częstość rytmu serca
Częstość rytmu serca (HR – heart rate) to liczba skurczów serca w ciągu minuty. Jest to jeden z podstawowych parametrów życiowych, który odzwierciedla stan układu krążenia. U osoby dorosłej w spoczynku prawidłowa częstość rytmu serca wynosi zazwyczaj 60-100 uderzeń na minutę, choć u wytrenowanych sportowców może być niższa (40-60/min).
Ocena częstości rytmu serca stanowi istotny element badania przedmiotowego i może być wykonana poprzez badanie tętna na tętnicy promieniowej, osłuchiwanie tonów serca lub przy użyciu elektrokardiogramu. Częstość rytmu serca zmienia się pod wpływem wielu czynników, takich jak wysiłek fizyczny, stres, gorączka, leki, a także schorzenia układu sercowo-naczyniowego i endokrynologicznego.
W praktyce klinicznej rozpoznaje się tachykardię, gdy częstość rytmu serca przekracza 100 uderzeń na minutę oraz bradykardię, gdy jest mniejsza niż 60 uderzeń na minutę. Przewlekłe zaburzenia częstości rytmu serca mogą być objawem chorób serca, takich jak niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca czy zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, i wymagają odpowiedniej diagnostyki oraz leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Coronal 10 10 mg
Bisoprolol fumaranu stosuje się w dawce początkowej 5 mg na dobę u dorosłych, z możliwością zwiększenia do 10 mg, a maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg, dostosowywana indywidualnie do częstości rytmu serca i odpowiedzi klinicznej. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest zwykle konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami wątroby dawkę maksymalną ogranicza się do 10 mg na dobę. U pacjentów dializowanych brak jest wskazań do zmiany dawkowania, choć doświadczenie kliniczne jest ograniczone. W populacji geriatrycznej nie wymaga się zmiany schematu dawkowania, jednak zaleca się staranne monitorowanie ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Bisoprololu nie zaleca się stosować u dzieci i młodzieży z powodu braku danych klinicznych.
beta-bloker, bisoprolol, bisoprololu fumaran, choroba niedokrwienna serca, częstość rytmu serca, efekt odbicia, klirens kreatyniny, linia podziału, pacjent dializowany, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, tabletka powlekana, uwalnianie substancji czynnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Treprostinil Reddy 2,5 mg/ml
Treprostynil, analog prostacykliny i inhibitor agregacji płytek krwi (kod ATC: B01AC21), wykazuje dwukierunkowe działanie farmakodynamiczne: rozszerza naczynia krwionośne w krążeniu płucnym i tętniczym oraz hamuje agregację płytek. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że lek zmniejsza obciążenie następcze prawej i lewej komory serca, co przekłada się na wzrost pojemności minutowej i wyrzutowej serca, bez istotnego wpływu na przewodzenie sercowe. W dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach III fazy z udziałem 469 dorosłych pacjentów z różnymi postaciami nadciśnienia płucnego, treprostynil podawany w ciągłej infuzji podskórnej w dawce średnio 9,3 ng/kg mc./min przez 12 tygodni wykazał istotną poprawę dystansu w 6-minutowym teście marszu o średnio 19,7 m w porównaniu do placebo (p=0,0064). Ponadto zaobserwowano korzystne zmiany hemodynamiczne, takie jak obniżenie średniego ciśnienia w tętnicy płucnej (PAPm), ciśnienia w prawym przedsionku (RAP), naczyniowego oporu płucnego (PVR) oraz poprawę wskaźnika sercowego (CI) i nasycenia tlenem krwi żylnej (SvO₂).
6-minutowy test marszu, agregacja płytek krwi, analog prostacykliny, bozentan, ciśnienie w prawym przedsionku, ciśnienie w tętnicy płucnej, częstość rytmu serca, działanie antyagregacyjne, epoprostenol, idiopatyczne nadciśnienie płucne, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, iloprost, infuzja podskórna, inhibitor agregacji płytek, klasyfikacja NYHA, krążenie płucne, naczyniowy opór płucny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne w chorobie tkanki łącznej, obciążenie następcze serca, pojemność minutowa, pojemność wyrzutowa serca, przeciek lewo-prawy, przewodzenie sercowe, rozszerzanie naczyń krwionośnych, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, twardzina, wlew podskórny, wrodzona kardiopatia, wskaźnik duszności Borga, wskaźnik sercowy, współczynnik duszności-zmęczenia, żylne nasycenie tlenem - Leksykon substancji czynnych
Metoprolol winian – Wskazania do stosowania
Metoprolol winian, selektywny beta-1-adrenolityk, jest szeroko stosowany w leczeniu schorzeń układu sercowo-naczyniowego, takich jak nadciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, zaburzenia rytmu serca (zwłaszcza częstoskurcz nadkomorowy), stabilna niewydolność serca (klasa II-IV wg NYHA, frakcja wyrzutowa lewej komory <40%) oraz w profilaktyce wtórnej po zawale mięśnia sercowego. Dostępny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, metoprolol zmniejsza kurczliwość mięśnia sercowego, zwalnia częstość rytmu serca i obniża ciśnienie tętnicze, co przekłada się na redukcję zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen oraz poprawę perfuzji wieńcowej. W terapii niewydolności serca stosowany jest w skojarzeniu z innymi lekami (ACE-I, ARB, diuretyki, antagoniści receptora mineralokortykoidowego), z ostrożnym stopniowym zwiększaniem dawki, aby uniknąć zaostrzenia objawów.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk selektywny, blaszka miażdżycowa, częstość rytmu serca, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, działanie chronotropowo ujemne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, kurczliwość mięśnia sercowego, lek hipotensyjny, naczynie mózgowe, nadciśnienie tętnicze, napad migreny, perfuzja wieńcowa, ponowny zawał, profilaktyka migreny, profilaktyka wtórna po zawale, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor beta-1 adrenergiczny, stabilna choroba wieńcowa, stabilna objawowa niewydolność serca, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowy, zaburzenie rytmu serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, zawał mięśnia sercowego, zgon z przyczyn sercowych - Leksykon leków
Interakcje leku – Nicorette Icy White Gum 2 mg
Stosowanie Nicorette Icy White Gum, zawierającej 2 mg nikotyny, nie wykazuje jednoznacznie istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami, jednak nikotyna może zwiększać hemodynamiczne działanie adenozyny, prowadząc do wzrostu ciśnienia tętniczego i częstości rytmu serca oraz nasilać ból w klatce piersiowej związany z dławicą piersiową. Spożycie alkoholu podczas terapii może obniżać skuteczność leczenia, zwiększać ryzyko nawrotu palenia oraz nasilać objawy sercowo-naczyniowe, takie jak tachykardia i nadciśnienie. Zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu w trakcie stosowania NTZ. Nikotyna może również modyfikować działanie leków β-adrenolitycznych, antagonistów wapnia, leków przeciwdepresyjnych (SSRI, SNRI) oraz wpływać na metabolizm leków przez enzymy cytochromu P450, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych i ewentualnej korekty dawkowania.
antagonista wapnia, ból w klatce piersiowej, ciśnienie tętnicze krwi, cytochrom P450, częstość rytmu serca, dławica piersiowa, działanie hemodynamiczne adenozyny, enzym wątrobowy, guma do żucia lecznicza, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek SSRI, lek β-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, nawrót palenia, Nicorette Icy White Gum, nikotyna z kationitem, nikotynowa terapia zastępcza, objawy układu sercowo-naczyniowego, parametr hemodynamiczny, receptor adrenergiczny, skuteczność leczenia, SNRI, substancja stymulująca, tachykardia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bisopromerck 5 5 mg
Lek Bisopromerck zawiera bisoprololu fumaranu w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg, a maksymalna dawka dobowa to 20 mg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od stanu klinicznego pacjenta, odpowiedzi na leczenie oraz częstości rytmu serca. Terapia jest zazwyczaj długotrwała, a nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki pod kontrolą lekarza. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby lub nerek modyfikacja dawkowania zwykle nie jest konieczna, natomiast u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) oraz ciężką niewydolnością wątroby dawka maksymalna nie powinna przekraczać 10 mg na dobę.
bezpieczeństwo i skuteczność, bisoprololu fumaran, Bisopromerck, choroba niedokrwienna serca, częstość rytmu serca, dawka początkowa, dializa, dzieci i młodzież, farmakokinetyka bisoprololu, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, przerwanie podawania leku, tabletka powlekana, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie objawów - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Borez 5 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna preparatu Borez, jest selektywnym beta1-adrenolitykiem o dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzującym się wysoką selektywnością wobec receptorów beta1-adrenergicznych oraz brakiem istotnego wpływu na receptory beta2, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych ze strony układu oddechowego i metabolicznego. Mechanizm działania obejmuje obniżenie aktywności reninowej osocza oraz blokadę receptorów beta1 w mięśniu sercowym, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, kurczliwości mięśnia sercowego i zapotrzebowania na tlen. Maksymalny efekt terapeutyczny pojawia się po 3-4 godzinach, a okres półtrwania 10-12 godzin umożliwia podawanie leku raz na dobę. Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy osiągany jest po około 2 tygodniach terapii.
aktywność reninowa osocza, aktywność sympatykomimetyczna, antagonista receptora angiotensyny, badanie echokardiograficzne, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, bradykardia, choroba wieńcowa, częstość rytmu serca, dławica piersiowa, działanie przeciwdławicowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, kurczliwość miokardium, mięsień gładki oskrzeli, nagły zgon, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, ostra dekompensacja, pojemność minutowa serca, receptor beta-adrenergiczny, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, skurczowa niewydolność serca, stabilizacja błon komórkowych, udar mózgu, zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levosimendan Reig Jofre 2,5 mg/ml
Lewozymendan, lek z grupy zwiększających wrażliwość na wapń (kod ATC: C01CX08), wykazuje unikalny mechanizm działania polegający na zwiększaniu siły skurczu mięśnia sercowego poprzez wiązanie z troponiną C, bez zaburzania rozkurczu. Dodatkowo otwiera ATP-zależne kanały potasowe w mięśniach gładkich naczyń, co prowadzi do rozszerzenia naczyń tętniczych i żylnych, zmniejszając obciążenie wstępne i następcze serca. W badaniach hemodynamicznych u pacjentów z niewydolnością serca dawki nasycające 3-24 μg/kg mc. oraz infuzje ciągłe 0,05-0,2 μg/kg mc./min poprawiały pojemność minutową serca, frakcję wyrzutową i obniżały ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych oraz opór naczyniowy, bez zwiększenia zużycia tlenu przez mięsień sercowy. Lewozymendan wykazuje także zdolność do pobudzania „ogłuszonego mięśnia sercowego” po PTCA lub leczeniu trombolitycznym oraz obniża stężenie endoteliny-1 u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca.
amina katecholowa, ATP-zależny kanał potasowy, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, ciśnienie w prawym przedsionku, ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych, częstość rytmu serca, diuretyk, dobutamina, endotelina-1, fosfodiesteraza III, frakcja wyrzutowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, leczenie nerkozastępcze, lewozymendan, mechaniczna wentylacja, mechaniczne urządzenie wspomagające pracę serca, migotanie przedsionków, natriuretyczny peptyd typu B, niedociśnienie, niewydolność serca, objętość wyrzutowa, obwodowy opór naczyniowy, ostra zdekompensowana niewydolność serca, pojemność minutowa serca, pomostowanie aortalno-wieńcowe, troponina C, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bisoprolol Aurovitas 10 mg
Bisoprolol fumaran, klasyfikowany pod kodem ATC C07AB07, jest selektywnym beta-1-adrenolitykiem dostępnym w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg (odpowiednio 4,24 mg i 8,48 mg bisoprololu). Charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptorów beta-1, z minimalnym powinowactwem do receptorów beta-2, co ogranicza wpływ na mięśnie gładkie oskrzeli i procesy metaboliczne zależne od beta-2. Lek nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani istotnego działania stabilizującego błony komórkowe, a także nie wywołuje wyraźnego ujemnego działania inotropowego. Maksimum działania farmakologicznego osiągane jest po 3-4 godzinach od podania doustnego, a długi okres półtrwania (10-12 godzin) pozwala na dawkowanie raz na dobę. W terapii nadciśnienia tętniczego maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po około 2 tygodniach regularnego stosowania, co wiąże się m.in. ze znacznym obniżeniem aktywności reninowej osocza.
aktywność reninowa osocza, aktywność sympatykomimetyczna, bisoprolol fumaran, choroba niedokrwienna serca, częstość rytmu serca, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwdławicowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, lek beta-1-adrenolityczny, mięśnie gładkie oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, objętość wyrzutowa serca, okres półtrwania, opór dróg oddechowych, opór obwodowy, pojemność minutowa serca, przewlekła niewydolność serca, receptor beta-1 adrenergiczny, receptor beta-2, selektywny beta-adrenolityk, skurcz mięśnia sercowego, stabilizacja błon komórkowych, układ współczulny, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bisocard 3,75 mg
Lek Bisocard, zawierający bisoprololu fumaranu, jest wskazany w leczeniu stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory. Bisoprolol jest selektywnym beta-adrenolitykiem, który poprawia funkcję lewej komory poprzez blokadę receptorów beta-adrenergicznych, co prowadzi do zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, spowolnienia częstości rytmu serca oraz poprawy kurczliwości. Bisocard stosowany jest wyłącznie w terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz, w razie potrzeby, glikozydami nasercowymi, co pozwala na zmniejszenie objawów klinicznych, poprawę jakości życia pacjentów oraz redukcję liczby hospitalizacji z powodu zaostrzeń niewydolności serca.
bisoprololu fumaran, częstość rytmu serca, funkcja skurczowa lewej komory, glikozyd nasercowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, obciążenie następcze serca, obciążenie wstępne serca, objętość krwi krążącej, przewlekła niewydolność serca, receptor beta-adrenergiczny, selektywny beta-adrenolityk, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzona czynność skurczowa lewej komory, zastój w krążeniu płucnym - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ivares 5 mg
Iwabradyna charakteryzuje się korzystnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które wpływają na jej skuteczność kliniczną. Po podaniu doustnym lek jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 22 ng/ml (CV=29%) w ciągu około 1 godziny na czczo, przy dawce 5 mg dwa razy na dobę. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę i zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), której ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Lek wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek 0,5-24 mg, a jego efektywny okres półtrwania wynosi około 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
biotransformacja wątrobowa, cytochrom P450 3A4, częstość rytmu serca, dostępność biologiczna bezwzględna, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania efektywny, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie maksymalne w osoczu, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bisopromerck 10 10 mg
Bisoprolol fumaran (Bisopromerck) jest beta-adrenolitykiem dostępnym w tabletkach o dawkach 5 mg i 10 mg, stosowanym głównie w terapii długoterminowej. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg, a maksymalna dawka dobowa to 20 mg. Dawkowanie powinno być indywidualizowane na podstawie częstości rytmu serca i odpowiedzi klinicznej pacjenta. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby lub nerek modyfikacja dawki zwykle nie jest konieczna, natomiast u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) oraz ciężką niewydolnością wątroby maksymalna dawka nie powinna przekraczać 10 mg na dobę. U pacjentów dializowanych brak jest wskazań do zmiany dawkowania, choć doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Nie zaleca się stosowania bisoprololu u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
bisoprolol fumaran, Bisopromerck, choroba niedokrwienna serca, choroba podstawowa, choroba współistniejąca, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, częstość rytmu serca, dawkowanie indywidualne, dializoterapia, dysfagia, klirens kreatyniny, nagłe przerwanie leczenia, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, powikłanie kardiologiczne, schemat dawkowania, tabletka powlekana, terapia bisoprololem, wywiad medyczny, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Treprostinil Zentiva 10 mg/ml
Treprostynil, będący analogiem prostacykliny i inhibitorem agregacji płytek krwi, wykazuje wielokierunkowe działanie naczyniodylatacyjne w krążeniu płucnym i tętniczym, co prowadzi do zmniejszenia obciążenia następczego serca oraz poprawy pojemności minutowej i wyrzutowej serca. W randomizowanych badaniach klinicznych III fazy, obejmujących 469 dorosłych pacjentów z różnymi typami nadciśnienia płucnego, podskórna infuzja ciągła treprostynilu w dawce średnio 9,3 ng/kg mc./min przez 12 tygodni wykazała istotną poprawę dystansu w 6-minutowym teście marszu o 19,7 m (p=0,0064) w porównaniu z placebo, które wykazało spadek o 21,8 m. Ponadto, treprostynil znacząco poprawiał parametry hemodynamiczne, takie jak średnie ciśnienie w tętnicy płucnej (PAPm), ciśnienie w prawym przedsionku (RAP), naczyniowy opór płucny (PVR), wskaźnik sercowy (CI) oraz nasycenie tlenem krwi żylnej (SvO2), wykazując przewagę statystyczną nad placebo.
Pacjenci leczeni treprostynilem doświadczyli również istotnej poprawy objawów nadciśnienia płucnego, w tym zmniejszenia częstości omdleń, zawrotów głowy, bólu w klatce piersiowej, zmęczenia oraz duszności (p<0,0001). Poprawa została potwierdzona także w skali duszności i zmęczenia (Dyspnea-Fatigue Rating) oraz w skali Borga (Borg Dyspnea Score). Analiza złożonych kryteriów klinicznych wykazała, że 15,9% pacjentów leczonych treprostynilem spełniło kryteria odpowiedzi na terapię, w porównaniu do 3,4% w grupie placebo. Efekt terapeutyczny był szczególnie istotny w podgrupie pacjentów z idiopatycznym lub dziedzicznym tętniczym nadciśnieniem płucnym (p=0,043). Brak jest danych dotyczących stosowania treprostynilu u dzieci oraz bezpośrednich porównań z innymi lekami z grupy prostacyklin, takimi jak epoprostenol.
6-minutowy test marszu, agregacja płytek krwi, bozentan, ciśnienie w prawym przedsionku, częstość rytmu serca, epoprostenol, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, iloprost, infuzja podskórna, inhibitor agregacji płytek, klasyfikacja NYHA, krążenie płucne, naczyniowy opór płucny, nadciśnienie płucne w chorobie tkanki łącznej, nadciśnienie płucne w kardiopatii wrodzonej, pojemność minutowa serca, pojemność wyrzutowa, prostacyklina, średnie ciśnienie w tętnicy płucnej, tętnicze nadciśnienie płucne, twardzina skóry, wrodzona kardiopatia, wskaźnik duszności według Borga, wskaźnik sercowy, wskaźnik żylnego nasycenia tlenem, współczynnik duszności-zmęczenia - Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Holsten 20 mg
Wardenafil, metabolizowany głównie przez izoformę CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak rytonawir, indynawir, ketokonazol i itrakonazol. Przykładowo, jednoczesne stosowanie wardenafilu (5-10 mg) z rytonawirem (600 mg dwa razy na dobę) powoduje 13-krotne zwiększenie Cmax oraz 49-krotne zwiększenie AUC0-24, a także wydłużenie okresu półtrwania do 25,7 godziny. Podobne, choć nieco mniejsze, zwiększenia ekspozycji obserwuje się przy stosowaniu indynawiru i ketokonazolu. Z tego względu jednoczesne podawanie wardenafilu z tymi lekami jest przeciwwskazane, zwłaszcza u mężczyzn powyżej 75 lat. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna i klarytromycyna, również zwiększają AUC i Cmax wardenafilu (odpowiednio 4- i 3-krotnie), co może wymagać dostosowania dawki.
cytochrom P-450, częstość rytmu serca, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, działanie rozszerzające naczynia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka wardenafilu, funkcja erekcyjna, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, izoforma CYP2C9, izoforma CYP3A4, izoforma CYP3A5, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek zobojętniający kwas solny, lek β-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, obniżenie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, stężenie w osoczu