Przedawkowanie
Stoperan S 2 mg + 125 mg

Przedawkowanie loperamidu z symetykonem (Stoperan S) prowadzi do poważnych objawów toksycznych, głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego. Klinicznie obserwuje się osłupienie, ataksję, senność, miozę oraz depresję oddechową, a także wydłużenie odstępu QT i zespołu QRS, torsade de pointes, ciężkie arytmie komorowe i zatrzymanie akcji serca. Dzieci są szczególnie wrażliwe na neurotoksyczne działanie loperamidu. Objawy ze strony przewodu pokarmowego (suchość w jamie ustnej, ból brzucha, nudności, zaparcia, niedrożność porażenna jelit) oraz układu moczowego (zatrzymanie moczu) również mogą wystąpić. Przedawkowanie może ujawnić genetycznie uwarunkowany zespół Brugadów, zwiększający ryzyko nagłej śmierci sercowej.

Przedawkowanie leku Stoperan S

Przedawkowanie loperamidu z symetykonem (Stoperan S) stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. W przypadku przekroczenia zalecanych dawek mogą wystąpić liczne objawy toksyczne, szczególnie związane z zahamowaniem czynności ośrodkowego układu nerwowego oraz poważne zaburzenia kardiologiczne. Należy pamiętać, że ryzyko przedawkowania wzrasta również u osób z zaburzeniami czynności wątroby (przedawkowanie względne).1

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie Stoperanu S charakteryzuje się szerokim spektrum objawów klinicznych, które dotyczą różnych układów organizmu. Szczególnie istotne jest monitorowanie funkcji ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego, gdzie mogą pojawić się najpoważniejsze powikłania.2

Warto podkreślić, że dzieci wykazują zwiększoną wrażliwość na neurotoksyczne działanie loperamidu i powinny być monitorowane ze szczególną uwagą.3

Układ/narząd Objawy przedawkowania Charakterystyka Uwagi
Ośrodkowy układ nerwowy Osłupienie Stan ograniczonej reaktywności na bodźce zewnętrzne Dzieci są bardziej wrażliwe na neurotoksyczne działanie leku niż dorośli
Zaburzenia koordynacji ruchów Ataksja, trudności w wykonywaniu precyzyjnych ruchów
Senność Nadmierna potrzeba snu, trudności w utrzymaniu stanu czuwania
Zwężenie źrenic Mioza – charakterystyczny objaw działania opioidowego
Depresja oddechowa Potencjalnie zagrażające życiu spowolnienie i spłycenie oddechu
Układ sercowo-naczyniowy Wydłużenie odstępu QT Zaburzenie repolaryzacji komór serca widoczne w EKG Zaburzenia kardiologiczne mogą prowadzić do nagłego zatrzymania krążenia i zgonu
Wydłużenie czasu trwania zespołu QRS Zaburzenie przewodzenia międzykomorowego w EKG
Torsade de pointes Wielokształtny częstoskurcz komorowy związany z wydłużeniem QT
Ciężkie arytmie komorowe Inne groźne zaburzenia rytmu serca pochodzenia komorowego
Zatrzymanie akcji serca Ustanie czynności mechanicznej serca
Omdlenie Krótkotrwała utrata przytomności często spowodowana zaburzeniami rytmu
Przewód pokarmowy Suchość w jamie ustnej Kserostomia związana z działaniem antycholinergicznym Objawy ze strony przewodu pokarmowego mogą utrudniać diagnostykę i leczenie
Dolegliwości w obrębie brzucha Dyskomfort, ból lub uczucie rozpierania
Nudności i wymioty Reakcja obronna organizmu na toksyczne działanie leku
Zaparcie Nasilone działanie przeciwbiegunkowe leku
Niedrożność porażenna jelit Brak perystaltyki prowadzący do zatrzymania pasażu treści pokarmowej
Układ moczowy Zatrzymanie moczu Niemożność oddania moczu pomimo wypełnionego pęcherza Objaw działania antycholinergicznego
Układ mięśniowy Nadmierne napięcie mięśniowe Hipertonia, sztywność mięśniowa Objaw neurotoksyczności
Zaburzenia genetyczne Ujawnienie zespołu Brugadów Genetycznie uwarunkowany zespół zaburzeń elektrycznych serca z ryzykiem nagłego zgonu Przedawkowanie może być pierwszym czynnikiem ujawniającym tę patologię

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku stwierdzenia przedawkowania Stoperanu S konieczne jest wdrożenie natychmiastowego postępowania terapeutycznego. Jako specyficzne antidotum dla loperamidu stosuje się nalokson, który jest antagonistą receptorów opioidowych. Należy jednak pamiętać o znaczącej różnicy w czasie działania obu substancji – podczas gdy nalokson działa krótko (1-3 godziny), czas działania loperamidu jest dłuższy, co może wymagać powtórnego podawania antagonisty.4

Ze względu na potencjalnie opóźnione wystąpienie objawów toksyczności oraz ryzyko nawrotu depresji ośrodkowego układu nerwowego po ustąpieniu działania naloksonu, pacjent powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją medyczną przez minimum 48 godzin od momentu przedawkowania. Monitorowanie powinno obejmować parametry życiowe oraz ocenę stanu neurologicznego ze szczególnym uwzględnieniem czynności ośrodkowego układu nerwowego.5

Ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca i przewodzenia, monitorowanie elektrokardiograficzne jest niezbędnym elementem opieki nad pacjentem po przedawkowaniu loperamidu. Należy zwrócić szczególną uwagę na parametry elektrokardiograficzne takie jak odstęp QT, czas trwania zespołu QRS oraz występowanie groźnych arytmii typu torsade de pointes.6

Warto podkreślić, że w literaturze medycznej raportowano przypadki zgonów w następstwie przedawkowania loperamidu, co podkreśla wagę szybkiego rozpoznania i leczenia tego stanu. Szczególnie istotne jest też pamiętanie o możliwości ujawnienia się zespołu Brugadów, który może stanowić dodatkowy czynnik ryzyka nagłej śmierci sercowej w przypadku przedawkowania.7

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl