Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Stoperan S 2 mg + 125 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Analizy przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Stoperan S, zawierającego loperamidu chlorowodorek oraz symetykon, obejmują szereg badań toksykologicznych, genotoksycznych oraz badań nad wpływem na rozrodczość, a także ocenę elektrofizjologiczną działania na mięsień sercowy.¹

Badania toksykologiczne

Przeprowadzone badania toksyczności ostrej i przewlekłej loperamidu nie wykazały szczególnego toksycznego wpływu substancji na organizm. Jest to istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania produktu leczniczego.²

Badania genotoksyczności

W zakresie potencjału genotoksycznego, loperamid był poddany kompleksowej ocenie zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo. Wyniki tych badań jednoznacznie wskazują na brak właściwości genotoksycznych substancji czynnej, co potwierdza jej bezpieczeństwo w aspekcie potencjalnego działania mutagennego.³

Badania nad wpływem na rozrodczość

W ramach oceny wpływu loperamidu na rozrodczość przeprowadzono szczegółowe badania na modelu szczurzym. Zastosowanie bardzo dużych dawek loperamidu, wynoszących 40 mg/kg/dobę (co stanowi 20-krotność maksymalnej dawki stosowanej u ludzi w przeliczeniu na powierzchnię ciała), prowadziło do zaburzeń płodności oraz zmniejszonej przeżywalności płodów. Efekty te były powiązane z toksycznym działaniem na organizm samic.⁴

Co istotne, stosowanie mniejszych dawek loperamidu nie wykazywało negatywnego wpływu na zdrowie matki i płodu, nie zaburzało również rozwoju około- i pourodzeniowego, co wskazuje na istnienie bezpiecznego zakresu dawkowania substancji.⁵

Wpływ na czynność elektrofizjologiczną serca

Szczególnie istotne są badania niekliniczne oceniające potencjalny wpływ loperamidu na czynność elektrofizjologiczną mięśnia sercowego. Wyniki badań prowadzonych zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo wykazały, że w zakresie stężeń terapeutycznych, a także po znaczącym (nawet 47-krotnym) przekroczeniu tego zakresu, loperamid nie wywiera istotnych skutków elektrofizjologicznych na czynność mięśnia sercowego.⁶

Należy jednak podkreślić, że w przypadku skrajnie wysokich stężeń, związanych z przedawkowaniem leku, loperamid może wpływać na elektrofizjologię mięśnia sercowego poprzez hamowanie przepływu jonów potasowych (kanały hERG) oraz jonów sodowych, co potencjalnie może prowadzić do wystąpienia arytmii.⁷

Bezpieczeństwo stosowania symetykonu

Druga substancja czynna produktu leczniczego Stoperan S – symetykon, należący do grupy liniowych polidimetylosiloksanów, jest związkiem o wieloletniej tradycji stosowania zarówno w medycynie, jak i w zastosowaniach ogólnych. Na podstawie długotrwałych doświadczeń praktycznych substancja ta jest uważana za biologicznie nieaktywną i pozbawioną właściwości toksycznych.⁸

Warto odnotować, że ze względu na dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa symetykonu, oparty na wieloletnim doświadczeniu klinicznym, nie przeprowadzano szczegółowych badań dotyczących jego toksyczności u zwierząt.⁹