Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Karnidin

W ramach kompleksowych badań przedklinicznych przeprowadzono szereg analiz oceniających bezpieczeństwo stosowania lerkanidypiny – substancji czynnej zawartej w leku Karnidin. Dane uzyskane z badań nieklinicznych nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi, co potwierdzono w badaniach farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na rozmnażanie.¹

Badania farmakologiczne bezpieczeństwa

Przeprowadzone badania farmakologiczne bezpieczeństwa na modelach zwierzęcych wykazały, że lerkanidypina w dawkach stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego nie wywiera istotnego wpływu na kluczowe układy organizmu, w tym:

• Autonomiczny układ nerwowy – brak zaburzeń regulacji funkcji autonomicznych
• Ośrodkowy układ nerwowy – brak działania sedatywnego, wpływu na koordynację ruchową czy funkcje poznawcze
• Układ pokarmowy – brak zaburzeń motoryki czy sekrecji

²

Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym

W długoterminowych badaniach toksyczności przeprowadzonych na szczurach i psach zaobserwowano pewne efekty farmakologiczne. Były one jednak charakterystyczne dla całej grupy antagonistów kanałów wapniowych podawanych w wysokich dawkach i odzwierciedlały głównie nasiloną aktywność farmakodynamiczną lerkanidypiny. Efekty te nie wskazywały na nieoczekiwane mechanizmy toksyczności, które mogłyby budzić szczególne obawy w kontekście stosowania klinicznego.³

Potencjał genotoksyczny i kancerogenny

W standardowych testach oceniających potencjał genotoksyczny (testy mutacji genowych, aberracji chromosomowych oraz uszkodzeń DNA) lerkanidypina nie wykazywała działania mutagennego ani genotoksycznego. Długoterminowe badania potencjału kancerogennego również nie wykazały zwiększonego ryzyka powstawania nowotworów u zwierząt laboratoryjnych.⁴

Wpływ na rozród i rozwój płodu

Badania wpływu lerkanidypiny na funkcje rozrodcze wykazały, że substancja ta:

• Nie wpływała na płodność u szczurów
• Nie zaburzała prawidłowych czynności rozrodczych
• Nie wykazywała działania teratogennego zarówno u szczurów, jak i królików

⁵

Jednak stwierdzono, że lerkanidypina podawana szczurom w wysokich dawkach powodowała:

• Poronienia przedimplantacyjne – utratę zarodków przed implantacją
• Poronienia poimplantacyjne – utratę zarodków po implantacji
• Opóźnienie rozwoju płodu – spowolnienie prawidłowego rozwoju płodowego

⁶

Dodatkowo badania wykazały, że podawanie chlorowodorku lerkanidypiny w dużych dawkach (12 mg/kg/dobę) samicom szczurów w trakcie porodu prowadziło do dystocji – trudności w przebiegu porodu.⁷

Ograniczenia badań przedklinicznych

Należy zaznaczyć, że w przeprowadzonych badaniach przedklinicznych występowały pewne ograniczenia:

• Nie badano dystrybucji lerkanidypiny i/lub jej metabolitów u ciężarnych zwierząt
• Nie oceniano przenikania substancji czynnej do mleka matki
• Metabolity lerkanidypiny nie były oddzielnie badane pod kątem toksyczności

⁸