

Zanik hipokampa (atrofia hipokampa) to proces degeneracyjny dotyczący hipokampa – struktury mózgowej zlokalizowanej w płacie skroniowym, która odgrywa kluczową rolę w formowaniu pamięci, uczeniu się oraz orientacji przestrzennej. Objawia się zmniejszeniem objętości tkanki hipokampa, co ma istotne konsekwencje kliniczne.

Proces ten jest typowy dla wielu chorób neurodegeneracyjnych, szczególnie choroby Alzheimera, gdzie zanik hipokampa stanowi jeden z wczesnych biomarkerów obrazowych. Występuje również w przebiegu padaczki skroniowej, depresji, zespołu stresu pourazowego, schizofrenii oraz jako konsekwencja fizjologicznego starzenia się, choć w znacznie wolniejszym tempie niż w procesach patologicznych.

Diagnostyka zaniku hipokampa opiera się przede wszystkim na badaniach neuroobrazowych – rezonansie magnetycznym (MRI), gdzie ocenia się objętość hipokampa, jego kształt oraz intensywność sygnału. Wykazanie zaniku hipokampa pomaga w różnicowaniu chorób neurodegeneracyjnych, prognozowaniu progresji łagodnych zaburzeń poznawczych do demencji oraz monitorowaniu odpowiedzi na leczenie.

Leczenie podstawowe ukierunkowane jest na chorobę wywołującą zanik, natomiast nie istnieją obecnie terapie specyficznie odwracające proces zaniku hipokampa. Badania nad neuroplastycznością i neurogenezą w hipokampie sugerują, że aktywność fizyczna, trening poznawczy oraz odpowiednia kontrola chorób naczyniowych mogą częściowo spowolnić proces degeneracji tej struktury.