zapalna choroba serca

Zapalna choroba serca (kardiomiopatia zapalna) to grupa schorzeń charakteryzujących się stanem zapalnym mięśnia sercowego, który może prowadzić do zaburzeń funkcji skurczowej i rozkurczowej serca. Najczęstszą postacią jest zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis), które może być wywołane przez czynniki infekcyjne (wirusy, bakterie, grzyby, pasożyty), autoimmunologiczne, toksyczne lub polekowe.

W patogenezie zapalnych chorób serca kluczową rolę odgrywa bezpośrednie uszkodzenie kardiomiocytów przez patogen oraz następcza reakcja immunologiczna, która może prowadzić do przewlekłego procesu zapalnego i włóknienia. Obraz kliniczny jest bardzo zróżnicowany – od bezobjawowego przebiegu, przez niespecyficzne objawy (zmęczenie, duszność), po pełnoobjawową niewydolność serca lub zaburzenia rytmu serca.

Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (markery zapalne, markery uszkodzenia mięśnia sercowego), elektrokardiografię, echokardiografię, rezonans magnetyczny serca (CMR) z kontrastem, a w wybranych przypadkach biopsję endomiokardialną. Leczenie zależy od etiologii i obejmuje leczenie przyczynowe (jeśli możliwe), standardową farmakoterapię niewydolności serca oraz w ciężkich przypadkach – metody wspomagania krążenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Carvedilol-ratiopharm

Karwedylol, stosowany jako uzupełnienie standardowej terapii niewydolności serca (w tym leków moczopędnych, glikozydów naparstnicy, inhibitorów ACE), wymaga rozpoczęcia leczenia przez doświadczonego kardiologa po stabilizacji pacjenta i utrzymaniu stałej dawki dotychczasowej terapii przez minimum 4 tygodnie. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (NYHA ≥ III), niedoborem soli i/lub płynów, w podeszłym wieku (≥ 70 lat) oraz z niskim ciśnieniem skurczowym (< 100 mmHg), ze względu na ryzyko znacznego spadku ciśnienia tętniczego po pierwszej dawce lub zwiększeniu dawki karwedylolu. W takich przypadkach zalecany jest nadzór lekarski przez co najmniej 2 godziny po podaniu leku. W trakcie titracji dawki może dojść do nasilenia objawów niewydolności serca lub zatrzymania płynów, co wymaga dostosowania leczenia moczopędnego i ewentualnego wstrzymania lub zmniejszenia dawki karwedylolu. Monitorowanie czynności nerek jest konieczne u pacjentów z niskim ciśnieniem (< 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, zmianami naczyniowymi lub współistniejącą niewydolnością nerek, a w przypadku pogorszenia funkcji nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii.
antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora, beta-adrenolityk, blok serca pierwszego stopnia, bradykardia, brak laktazy, bronchospazm, całkowity blok odnogi pęczka Hisa, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, czynność nerek, dławica Prinzmetala, efekt dromotropowy, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, inhibitor ACE, insulinooporność, karwedylol, lek moczopędny, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekła zastoinowa niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja hipotensyjna, rozsiane zmiany naczyniowe, skurcz naczyń wieńcowych, skurcz oskrzeli, stężenie glukozy we krwi, terapia przeciwcukrzycowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ujemny efekt inotropowy, zaburzenie czynności lewej komory, zapalna choroba serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Przeciwwskazania stosowania

Doksorubicyna chlorowodorek, należąca do antracyklin, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na lek, inne antracykliny lub antracenodiony, a także u osób z długotrwałym zahamowaniem czynności szpiku kostnego, co może wynikać z wcześniejszej chemioterapii lub radioterapii. Ze względu na kardiotoksyczność, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością mięśnia sercowego, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego (w ciągu ostatnich 6 miesięcy), ciężkimi arytmiami, ostrą zapalną chorobą serca, kardiomiopatią oraz niestabilną dławicą piersiową. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność lub uszkodzenie wątroby, które może prowadzić do kumulacji leku i nasilenia toksyczności, szczególnie kardiotoksyczności. Ponadto, stosowanie doksorubicyny jest zabronione u pacjentów po uprzednim leczeniu maksymalnymi skumulowanymi dawkami antracyklin i antracenodionów, co zwiększa ryzyko poważnych powikłań sercowych.
Adriblastina PFS, antracenodion, antracyklina, antracykliny, dawka skumulowana, doksorubicyna chlorowodorek, Doxorubicin-Ebewe, Doxorubicinum Accord, działanie teratogenne, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, nadwrażliwość na substancję czynną, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, podanie dopęcherzowe, reakcja anafilaktyczna, środek cytotoksyczny, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie dróg moczowych, zakażenie uogólnione, zapalenie jamy ustnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalna choroba serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie cewki moczowej

zapalna choroba serca

Powiązane wpisy

Specjalne ostrzeżenia – Carvedilol-ratiopharm

Doksorubicyna – Przeciwwskazania stosowania