wynaczynienie preparatu
Wynaczynienie preparatu to powikłanie, które może wystąpić podczas podawania leków dożylnych lub preparatów chemioterapeutycznych. Polega na przedostaniu się leku poza naczynie żylne do otaczających tkanek, co może prowadzić do różnych reakcji miejscowych – od łagodnego zaczerwienienia i bólu po ciężkie uszkodzenia tkanek, w tym martwicę.
Czynniki ryzyka wynaczynienia obejmują nieprawidłową technikę wkłucia, słaby stan żył pacjenta, podawanie leków przez małe naczynia obwodowe oraz stosowanie leków o właściwościach drażniących lub pęcherzowych. Szczególnie niebezpieczne jest wynaczynienie cytostatyków, które mogą powodować długotrwałe i trudno gojące się uszkodzenia.
Postępowanie w przypadku wynaczynienia preparatu obejmuje natychmiastowe przerwanie infuzji, aspirację pozostałości leku (jeśli to możliwe), zastosowanie odpowiednich środków neutralizujących w zależności od rodzaju leku oraz monitoring miejsca wynaczynienia. W niektórych przypadkach konieczna jest interwencja chirurgiczna. Ważną rolę odgrywa profilaktyka, w tym odpowiednie szkolenie personelu medycznego oraz stosowanie protokołów podawania leków wysokiego ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kwas mezo-2,3-dimerkaptobursztynowy – Działania niepożądane
Kwas mezo-2,3-dimerkaptobursztynowy (DMSA) stosowany w diagnostyce nuklearnej może wywoływać działania niepożądane, w tym reakcje anafilaktoidalne o charakterze od łagodnego do umiarkowanego, reakcje wazowagalne oraz miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak wysypka, obrzęk czy stan zapalny. Reakcje anafilaktoidalne mogą obejmować objawy takie jak wysypka, świąd, obrzęk krtani, bezdech, nudności czy niskie ciśnienie krwi, a ich częstość występowania jest nieznana. Personel medyczny powinien być przygotowany na natychmiastową interwencję, dysponując odpowiednim sprzętem (rurka dotchawicza, respirator) oraz lekami przeciwwstrząsowymi. Reakcje wazowagalne, często związane z lękiem pacjenta, manifestują się omdleniami, niskim ciśnieniem krwi i zawrotami głowy, a miejscowe reakcje mogą wymagać szczególnej uwagi, zwłaszcza w przypadku rozległego wynaczynienia, które może wymagać interwencji chirurgicznej.
3-dimerkaptobursztynowy, bezdech, dawka promieniowania, dawka skuteczna, diagnostyka nuklearna, DMSA, indukcja nowotworu, kwas mezo-2, medycyna nuklearna, nerw błędny, niskie ciśnienie krwi, obrzęk języka, obrzęk krtani, omdlenie, pokrzywka, preparat radiofarmaceutyczny, promieniowanie jonizujące, reakcja anafilaktoidalna, reakcja wazowagalna, rurka dotchawicza, wada wrodzona, wynaczynienie preparatu, zapalenie spojówek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fibrovein 1% (10 mg/ml)
Przedawkowanie Fibrovein (sodu tetradecylu siarczanu) wiąże się głównie z ryzykiem powikłań miejscowych, wynikających z zastosowania zbyt wysokiego stężenia preparatu względem kalibru leczonego naczynia. Preparat dostępny jest w stężeniach 0,2%, 0,5%, 1% oraz 3%, zawierających odpowiednio od 2 mg/ml do 30 mg/ml substancji czynnej. Przekroczenie zalecanych stężeń, zwłaszcza stosowanie >0,5% dla teleangiektazji i małych żył, może prowadzić do przebarwień skóry, a stężenia 1% i 3% zwiększają ryzyko miejscowej martwicy tkanek, owrzodzeń i blizn. Brak jest udokumentowanych przypadków ogólnoustrojowego przedawkowania, jednak należy mieć na uwadze potencjalne działania niepożądane związane z innymi składnikami preparatu, takimi jak alkohol benzylowy (20 mg/ml), sód (do 3,1 mg/ml) i potas (0,3 mg/ml).