midazolam podawany na śluzówkę
Midazolam podawany na śluzówkę to forma aplikacji tego krótkodziałającego benzodiazepinu, stosowana głównie w pediatrii oraz w stanach nagłych. Lek podany na błonę śluzową jamy ustnej (policzka, przedsionka jamy ustnej lub pod język) wykazuje szybkie wchłanianie i początek działania, dzięki bogatemu unaczynieniu tej okolicy.
Podanie midazolamu na śluzówkę jamy ustnej stanowi cenny sposób podawania leku u pacjentów pediatrycznych oraz w sytuacjach nagłych, gdy dostęp dożylny jest trudny do uzyskania. Szczególnie istotne zastosowanie znajduje w leczeniu napadów padaczkowych, premedykacji przed zabiegami oraz w sedacji proceduralnej. Biodostępność przy podaniu na śluzówkę policzka wynosi 75-85%, co zapewnia skuteczne stężenie terapeutyczne.
Dawkowanie midazolamu podawanego na śluzówkę jest zależne od wieku pacjenta i wskazania klinicznego. W leczeniu stanu padaczkowego u dzieci typowa dawka wynosi 0,2-0,5 mg/kg masy ciała, maksymalnie do 10 mg. Początek działania obserwuje się po 5-10 minutach, a czas działania wynosi około 20-30 minut. Istnieją specjalne preparaty komercyjne przeznaczone do podania na śluzówkę, jednak w praktyce klinicznej często wykorzystuje się roztwór do wstrzykiwań.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Soloxelam 7,5 mg
Midazolam, będący pochodną imidazobenzodiazepin i substancją czynną leku Soloxelam (kod ATC: N05CD08), wykazuje właściwości lipofilne i jest dostępny w formie roztworu do stosowania na śluzówkę jamy ustnej w dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg oraz 10 mg (chlorowodorek midazolamu w objętościach 0,5 mL do 2 mL, pH 2,9–3,7). Mechanizm działania polega na wzmocnieniu efektu hamującego GABA poprzez modulację receptorów GABA-A, co prowadzi do hiperpolaryzacji neuronów i zmniejszenia ich pobudliwości. Midazolam charakteryzuje się krótkotrwałym działaniem, obejmującym efekty przeciwdrgawkowe, uspokajające, nasenne, przeciwlękowe oraz zwiotczające mięśnie.
azot zasadowy, benzodiazepina, diazepam doodbytniczy, diazepam dożylny, działanie farmakologiczne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające i nasenne, działanie zwiotczające mięśnie, grupa farmakoterapeutyczna, hiperpolaryzacja błony, imidazobenzodiazepina, jony chlorkowe, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwdrgawkowy, midazolam podawany na śluzówkę, napad drgawkowy, ostry napad drgawkowy, receptor benzodiazepinowy, receptor GABA-A - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Epistatus 5 mg
Epistatus to preparat zawierający midazolam maleinian w dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg, stosowany doustnie na śluzówkę jamy ustnej. Midazolam, będący pochodną imidazobenzodiazepiny (ATC: N05CD08), charakteryzuje się krótkotrwałym działaniem wynikającym z szybkiego metabolizmu. Jego mechanizm działania opiera się na modulacji receptorów GABA-ergicznych, co skutkuje działaniem przeciwdrgawkowym, uspokajającym, nasennym, przeciwlękowym oraz zwiotczającym mięśnie. Preparat jest dostępny w formie roztworu o pH 4,8–5,6, zawierającym etanol (od 49 mg do 197 mg na dawkę) oraz maltitol ciekły (od 169 mg do 675 mg na dawkę), co należy uwzględnić przy doborze terapii.
diazepam doodbytniczy, diazepam dożylny, działanie przeciwdrgawkowe, działanie uspokajające, działanie zwiotczające, efekt przeciwlękowy, imidazobenzodiazepina, midazolam podawany na śluzówkę, midazolamu maleinian, napad padaczkowy, napięcie mięśniowe, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzodiazepiny, receptor GABA-ergiczny, roztwór do stosowania w jamie ustnej, sedacja, stan lękowy, strzykawka doustna, substancja pomocnicza