przeciwciała anty-NMDAR
Przeciwciała anty-NMDAR (przeciwciała przeciwko receptorowi N-metylo-D-asparaginowemu) są markerami autoimmunologicznego zapalenia mózgu. Są to przeciwciała skierowane przeciwko podjednostce GluN1 receptora NMDA, który odgrywa kluczową rolę w plastyczności synaptycznej, procesach uczenia się i pamięci.
Zapalenie mózgu z przeciwciałami anty-NMDAR najczęściej dotyka młode kobiety i dzieci, choć może wystąpić w każdym wieku. U około 38% dorosłych pacjentów (głównie kobiet) choroba jest związana z obecnością nowotworu, najczęściej potworniaka jajnika. U dzieci i mężczyzn związek z nowotworem jest rzadszy.
Objawy kliniczne obejmują zaburzenia psychiatryczne (psychoza, halucynacje, agresja), zaburzenia pamięci, drgawki, zaburzenia ruchowe (dyskineza, dystonia), zaburzenia autonomiczne oraz spadek poziomu świadomości mogący prowadzić do śpiączki. Diagnostyka opiera się na wykryciu przeciwciał anty-NMDAR w płynie mózgowo-rdzeniowym (bardziej czułe) lub surowicy.
Leczenie obejmuje immunoterapię pierwszego rzutu (kortykosteroidy, immunoglobuliny dożylne, plazmafereza), a w przypadku braku odpowiedzi – leczenie drugiego rzutu (rytuksymab, cyklofosfamid). U pacjentów z nowotworem konieczne jest jego usunięcie. Wczesne rozpoznanie i leczenie znacząco poprawia rokowanie – około 80% pacjentów osiąga dobry wynik funkcjonalny.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie mózgu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Autoimmunologiczne zapalenie mózgu (AE) stanowi neurologiczny stan nagły, którego rokowanie poprawiło się dzięki postępom w diagnostyce i immunoterapii, choć śmiertelność nadal wynosi od 6% do 19%, a ryzyko nawrotu waha się od 10% do 38%, z wyjątkami takimi jak podtypy anty-LGI-1 (52% nawrotów) i anty-MOG (62%). Kluczowe narzędzia prognostyczne obejmują skalę NEOS, która koreluje z funkcjonalnym stanem po roku, skalę ACS (czułość 83,78%, swoistość 73,91%) oraz skalę CASE, szczególnie przydatną w zapaleniu mózgu z przeciwciałami anty-NMDAR. Niezależne czynniki ryzyka złego rokowania to zaawansowany wiek, zaburzenia świadomości i obecność fal wolnych (≥50%) w EEG. Skala NEOS jest bardziej adekwatna do przewidywania długoterminowych wyników funkcjonalnych u pacjentów z AE.
autoimmunologiczne zapalenie mózgu, badanie EEG, biomarker biologiczny, czynnik rokowniczy, deplecja komórek B, fale wolne, funkcje poznawcze, funkcje wykonawcze, immunoglobuliny, immunoterapia, kortykosteroidy, leczenie immunomodulujące, objawy resztkowe, przeciwciała anty-MOG, przeciwciała anty-NMDAR, skala mRS, skala prognostyczna, utrata pamięci, wirusowe zapalenie mózgu, zaburzenia poznawcze, zaburzenia świadomości, zanik płata skroniowego - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie mózgu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Autoimmunologiczne zapalenie mózgu to zespół chorób charakteryzujących się ostrym lub podostrym zapaleniem mózgu, związanym z obecnością przeciwciał przeciwko białkom powierzchniowym neuronów i białkom synaptycznym, z najczęstszą formą – zapaleniem mózgu z przeciwciałami anty-NMDAR. Choroba manifestuje się szerokim spektrum objawów neurologicznych i psychiatrycznych, takich jak napady padaczkowe, zaburzenia ruchu, dysfunkcja autonomiczna, hipowentylacja oraz zmiany stanu psychicznego. Diagnostyka opiera się na wykryciu przeciwciał w surowicy i płynie mózgowo-rdzeniowym, badaniach neuroobrazowych (MRI, FDG-PET) oraz EEG, a także wykluczeniu przyczyn infekcyjnych. W terapii pierwszej linii stosuje się wysokodawkowe metyloprednizolony (1 g/dobę przez 3-7 dni), dożylne immunoglobuliny (0,4 g/kg/dobę przez 5 dni) oraz plazmaferezę (5-10 sesji co drugi dzień). W przypadku braku odpowiedzi po 2-4 tygodniach wdraża się leki drugiej linii, takie jak rytuksymab czy azatiopryna. Leczenie wspomagające obejmuje leki przeciwpadaczkowe, psychiatryczne oraz terapię nowotworu w przypadku zespołów paraneoplastycznych.
autoimmunologiczne zapalenie mózgu, azatiopryna, bortezomib, cyklofosfamid, dysfagia, dysfunkcja autonomiczna, elektroencefalografia, funkcje poznawcze, hipowentylacja, immunoglobuliny dożylne, inebilizumab, kortykosteroidy, leki przeciwpadaczkowe, metyloprednizolon, mykofenolan mofetylu, napad padaczkowy, plazmafereza, pleocytoza, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, prążki oligoklonalne, przeciwciała anty-NMDAR, rezonans magnetyczny mózgu, rytuksymab, seronegatywne autoimmunologiczne zapalenie mózgu, stan padaczkowy, stan zapalny, tocilizumab, zaburzenia mowy, zaburzenia ruchu, zaburzenia snu, zapalenie mózgu infekcyjne, zespół paraneoplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczna padaczka – Leczenie
Autoimmunologiczna padaczka to jednostka chorobowa charakteryzująca się napadami padaczkowymi wywołanymi przez nieprawidłową odpowiedź immunologiczną skierowaną przeciwko komórkom mózgu. Standardowe leki przeciwpadaczkowe (AED) wykazują ograniczoną skuteczność, dlatego podstawą terapii jest immunoterapia. Leczenie pierwszego rzutu obejmuje wysokodawkowe kortykosteroidy (metyloprednizolon 1 g/dobę IV przez 3-5 dni), dożylne immunoglobuliny (IVIg 0,4 g/kg/dobę przez 3-5 dni) oraz plazmaferezę, stosowaną w przypadku przeciwwskazań lub braku odpowiedzi na wcześniejsze metody. W przypadku braku poprawy po 2 tygodniach lub pogorszenia stanu klinicznego wdraża się leki drugiego rzutu, takie jak rytuksymab (1 g IV dwukrotnie w odstępie 2 tygodni), cyklofosfamid (750 mg/m² miesięcznie do 6 miesięcy), tocilizumab czy anakinra. Leczenie podtrzymujące może obejmować mykofenolan mofetylu, azatioprynę, rytuksymab lub cyklofosfamid, a terapia AED, zwłaszcza blokery kanałów sodowych (karbamazepina, fenytoina, okskarbazepina, lakozamid), pełni rolę wspomagającą kontrolę napadów.
ablacja laserowa, anakinra, autoimmunologiczna padaczka, autoimmunologiczne zapalenie mózgu, azatiopryna, bortezomib, cyklofosfamid, dieta ketogeniczna, fenytoina, immunoglobuliny dożylne, immunoterapia, inhibitor cytokin, inhibitor dopełniacza, kanał sodowy, karbamazepina, kortykosteroidy, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, metyloprednizolon, mykofenolan mofetylu, napad padaczkowy, neuromodulacja, okskarbazepina, plazmafereza, przeciwciała anty-LGI1, przeciwciała anty-NMDAR, przeciwciało monoklonalne, receptor interleukiny-6, rytuksymab, stan padaczkowy, tocilizumab, układ immunologiczny, zespół Rasmussena