Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ulcamed 120 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Ulcamed

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Ulcamed (zawierającego 120 mg tlenku bizmutu jako bizmutu potasu amonowego cytrynian) pochodzą z szeregu badań toksykologicznych przeprowadzonych na modelach zwierzęcych. Badania te dostarczają informacji na temat toksyczności ostrej, podchronicznej, wpływu na reprodukcję oraz potencjalnych właściwości mutagennych i fototoksycznych substancji czynnej.¹

Toksyczność ostra

W badaniach toksyczności ostrej wykazano, że pojedyncza doustna dawka bizmutu nie zwiększała śmiertelności u szczurów nawet przy zastosowaniu wysokich dawek sięgających 2000 mg/kg masy ciała. Wyniki te wskazują na stosunkowo niski profil toksyczności ostrej związków bizmutu zawartych w preparacie Ulcamed.²

Toksyczność podchroniczna

W 28-dniowym badaniu toksykologicznym z zastosowaniem wielokrotnych dawek doustnych bizmutu nie zaobserwowano istotnych zmian w zakresie kluczowych parametrów zdrowotnych. Oceniane parametry obejmowały:³

• Objawy kliniczne – nie stwierdzono nieprawidłowości w zachowaniu i stanie ogólnym zwierząt
• Masę ciała – nie odnotowano istotnych odchyleń w przyroście masy ciała
• Spożycie pokarmu – konsumpcja pokarmu pozostawała w normie
• Parametry hematologiczne – morfologia krwi nie wykazywała odchyleń
• Parametry biochemiczne – profil biochemiczny pozostawał w granicach normy
• Analizę moczu – badanie moczu nie ujawniło nieprawidłowości
• Masę narządów – nie stwierdzono zmian w masie kluczowych narządów wewnętrznych
• Badania sekcyjne – nie wykazano makroskopowych zmian w narządach
• Badania histopatologiczne – nie stwierdzono mikroskopowych zmian tkankowych

W badaniach toksyczności podchronicznej ustalono, że poziom NOAEL (ang. no observed adverse effect level – poziom dawkowania, przy którym nie obserwuje się działań niepożądanych) zarówno dla samic jak i samców wyniósł 1000 mg/kg masy ciała. Co szczególnie istotne, nie zaobserwowano objawów uszkodzenia wątroby, będącej głównym narządem odpowiedzialnym za metabolizm ksenobiotyków.⁴

Dodatkowo, badania histopatologiczne nie wykazały zmian w kluczowych narządach i tkankach układu krwiotwórczego oraz immunologicznego, takich jak:⁵

• Szpik kostny – główny narząd krwiotwórczy
• Grasica – centralny narząd limfatyczny
• Śledziona – największy narząd limfatyczny obwodowy
• Węzły chłonne – elementy obwodowego układu limfatycznego

Potencjał mutagenny

Należy zaznaczyć, że ocena potencjału mutagennego bizmutu jest niekompletna ze względu na ograniczoną liczbę przeprowadzonych badań w tym zakresie. Dostępne dane nie pozwalają na jednoznaczne wykluczenie lub potwierdzenie właściwości mutagennych substancji czynnej leku Ulcamed.⁶

Toksyczność reprodukcyjna

W zakresie wpływu cytrynianu bizmutu na funkcje reprodukcyjne i rozwój płodu, dane przedkliniczne są niepełne. Nie przeprowadzono kompleksowych badań oceniających wpływ substancji czynnej na płodność samców i samic oraz wczesny rozwój embrionalny. Dostępne są jedynie dane z badań rozwojowych na królikach.⁷

W badaniach na królikach zaobserwowano toksyczny wpływ cytrynianu bizmutu na organizm matki. Pomimo tego toksycznego działania na samice, nie stwierdzono niekorzystnego wpływu substancji na:⁸

• Liczbę poronień przedimplantacyjnych – utratę zarodków przed ich implantacją w macicy
• Liczbę poronień poimplantacyjnych – utratę zarodków po ich implantacji w macicy
• Liczbę żywych płodów – przeżywalność płodów
• Rozwój płodu – prawidłowość rozwoju płodowego

Potencjał fototoksyczny

Przeprowadzone badania nie wykazały fototoksycznego działania cytrynianu bizmutu, co sugeruje brak ryzyka wystąpienia reakcji skórnych po ekspozycji na światło u pacjentów przyjmujących lek Ulcamed.⁹