Właściwości farmakodynamiczne
Spironolakton

Spironolakton jest kompetencyjnym antagonistą receptora aldosteronu, działającym głównie w kanalikach dystalnych nerki, gdzie hamuje syntezę białek odpowiedzialnych za transport jonów Na+ i K+, co prowadzi do zwiększonego wydalania sodu i wody oraz zatrzymania potasu i magnezu. Jego działanie moczopędne i oszczędzające potas jest zależne od poziomu aldosteronu, a maksymalny efekt obserwuje się po 2-3 dniach terapii. Spironolakton dodatkowo hamuje biosyntezę aldosteronu w korze nadnerczy oraz wykazuje działanie antyandrogenowe poprzez blokadę receptorów androgenowych i hamowanie 17-α-hydroksylazy. W terapii nie obserwuje się istotnych zmian stężeń glukozy, cholesterolu i trójglicerydów. Lek obniża ciśnienie tętnicze i jest stosowany w skojarzeniu z innymi diuretykami, co nasila efekt diuretyczny bez nadmiernej utraty potasu.

Mechanizm działania spironolaktonu

Spironolakton jest kompetencyjnym antagonistą receptora aldosteronu, który wiąże się w sposób kompetycyjny z receptorami w kanalikach dystalnych nerki, zapobiegając syntezie białka kluczowego dla transportu jonów K+ i Na+. To działanie powoduje zwiększenie wydalania sodu z jednoczesnym zmniejszeniem wydalania potasu w części dystalnej kanalika nerkowego.12

Efekt działania spironolaktonu jest ściśle związany z poziomem aldosteronu w organizmie – im wyższe stężenie aldosteronu, tym skuteczniejsza jest odpowiedź na spironolakton. Działanie substancji wynika zarówno z oddziaływania leku macierzystego, jak i jego aktywnych metabolitów, takich jak kanrenon.3

Działanie diuretyczne i oszczędzające potas

Spironolakton wywiera działanie moczopędne (diuretyczne) i oszczędzające potas, zwiększając wydalanie sodu i wody, przy jednoczesnym zatrzymywaniu potasu i magnezu w organizmie.4 Substancja ta wykazuje stopniowe i przedłużone działanie, przy czym maksymalna odpowiedź jest zwykle osiągana po 2 do 3 dniach leczenia.5

W przypadku nadmiernego wydzielania aldosteronu, na przykład z powodu marskości wątroby lub stosowania innych diuretyków, spironolakton zwiększa wydalanie sodu i wody, a zmniejsza wydalanie potasu. Jeżeli wydzielanie aldosteronu jest prawidłowe, efekt moczopędny i oszczędzający potas jest słabszy.6

Połączenie spironolaktonu z konwencjonalnym, bardziej proksymalnie działającym lekiem moczopędnym, zwykle nasila diurezę bez nadmiernej utraty potasu.7

Inne właściwości farmakodynamiczne

Spironolakton hamuje również w korze nadnerczy biosyntezę aldosteronu u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem.8 Dodatkowo, związek ten wykazuje działanie antyandrogenowe, hamując nieznacznie wiązanie się androgenów z ich receptorami oraz hamując 17-α-hydroksylazę, która odgrywa kluczową rolę w syntezie androgenów.9

Ponadto spironolakton nie tylko zwiększa wydalanie jonów Na+ i Cl- oraz zmniejsza wydalanie jonów K+, ale również hamuje wydalanie jonów H+ z moczem.10 Co istotne, stężenie glukozy, cholesterolu i trójglicerydów we krwi pozostają niezmienione podczas terapii spironolaktonem.11

W wyniku swojego działania moczopędnego, spironolakton wykazuje również działanie obniżające ciśnienie tętnicze.12

Skuteczność kliniczna spironolaktonu

Badanie RALES w przewlekłej niewydolności serca

Kluczowym badaniem dokumentującym skuteczność kliniczną spironolaktonu w leczeniu przewlekłej niewydolności serca było badanie RALES (Randomized Aldactone Evaluation Study). Było to międzynarodowe, kontrolowane placebo badanie z podwójnie ślepą próbą, w którym uczestniczyło 1663 pacjentów o frakcji wyrzutowej ≤ 35%, z niewydolnością serca klasy IV według NYHA w ciągu 6 miesięcy przed randomizacją lub klasy III-IV w momencie randomizacji.1314

Kryteria włączenia i wykluczenia pacjentów w badaniu RALES obejmowały:

  • Wszyscy pacjenci byli leczeni diuretykami pętlowymi15
  • 97% pacjentów stosowało inhibitory ACE16
  • 78% przyjmowało digoksynę17
  • Tylko 15% pacjentów stosowało leki beta-adrenolityczne (w czasie przeprowadzania badania nie były one szeroko stosowane w leczeniu niewydolności serca)18
  • Z badania wykluczono pacjentów, u których wyjściowe stężenie kreatyniny w surowicy przekraczało >2,5 mg/dL (lub >220 μmol/L), lub u których zwiększyło się ono w ostatnim czasie o 25%, lub u których wyjściowe stężenie potasu przekraczało >5,0 mmol/L (lub >5,0 mEq/L) 220 mikromol/L lub wzrosło ono w ostatnim czasie o 25%, bądź u których wyjściowy poziom potasu wynosił > 5,0 mmol/L, zostali wykluczeni z badania.”>192,5 mg/dL, lub u których zwiększyło się w ostatnim czasie o 25%, lub u których wyjściowe stężenie potasu wynosiło >5,0 mEq/L zostali wykluczeni z badania.”>20

Schemat dawkowania w badaniu RALES

Pacjentów randomizowano w stosunku 1:1 do grupy stosującej spironolakton lub placebo według następującego schematu:

  • Dawka początkowa: spironolakton 25 mg doustnie raz na dobę21
  • Jeśli było to klinicznie wskazane i pacjenci dobrze tolerowali dawkę początkową, zwiększano ją do 50 mg raz na dobę22
  • Dla pacjentów, którzy nie tolerowali dawki 25 mg raz na dobę, dawkę zmniejszano do 25 mg co drugi dzień23

Wyniki badania RALES

Badanie RALES zostało zakończone przedwcześnie, po średnim okresie obserwacji wynoszącym 24 miesiące, ponieważ w planowanej analizie okresowej wykryto znaczącą korzyść dotyczącą śmiertelności.2425

Główne wyniki badania obejmowały:

Zmniejszenie śmiertelności: Stosowanie spironolaktonu wiązało się ze zmniejszeniem ryzyka zgonu o 30% w porównaniu z placebo (p<0,001; 95% przedział ufności 18% do 40%).<sup data-drug="Finospir" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Spironolakton w porównaniu do placebo obniżał ryzyko zgonu o 30% (p 26<sup data-drug="Spironol" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Stosowanie spironolaktonu związane było ze zmniejszeniem ryzyka zgonu o 30% w porównaniu z placebo (p27

Redukcja zgonów sercowych: Spironolakton zmniejszał ryzyko zgonu sercowego, w szczególności nagłej śmierci sercowej i zgonu wynikającego z postępującej niewydolności serca o 31% (p<0,001; 95% przedział ufności 18% do 42%).<sup data-drug="Finospir" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Spironolakton w porównaniu do placebo obniżał ryzyko śmierci sercowej, w szczególności nagłego zgonu sercowego i zgonu wynikającego z postępującej niewydolności serca o 31% (p 28<sup data-drug="Spironolactone Medreg" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Stosowanie spironolaktonu związane było również ze znaczącym zmniejszeniem ryzyka zgonu sercowego, głównie nagłej śmierci i śmierci z powodu rozwoju niewydolności serca o 31%, w porównaniu z placebo (p29

Zmniejszenie hospitalizacji: Spironolakton obniżał ryzyko hospitalizacji spowodowanej przyczynami sercowymi (definiowanymi jako pogarszająca się niewydolność serca, dusznica bolesna, komorowe zaburzenia rytmu serca lub zawał mięśnia sercowego) o 30% (p<0,001; 95% przedział ufności 18% do 41%).<sup data-drug="Finospir" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Spironolakton obniżał także ryzyko hospitalizacji spowodowanej przyczynami sercowymi (definiowanymi jako pogarszająca się niewydolność serca, dusznica bolesna, komorowe zaburzenia rytmu serca lub zawał mięśnia sercowego) o 30% (p 30<sup data-drug="Spironolactone Medreg" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Spironolakton zmniejszał również ryzyko hospitalizacji z przyczyn sercowych (definiowanych jako nasilenie niewydolności serca, dusznicy, komorowych zaburzeń rytmu serca lub zawału mięśnia sercowego) o 30% (p31

Poprawa w klasyfikacji NYHA: W grupie stosującej spironolakton klasa NYHA na koniec badania poprawiła się u 41% pacjentów i pogorszyła u 38%, w porównaniu do grupy placebo, w której poprawa wynosiła 33%, a pogorszenie 48% (p<0,001).<sup data-drug="Finospir" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W grupie stosującej spironolakton klasa NYHA na koniec badania poprawiła się u 41% pacjentów i pogorszyła u 38% w porównaniu do grupy placebo, w której poprawa wynosiła 33%, a pogorszenie 48% (p 32<sup data-drug="Spironolactone Medreg" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Zmiany w klasie NYHA były korzystniejsze w przypadku spironolaktonu: w grupie spironolaktonu klasa NYHA pod koniec badania poprawiła się u 41% pacjentów i pogorszyła u 38% w porównaniu z poprawą u 33% i pogorszeniem u 48% w grupie placebo (p33

Istotne działania niepożądane w badaniu RALES

W badaniu RALES odnotowano następujące istotne działania niepożądane:

  • Ginekomastia lub ból piersi wystąpiły u 10% mężczyzn leczonych spironolaktonem, w porównaniu z 1% mężczyzn z grupy stosującej placebo (p<0,001)<sup data-drug="Spironol" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Występowanie ginekomastii lub bólu piersi zgłaszano u 10% mężczyzn leczonych spironolaktonem w porównaniu z 1% mężczyzn z grupy stosującej placebo (p34<sup data-drug="Verospiron" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Występowanie ginekomastii lub bólu piersi zgłaszano u 10% mężczyzn leczonych spironolaktonem w porównaniu z 1% mężczyzn z grupy stosującej placebo (p35
  • Częstość występowania ciężkiej hiperkaliemii była niska w obu grupach pacjentów3637

Stosowanie spironolaktonu w populacji pediatrycznej

Informacje dotyczące stosowania spironolaktonu u dzieci i młodzieży są ograniczone. W dokumentacjach produktów leczniczych zawierających spironolakton wskazuje się, że brakuje wystarczających, istotnych danych z badań klinicznych w tej grupie wiekowej. Wynika to z kilku czynników:

  • Mała liczba badań przeprowadzonych w populacji pediatrycznej38
  • Stosowanie spironolaktonu w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi39
  • Mała liczba pacjentów ocenianych w każdym badaniu40
  • Różne badane wskazania41

Zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży wynikają z doświadczenia klinicznego i analizy przypadków udokumentowanych w literaturze naukowej, a nie z randomizowanych badań klinicznych.424344

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl