Właściwości farmakokinetyczne leku Stoperan S

Stoperan S to produkt leczniczy zawierający w jednej tabletce 2 mg loperamidu chlorowodorku i symetykon w ilości odpowiadającej 125 mg dimetykonu. Tabletki mają charakterystyczny kształt kapsułki, są białe do prawie białych, z wytłoczonym napisem „LO-SI” po jednej stronie oraz cyframi „2” i „125” po drugiej stronie, rozdzielonymi rowkiem dzielącym.¹

Wchłanianie

Proces wchłaniania loperamidu i symetykonu znacząco się różni. Większość przyjętej doustnie dawki loperamidu ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Jednakże, ze względu na intensywny metabolizm pierwszego przejścia przez wątrobę, całkowita biodostępność ogólnoustrojowa loperamidu jest bardzo niska i wynosi zaledwie około 0,3%. W przeciwieństwie do loperamidu, symetykon nie podlega wchłanianiu z przewodu pokarmowego i działa wyłącznie miejscowo w świetle jelita.²

Dystrybucja

Badania dystrybucji przeprowadzone na szczurach wykazały, że loperamid charakteryzuje się dużym powinowactwem do ściany jelita. Powinowactwo to wynika głównie z wiązania się leku z receptorami zlokalizowanymi w warstwie mięśni podłużnych jelita. W osoczu krwi loperamid wiąże się w znacznym stopniu z białkami, przede wszystkim z albuminami, a stopień tego wiązania wynosi 95%. Dane z badań nieklinicznych wskazują ponadto, że loperamid jest substratem P-glikoproteiny, co może mieć istotne znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych.³

Metabolizm

Loperamid podlega intensywnemu wychwytowi wątrobowemu, gdzie ulega procesom metabolicznym, sprzęganiu, a następnie wydalaniu wraz z żółcią. Głównym szlakiem metabolicznym loperamidu jest oksydacyjna N-demetylacja, która zachodzi przy udziale izoenzymów cytochromu P450: CYP3A4 i CYP2C8. W wyniku bardzo nasilonego efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, stężenie niezmienionego loperamidu w osoczu krwi jest niezwykle niskie, co tłumaczy jego ograniczoną biodostępność systemową.⁴

Wydalanie

Okres półtrwania loperamidu w organizmie człowieka jest stosunkowo długi i wynosi od 9 do 14 godzin, ze średnią około 11 godzin. Eliminacja loperamidu z organizmu zachodzi głównie drogą jelitową – zarówno lek w postaci niezmienionej, jak i jego metabolity są wydalane przede wszystkim z kałem. To jest zgodne z farmakokinetyką leków poddawanych intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu i wydalaniu z żółcią.⁵

Zestawienie właściwości farmakokinetycznych

Należy podkreślić, że przedstawione właściwości farmakokinetyczne mają istotne znaczenie kliniczne – długi okres półtrwania loperamidu uzasadnia jego skuteczność w kontrolowaniu objawów biegunki, natomiast brak wchłaniania symetykonu wyjaśnia jego miejscowe działanie przeciwwzdęciowe bez efektów ogólnoustrojowych.⁶