inhibitor konkurencyjny
Inhibitor konkurencyjny to substancja, która konkuruje z substratem o miejsce wiążące enzymu, blokując w ten sposób jego aktywność katalityczną. Wiązanie to jest odwracalne, co oznacza, że inhibitor może zostać wypierany przez substrat, gdy jego stężenie jest wystarczająco wysokie.
Mechanizm działania inhibitora konkurencyjnego polega na tym, że ma on strukturę podobną do naturalnego substratu enzymu, dzięki czemu może się wiązać z jego centrum aktywnym. Nie powoduje jednak reakcji katalitycznej. W badaniach kinetycznych inhibicja konkurencyjna charakteryzuje się wzrostem wartości Km (stałej Michaelisa), przy niezmienionej wartości Vmax (maksymalnej szybkości reakcji).
Inhibitory konkurencyjne mają duże znaczenie w farmakologii, gdzie są wykorzystywane jako leki blokujące określone szlaki metaboliczne. Przykładami są metotreksat (inhibitor reduktazy dihydrofolianowej stosowany w terapii przeciwnowotworowej), inhibitory konwertazy angiotensyny (stosowane w leczeniu nadciśnienia) czy statyny (inhibitory reduktazy HMG-CoA, wykorzystywane w terapii hipercholesterolemii).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meaxin 400 mg
Imatynib wykazuje przewidywalną i liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 1000 mg, z bardzo wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 98%. Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, której ekspozycja stanowi 16% AUC imatynibu. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a lek sam jest inhibitorem izoenzymów CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Kumulacja leku w stanie równowagi wynosi 1,5-2,5-krotnie przy podawaniu raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (68% dawki) oraz moczem (13% dawki), z czego 25% dawki jest wydalane w formie niezmienionej.
5-fluorouracyl, biodostępność doustna, CYP3A4, dysfunkcja wątroby, erytromycyna, farmakokinetyka imatynibu, flukonazol, hamowanie CYP2C8, inhibitor konkurencyjny, izoenzymy CYP, klirens leku, kwaśna alfa-glikoproteina, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa, powierzchnia ciała, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meaxin 100 mg
Imatynib charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz okresem półtrwania około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. W osoczu wykazuje silne wiązanie z białkami (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Głównym enzymem metabolizującym lek jest CYP3A4, a jego N-demetylowany metabolit, stanowiący 16% AUC imatynibu, wykazuje podobną aktywność farmakologiczną. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane w ciągu 7 dni, głównie z kałem (68%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%). Farmakokinetyka imatynibu wykazuje liniową zależność AUC w zakresie dawek 25-1000 mg, a kumulacja w stanie stacjonarnym wynosi 1,5-2,5-krotnie przy podawaniu raz na dobę.
5-fluorouracyl, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja leku, inhibitor konkurencyjny, klirens leku, kumulacja leku, kwaśna alfa-glikoproteina, maksymalne stężenie leku, N-demetylowa pochodna piperazyny, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, paklitaksel, przerzuty do wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie hematologiczne, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Empelic 10 mg
Empagliflozyna, będąca silnym i selektywnym inhibitorem kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) o wartości IC50 1,3 nmol, działa poprzez hamowanie resorpcji glukozy w nerkach, co prowadzi do zwiększonego wydalania glukozy z moczem (około 78 g/dobę po 4 tygodniach terapii) i poprawy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. Mechanizm ten jest niezależny od funkcji komórek beta i działania insuliny, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii. Dodatkowo, empagliflozyna indukuje diurezę osmotyczną i zwiększone wydalanie sodu, co skutkuje umiarkowanym obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz redukcją masy ciała, co jest korzystne w kontekście współistniejącej otyłości i nadciśnienia tętniczego u pacjentów z cukrzycą.
ciśnienie krwi, cukrzyca typu 2, czynność komórek beta, diureza osmotyczna, działanie nefroprotekcyjne, empagliflozyna, filtracja kłębuszkowa, funkcja rozkurczowa, glukoza na czczo, glukozuria, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, inhibitor konkurencyjny, inhibitor SGLT2, insulina, kontrola glikemii, kotransporter SGLT2, leczenie hipoglikemizujące, leczenie skojarzone, mechanizm działania, model HOMA-β, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, NT-proBNP, ryzyko sercowo-naczyniowe, śmiertelność sercowo-naczyniowa, transporter glukozy, układ współczulny, wskaźnik GFR, wydalanie sodu