kwaśne środowisko moczu
Kwaśne środowisko moczu (pH < 7,0) stanowi istotny element diagnostyki i terapii w urologii i nefrologii. Prawidłowe pH moczu waha się zazwyczaj między 4,5 a 8,0, ze średnią wartością około 6,0. Zakwaszenie moczu może być wynikiem procesów fizjologicznych lub patologicznych.
Na obniżenie pH moczu wpływają czynniki dietetyczne (dieta wysokobiałkowa, spożycie dużej ilości mięsa, produktów zbożowych), niektóre leki (chlorek amonu, witamina C), a także stany chorobowe jak kwasica metaboliczna, cukrzyca, głodzenie, gorączka czy biegunka. Utrzymujące się kwaśne środowisko moczu sprzyja tworzeniu kamieni nerkowych szczawianowo-wapniowych i moczanowych.
W praktyce klinicznej celowe zakwaszanie moczu stosuje się w leczeniu zakażeń dróg moczowych wywołanych przez bakterie preferujące środowisko zasadowe oraz w terapii kamicy moczowej fosforanowej. Pomiar pH moczu stanowi standardowy element badania ogólnego moczu, a jego interpretacja powinna uwzględniać kontekst kliniczny pacjenta.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Furazydyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w zakresie 1,45-4,2 µg/ml w czasie 0,5-1 godziny (Tmax). Wchłanianie odbywa się głównie w jelicie cienkim przez dyfuzję bierną, a biodostępność leku znacząco wzrasta przy podaniu z posiłkiem, co przekłada się na dwukrotnie wyższe stężenia w surowicy (do 3 µg/ml) oraz zwiększone wydalanie z moczem (13,3% dawki w ciągu 24 h po posiłku vs. 9,1% na czczo). Furazydyna wykazuje zmienne wiązanie z białkami osocza (40-95%), a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem tkanki mięśniowej i ściany jelit. Okres półtrwania (t1/2) w fazie eliminacji jest różny w zależności od preparatu i wynosi od 1 do 6,1 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85%) w procesie wydzielania kanalikowego, a około 10-15% ulega metabolizmowi. W warunkach prawidłowej czynności nerek, około 13% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej w moczu w ciągu pierwszej doby.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, dyfuzja bierna, furazydyna, kwaśne środowisko moczu, metabolizm wątrobowy, minimalne stężenie hamujące, model jednokompartmentowy, okres półtrwania, pałeczka okrężnicy, parametry farmakokinetyczne, pH moczu, pochodna nitrofuranu, przyjmowanie leku z posiłkiem, stężenie bakteriostatyczne, stężenie maksymalne w surowicy, stężenie w moczu, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Furazydyna, substancja czynna leku Furaginum Hasco MAX 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim poprzez dyfuzję bierną, z istotnym wpływem stanu wypełnienia przewodu pokarmowego na farmakokinetykę. Po podaniu doustnym dawki 200 mg na czczo, maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) wynosi 1,45 μg/ml i osiągane jest po 30 minutach, natomiast po posiłku Cmax wzrasta dwukrotnie do 3 μg/ml przy tym samym czasie Tmax. Okres półtrwania eliminacji (t1/2) wynosi około 1 godziny. Furazydyna wykazuje wysokie stężenia w moczu w pierwszych godzinach po podaniu (27,5 μg/ml na czczo, 38,0 μg/ml po posiłku w 0-2h), z szybkim spadkiem do 2-3 μg/ml w 6-8h i utrzymaniem powyżej 1 μg/ml do 12h. Wydalanie z moczem w ciągu 24h wynosi 9,1% dawki na czczo i 13,3% po posiłku. Wiązanie z białkami osocza jest zmienne i wynosi od 60% do 90%.
bariera krew-mózg, białka osocza, dyfuzja bierna, Furaginum Hasco MAX, furazydyna, jelito cienkie, kwaśne środowisko moczu, łożysko, metabolizm nitrofuranów, okres półtrwania, pH moczu, pochodne nitrofuranu, stężenie terapeutyczne, stężenie w moczu, stężenie w surowicy, wątroba, wydzielanie kanalikowe
