ostry atak dny
Ostry atak dny moczanowej to nagły i intensywny stan zapalny, stanowiący charakterystyczną manifestację kliniczną dny moczanowej. Wywołany jest przez krystalizację moczanów w przestrzeni stawowej, co prowadzi do aktywacji układu immunologicznego i rozwoju gwałtownego zapalenia.
Typowym objawem ostrego ataku dny jest nagły, często nocny początek bólu, zwykle jednego stawu (najczęściej palucha stopy – podagra). Staw staje się obrzęknięty, zaczerwieniony, gorący i niezwykle bolesny, nawet przy minimalnym dotyku. Atakowi mogą towarzyszyć objawy ogólne jak gorączka czy złe samopoczucie.
W leczeniu ostrego ataku dny stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kolchicynę lub kortykosteroidy. Istotne jest wczesne rozpoczęcie terapii, najlepiej w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia objawów. Ważne jest również unieruchomienie bolesnego stawu, odpoczynek oraz odpowiednie nawodnienie organizmu.
Nawracające ostre ataki dny wymagają wdrożenia leczenia zmniejszającego stężenie kwasu moczowego w surowicy poprzez stosowanie inhibitorów oksydazy ksantynowej (allopurynol, febuksostat) lub leków urykozurycznych. Kluczowa jest także modyfikacja stylu życia: redukcja masy ciała, ograniczenie spożycia alkoholu, pokarmów bogatych w puryny oraz słodzonych napojów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xaleba 120 mg
Lek Xaleba zawiera etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, stosowany w leczeniu objawowym choroby zwyrodnieniowej stawów (ChZS), reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa oraz ostrej fazy dny moczanowej u pacjentów dorosłych i młodzieży od 16. roku życia. Ponadto, lek jest wskazany do krótkotrwałego leczenia umiarkowanego bólu po zabiegach stomatologicznych. Preparat dostępny jest w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, w formie białych, okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek powlekanych, zawierających odpowiednio 1,2 mg, 2,5 mg, 3,7 mg i 4,9 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
ból o nasileniu umiarkowanym, choroba reumatologiczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, czynniki ryzyka, dna moczanowa, etorykoksyb, inhibitor COX-2, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, nietolerancja cukrów, ostry atak dny, reumatoidalne zapalenie stawów, tabletka powlekana, układ sercowo-naczyniowy, zabieg chirurgiczny stomatologiczny, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Indapamid – Właściwości farmakodynamiczne
Indapamid, pochodna sulfonamidowa o właściwościach tiazydopodobnych, działa głównie poprzez hamowanie zwrotnego wchłaniania sodu w części proksymalnej kanalika dystalnego nerki, co prowadzi do zwiększonego wydalania sodu i chlorków oraz umiarkowanego wydalania potasu i magnezu. Jego działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny i jest proporcjonalne do poprawy podatności tętnic oraz zmniejszenia oporu naczyniowego. Indapamid wykazuje również bezpośredni wpływ na naczynia krwionośne, zmniejszając kurczliwość mięśni gładkich, stymulując syntezę prostaglandyn PGE2 i PGI2 oraz nasilając działanie bradykininy, co razem przyczynia się do rozszerzenia naczyń i hamowania agregacji płytek. W dawkach terapeutycznych (1,5 mg w formie o przedłużonym uwalnianiu, 2,5 mg w formie natychmiastowej) efekt diuretyczny jest łagodny lub subkliniczny, natomiast efekt hipotensyjny jest wyraźny i stabilny.
agregacja płytek krwi, antagonista wapnia, bradykinina, cholesterol HDL, cholesterol LDL, diuretyk tiazydopodobny, działanie diuretyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, efekt moczopędny, gospodarka lipidowa, gospodarka węglowodanowa, hamowanie wchłaniania zwrotnego sodu, hipokaliemia, indapamid, inhibitor ACE, kanalik dystalny nerki, kontrola glikemii, kwas moczowy, lek beta-adrenolityczny, mięśnie gładkie naczyń, mikroalbuminuria, opór naczyń obwodowych, ostry atak dny, peryndopryl, plateau terapeutyczne, pochodna sulfonamidowa, podatność tętnic, prostacyklina PGI2, prostaglandyna PGE2, przerost lewej komory serca, stężenie potasu w osoczu, trójglicerydy, wskaźnik masy lewej komory, wydalanie elektrolitów