niewydolność serca i nerek

Niewydolność serca i nerek to zespół kardionefryczny (CRS – cardiorenal syndrome), który charakteryzuje się współistnieniem dysfunkcji obu narządów. Jest to stan kliniczny, w którym ostre lub przewlekłe uszkodzenie jednego z narządów prowadzi do ostrego lub przewlekłego uszkodzenia drugiego.

Wyróżnia się pięć typów zespołu kardionefrycznego. Typ 1 to ostre uszkodzenie nerek spowodowane ostrą niewydolnością serca. Typ 2 to przewlekła niewydolność nerek rozwijająca się w przebiegu przewlekłej niewydolności serca. Typ 3 to ostra niewydolność serca wtórna do ostrego uszkodzenia nerek. Typ 4 to przewlekła niewydolność serca związana z przewlekłą chorobą nerek. Typ 5 to jednoczesne uszkodzenie serca i nerek w przebiegu choroby ogólnoustrojowej.

Patofizjologia zespołu kardionefrycznego jest złożona i obejmuje aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron, współczulnego układu nerwowego, zaburzenia równowagi pomiędzy tlenkiem azotu a reaktywnymi formami tlenu, aktywację cytokin prozapalnych oraz zaburzenia hemodynamiczne. Diagnostyka obejmuje ocenę funkcji nerek (kreatynina, GFR, BUN) oraz biomarkery uszkodzenia nerek (NGAL, KIM-1) i serca (BNP, NT-proBNP, troponiny).

Leczenie zespołu kardionefrycznego jest wyzwaniem klinicznym i wymaga multidyscyplinarnego podejścia. Obejmuje ono optymalizację terapii niewydolności serca, kontrolę wolemii, stosowanie leków nefroprotekcyjnych, leczenie nerkozastępcze w wybranych przypadkach oraz modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Ważne jest również monitorowanie funkcji nerek podczas stosowania leków moczopędnych, inhibitorów ACE/ARB oraz antagonistów receptora mineralokortykoidowego.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl